At Ellen's

Ik mocht weer. Weer een onderzoek, waarbij ik met de billen bloot moest. Maar is het nog de moeite waard om over te schrijven? Ik heb immers alle jargon omtrent dit soort blotebillenonderzoeken al gehad. Alle grappen zijn al geschreven. Door mezelf in de eerste plaats,door jullie in de tweede plaats. De vraag was voor mij, moet ik hier nu nog een keer over schrijven? (meer…)

Een beeld van verstilling. Omringd door zachte wittinten. Sprookjesachtig.
Een stilleven met een trieste ondertoon, maar kijk, hoop gloort.

Achter haar , heel voorzichtig.

Het streelt haar rug, glijdt straks over haar heen, bestrijdt de kilte en smelt het koude wit.

Een verstild beeld, nu nog in wit, later omringd door groentinten. Fabelachtig.
Een stilleven in romantische verlangen en ook dan,

Zal de warmte haar weer strelen, vol, krachtig, in prachtig warme gloed.

Stilleven

Geloof jij ook nog in elfjes, feeen en kabouters? Kun jij ook nog griezelen van draken, tovenaars en heksen?
Kom mee dan, laat me je leiden naar een wereld waar je nog nooit geweest bent, waar veel meer wezens leven dan je ooit had gedacht.
Ik zal vertellen over de trol, mijn grote vriend, maar ook over figuren die je nog nooit eerder gezien hebt, of waar je niet eerder over gelezen hebt.
Je gelooft niet in sprookjes, zeg je? Ik zal je een ding verklappen, dit is mijn wereld, waar de lijn tussen werkelijkheid en fantasie troebel is, waar alles wat onmogelijk, mogelijk is en waar mogelijk, onmogelijk wordt. (meer…)

Zeb stond in de hoogpluimige berm, het gras krulde om zijn benen. De vlinder die voor hem fladderde leek hij niet te zien. De krekel die zijn schoen gebruikt had als opstapje had hij niet opgemerkt.
De zon klom de heuvels over en richtte haar stralen op het rode vlakje op de heuvel aan de overkant. Ze tikte het aan als in een groet, net op tijd. Het vlekje verdween naar de andere kant, de schaduw kant. (meer…)

Dromen

Hoe graag verliezen we ons
Hoe prettig kan het zijn om je te laten gaan in een prachtige droom.
Om even te ontsnappen
Om even vrij te zijn (meer…)

“Ronie?”
“Ja, liefje”
“Waarom ben je zo verdrietig?”

Veronica keek met een ruk op. Het mes, waarmee ze het vlees aan het inkerven was, bleef zweven in de ruimte. Het vlijmscherpe lemmet ving een zonnestraal en stuurde het door de keuken. Helder verlichtte de verlengde straal de marijnblauwe ogen van Fine. (meer…)

De zon trekt strepen
Streelt de welvingen van mijn gezicht
Licht en donker, golven langs mijn neus
Bespelen mijn lippen.

Dag zon, fijn dat je er bent.
Ik heb je gemist,
kom je weer vaker spelen.

Kus jij mij,
Dan ontvang ik jouw warmte
En kleur ik in je stralende licht

sunmarked

Blue, zouden de meeste mensen nu aanvullen. Logisch het is een beroemde titel van een even zo beroemde schilderijenreeks van Bernett Newman. Hij heeft grote schilderijen gemaakt onder deze titel en is er wereld beroemd mee geworden. (meer…)

Op de veranda zat ze, zonnestralen streelden haar gezicht, leken haar de tuin in te willen lokken. Geurende kruiden nodigden uit om hen te bewonderen, gebruiken. Maar ze bleef, met gesloten ogen, zitten.

“Kom maar verder, ik weet dat je er bent” een glimlach om haar lippen.

Schuifelende voetjes kwamen langzaam dichterbij. (meer…)

Ik sluit mijn ogen en zie

Kastplanken tot aan het plafond, ze omringen me. Voor me de kassa, de winkelier. Zwartgrijze haren, karakterrimpels lijken de lach te bevestigen . (meer…)