Het is weer eens zo’n dag. De zon kiert net over de horizon en begroet de ochtendrijders. In een rij sluiten ze aan. Neus aan neus, kont aan kont. Blinkerende auto’s, laten ronkend hun ongenoegen horen. We staan weer eens stil.
Koffie had ik al van huis mee, hij dampt in de houder en vult de auto met zijn opwekkende geur. Ongeduldig rammel ik op de knoppen van de cdwisselaar; animatieliedjes voor de kids? Nou nee, nu even niet. Metallica? Ik sta stil, dacht het dus niet. Tiesto? Bleeegh, waarom zit dat ding er nog in! Biagio Antonacci? Ja! Ik laat me meevoeren met zijn warme stem, waan me in Italie. (meer…)
