At Ellen's

Marcello rende over het pad naar het huis van Fine, stofwolkjes dwarrelden achter hem aan. Zijn fiets verdween, in de haast weggezet, in de golven van het gras.

Ze had gezegd dat hij mocht komen als hij dat wilde. Maar nu hij voor de deur stond, bleef zijn hand voor de deur zweven.
Een kwartier geleden had het zo’n goed idee geleken, hij zag een zwaluw vliegen en moest gelijk aan haar denken. Er was goed nieuws en het brandde op zijn tong om verteld te worden. Vijftien minuten en een fietstocht terug, was hij er zeker van geweest dat dit bij Fine moest, maar nu? (meer…)

Ellen van der Molen-Kiel in samenwerking met De Stoop

Het is als in het nummer van Bon Jovi, living on a prayer.
Beide werken we keihard om de eindjes aan elkaar vast te knopen.

Het grote verschil met het romantische rockliedje is, dat wij elkaar al heel lang geen lieve woordjes meer hebben toegefluisterd.
Jarenlange geldzorgen gaan in je relatie zitten, klemmen je hart vast en stompen af. (meer…)

In het kantoor hing een omarmende stilte. Twee hoofden gebogen. Ieder in haar eigen wereld. Elkaar de ruimte gevend de rust te nemen om te werken, of gedachten te laten reizen. Gesprekken hoefden niet, ze mochten.

Anna tuurde geconcentreerd op haar scherm. Ze was foto’s aan het uitzoeken. Voor Amata had ze een aantal foto’s van Renzo en Leandro gemaakt. Gewoon buiten, terwijl ze in de olijfboomgaard aan het spelen waren. Volledig zichzelf, toonden ze zich nu in haar computer. (meer…)

“Ga maar papa, je moet ze zoeken”

Zeb keek naar zijn dochtertje, hoofdschuddend liet hij zich opnemen door haar donkerblauwe blik. Elke keer trof het hem in zijn hart, ze was nog klein, maar toch leek ze altijd zoveel te weten, aan te voelen. Tranen brandden in zijn ogen, hij probeerde ze weg te knipperen zonder dat iemand het zag, maar niks kon aan haar scherpe blik ontsnappen, tranen al helemaal niet. (meer…)

Diep over zijn hals gebogen, klauw ik me vast aan zijn manen. Valk, mijn paard, het enige wat ik echt liefheb op deze wereld.

Zijn voskleurige manen vermengen zich met mijn woest krullend haar, hoog opgegooid door de wind.

Nog even, dan ben ik er. Nog verder zak ik in de manen van Valk. Ik vertrouw blindelings op hem, letterlijk. Met gesloten ogen spoor ik hem aan. Zijn hoeven dreunen over de bosgrond, kleine takken geselen mijn blote benen. (meer…)

Iedereen heeft van die dingen.
Een zin, een geur, een liedje.

Ze doen je terug denken aan mooie momenten

Vandaag kwam er een voorbij, een gedichtje.
Voor mij een herinnering aan bedtijd voor mij als klein meisje.
Tot je ogen onder het donzen dekbed. Beer ook. Voetjes gelukzalig friemelend, zachte vacht langs mijn wang. Doorspoelt met een uiterst gevoel van veiligheid, warmte en het besef dat er mensen zijn die onmetelijk veel van je houden.

slaap als een reus,
Slaap als een roos.
Slaap als een reus van een roos
Reuzeke rozeke
Zoetekoeksdozeke
Ik doe de deur dicht van de doos
Ik slaap.

Vanavond zeg ik het versje op
Zie ik stralende oogjes net boven het dekbed.
En kan ik alleen maar hopen dat hun gevoel dezelfde herinnering nalaat.

U2 MLK

(het gedichtje is van Paul van Ostaijen en is te vinden in de bundel ‘nagelaten gedichten’)

Sara keek door het raam de tuin in. Haar rozen straalden in diepe kleuren rood, wit en roze. Als de avond inviel begonnen ze heerlijk te geuren, in een prachtig duet met de geuren van de kruiden uit haar eigen tuin, maar ze vormden een overweldigende canon met de geuren uit de nabijgelegen tuin. (meer…)

Kijk, daar is ze weer! Reveri wil weer vliegen. Ga je mee? We zweven weer naar het noorden. Naar het huis met de mooie bloementuin. De rode bakstenen muurtjes als grens tussen gras en tegel. Klimop groeit erin, erover, krult zich vast in de voegen.
Hier stappen we af, ja straks komt Reveri ons weer halen. We gaan verder, door de poort, kijk, daar staat de appelboom.
Weet je het nog? Veetje, ik en Roes zouden een plan bedenken. Luister, hier gaat het verhaal verder. (meer…)