At Ellen's

Daar zaten ze, de buurvrouwtjes. Op hoge toon roddelden ze er flink op los.

“En heb je dat gehoord van het huis hieronder? Dat akelige mens wil die kinderen in het bos achterlaten, alleen zodat ze zelf genoeg te eten heeft”

“Dat weet ik, gister heeft dat mormel het ook al geprobeerd. Maar het ventje was haar te slim af, steentjes liet hij liggen. Ik zag het hem doen en heb me zitten verkneukelen. Zo gewiekst, het had er een van mij kunnen zijn!” (meer…)

Ze ontwaakt uit een wat vreemde droom, flitsen ervan schieten weer aan haar voorbij, blikkerend wit en een muffe lucht, zo levensecht.
Ze vermoedt dat het nog nacht is, het is erg donker. De beelden die door haar heen schieten houden de slaap weg. Ze wil zich omdraaien om een paar zwarte, gulzige ogen uit haar hoofd te drijven. Ze blijven haar maar aanstaren ook al is ze nu echt wakker. (meer…)

Hijgend en loeiend als een bronstig hert struikelde Sneeuwwitje tussen de struiken en bomen door, wurmde ze zich langs dennen.

Gelukkig wilde de jager haar laten gaan. Het had haar een diamanten ring en bijna een vinger gekost. Ze had het vet van Bambi nodig gehad om het sieraad af te krijgen. Daarna was ze gaan rennen. In gedachte als een ranke hinde, maar in werkelijkheid als een logge eland. Het rennen was al gauw overgegaan in lopen, in slepen, in strompelen. Uiteindelijk stortte ze neer. (meer…)

Schichtig kijk ik om me heen, zal ik het kopen? Zal ik het gauw pakken zonder dat iemand het ziet?
Het suggereert natuurlijk iets over wat ik ga doen vanavond en misschien nog wel vaker als alleen vanavond. (meer…)

De zwaluw vloog wat hoger op, en draaide snel en scherp in de lucht. Hij nam een duikvlucht en scheerde over het huis, het erf en liet de hond blaffen.
Amata volgde zijn bewegingen, een geopend boek lag vergeten in haar schoot. Even had ze zichzelf de rust gegund om in de eerste zonnestralen te genieten van wat romantische woorden, geen literaire hoogdraver, gewoon een fijne roman. (meer…)