At Ellen's

“Hoe gaat het me je, ik maak me zorgen, je bent anders.”

Zijn ogen namen haar bezorgd op. Al die jaren dat hij haar had gemist. Hij wist nog zo goed hoe ze er toen uit zag. Vol, mooi, sterk en haar uitstraling trok iedereen naar haar toe. Nu was het anders, ze was afgevallen, te veel. En hij zag pijn en zorg in haar ogen. Zijn maag trok samen en het was alsof er een koude hand in zijn nek lag. Was hij hier schuldig aan, of was er wat anders aan de hand. (meer…)

Renzo en Leandro buitelden over en onder elkaar door. Lachend rolden ze over het bonkige veld de heuvel af.

Hun heldere lach galmde de dalen in en namen een lange vlucht over de beek. Langzaam opgaand in de gouden natuur. Het was een luie nazomerdag en het groen had zich al terug getrokken om plaats te maken voor een gulden gloed.

Onderaan de heuvel kwamen ze langzaam stil te liggen. Hijgend en elkaar lachend aanmoedigend sprongen ze weer op. (meer…)

Fine zat in kleermakerszit op het bankje van Veronica. Op haar schoot lag een schetsblok. Met een grijs potlood zette ze strepen op het wat korrelige papier.

Af en toe keek ze opzij. Haar ogen iets toegeknepen, lipjes getuit en een klein rimpeltje tussen de beginnetjes van haar wenkbrauwen. Vervolgens boog ze zich dan weer over het vel wat steeds meer grijs kreeg.

“Zal ik wat limonade voor je pakken?”

“Nee Roni, je mag niet weggaan nu, nog even niet bewegen, ik ben bijna klaar.” (meer…)

Goedenacht hoofd

Goedenacht lichaam

Gaat het?

Niet echt, met u?

Ja beter, maar had best nog even willen liggen

Ja, sorry, ik weet ook niet wat er is

Bent u druk

Ja ik ben druk in mij

Maar waarom laat u het niet gewoon los

Dat probeer ik, maar het is net of het vastgekleefd zit

Zal ik u eens schudden?

Probeer maar, ik weet niet of het helpt

En? Scheelt het?

Ik weet het niet, doet u dat nog eens?

Zo, beter?

Nee, sorry

Het geeft niet

Maar nu vermoei ik u met mijn drukte

Ach ik kom het wel eens terug halen, weet u wat we doen?

Nou?

De luiken dicht. Droom, fantaseer, los op, en ik schrijf het neer

Roerloos stond hij. Uiterlijk bewegingsloos, maar innerlijk raasde en ziedde het bloed door zijn lijf. Zeb had zijn zus gevonden. Hij zag van een afstand dat er iets mis was. Vroeger sprankelde ze, trok ze al het licht naar zich toe, om het weer uit te strooien over iedereen die in haar buurt was. Hij zag dit ook in zijn kleine Fine terug, daarin leek ze op haar tante. (meer…)