At Ellen's

Gefascineerd keek ze naar zijn handen. Mooie handen, sterke vingers en kortgeknipte nagels. Verzorgd. Hoofd gebogen, krullen over wenkbrauwen, een geconcentreerde frons.

Met zorg en nauwkeurig verwijderde hij de stickers van de cd hoes. Ook zoiets, zo bijzonder nu. Een cd hoes, met daarin een heuse cd. Zij had alleen nog maar digitale bestanden. Maar hij duidelijk niet.  Mooie titels, dat wel. (meer…)

Zwierig zwaaien

Nat verwaaien

In fijne nevelregen

Glanzende wangen

Blikken gevangen

Komen lippen elkaar tegen

Vergeten de kou

Want ik schuil in jou

En onze zoenenregen

Zie hoe de nu nog versluierde belofte
van een late zomerdag
verrijst boven ontluikende herfst.

Vaal door het kleven van neveldruppels aan de,
Straks schitterend in diepe tinten paars
Dan bloeit het in de gouden gloed van laatste zomerzon

Vandaag belooft ze warmte
Zal ze je ontvangen in een liefdevolle omarming
Om je licht mee te geven naar kortere dagen.

Foto gemaakt door Rudi Huisman Photography

Ik wil terug naar toen.

Naar hoe je me vasthield, hoe ik me de enige voelde. Verloren en gered in jouw armen. De wereld buitengesloten. Alleen wij twee. Samengevloeid in liefde, absolute eenwording. Wij twee.

Ik wil zo graag terug naar toen. (meer…)

De geur kruipt al door de ramen naar binnen als de auto de kustweg verlaat, iets verder het binnenland in. Niet te ver, maar wel zo ver dat het blauw niet meer zichtbaar is en door het groen van de Toscaanse heuvels wordt vervangen.
De geur is voor mij met voorjaar in Italië verbonden. Witte bloesems hangen zwaar in de vele bomen die naast de weg staan. Ik zou het liefst als een jonge hond mijn neus uit het autoraam willen steken en opsnuiven welke geuren er nog meer op ons pad komen. (meer…)

“Joehoeoeoeoe! Simone! Ik ben zowaar op tijd!” Haar vrolijke groet kwam al binnen ver voordat de deur openvloog. Joris zag in gedachten hoe ze haar fiets tegen de gevel kwakte in een poging nog sneller in huis te komen.

Het hoost.

Het gestommel op de trap door het trappenhuis kondigde blote voeten aan, niet de hakken die Simone zo graag droeg. Hij keek fronsend naar de deur die zo opengezwaaid zou worden door een wervelwind, Jara.
“Ik bén er!” Dramatisch met haar armen zwaaiend en tollend op haar benen maakte ze haar entree. Terwijl ze kakelend uitriep “Wát een hondenweer” strooide ze de druppels uit haar haren over het notenhouten parket. De sandaaltjes die ze in haar hand had, belandden ergens halverwege het kleed voor de bank. (meer…)

Het nu al hoge gras streelt haar enkels en kriebelt langs haar kuiten. Het is een heerlijke, bijna zomerdag, een voorproefje van wat nog komen zal. De gele bloemenvelden die fel afsteken tegen de pasgeboren blauwe lucht, verklappen echter de lente.

Ze kijkt naar haar lief, aan de waterkant zit hij, zijn gezicht ontspannen zijn ogen strak gericht op de waterspiegel die waterschrijvers draagt en het leven eronder deels prijsgeeft. Het is hun vaste plek, ze hebben elkaar daar al eeuwen geleden getroffen en telkens vinden ze elkaar weer in andere nieuwe levens. (meer…)

Haar keel is rauw, slechts een iel, schor geluid kan ze nog produceren. Haar hoofd bonkt en haar eerst nog prachtige, krullende haar hangt slapjes en verregend om haar bleke gezicht. Een donkere waas onder haar ogen en uitgelopen mascara tekent verlopen en verloren druppels over haar wangen.

“Het is over en uit, afgelopen, ik kán niet meer!” (meer…)

Ze ging

Ze danste

Ze lachte

Ze sjanste

Ze brak

Ze heelde (meer…)

Verwonderlijk
Hoe het ontbreken
De kracht is
Bijzonder
Dat zonder te zijn
Het zo aanwezig is

Het dwarrelde op haar neer. De woorden werden geschreeuwd. De paniek. De drukte. Maar zij ervoer stilte. Pure stilte en het besef. (meer…)