At Ellen's

Het is nog stil. Bijna roerloos strekt het meer zich voor me uit. Nog onaangetast helder. Slippers uit, short ernaast. Dan slenter ik op het koele water af, terwijl mijn blik over zijn waterspiegel glijdt. Blauwe lucht en wat wolken worden weerkaatst. (meer…)

zacht zweeft zij

zalig zoet zoenen zij

zuchtend

de zee ruist in haar oren

haar hart verloren.

Stil streelt hij

Spelt sussende woorden

Samen voor altijd?

Of verder zonder spijt.

Het gaat zoals het gaat

Wanneer de zomer de kust verlaat

Tranen
Herkenning in een woord
Herinnering in een beeld

Missen
Gaat zo diep dat ik bijna verdrink

Moeilijk om terug te vinden
Een lach, enthousiasme, vrolijke woorden.

Wie helpt me zoeken, wie tilt de sluier van melancholie op

Ik zoek in klein dingen,
Vind ik het ook?

Mijn engelen
Ik mis ze, denk aan ze, hou ze bij me, sla ze om me heen.
Ze laten me zien.
In beeld, in woord

Ik kom er wel weer overheen.

Met mijn tenen wiebel ik in het zand. Ze maken kleine dalen. Ik zit met opgetrokken knieen en staar over het water. Met de golven slaat mijn hartslag.

Ik mis je

Tranen druppen over mijn knieen. Nat trekt een glanzend streepje in het stoffig mat op mijn scheenbeen, vaal van de wandeling. Mijn slippers liggen ook ergens, ik heb ze uitgeschopt en heb gehold. Ploegend door het mulle zand, hield ik pas stil op de grens van de branding. (meer…)

Nee, nee, nee toch, dit kan niet waar zijn, dit is onmogelijk…

Terwijl ik naar zijn blote voeten staar druppen tranen over mijn wangen. Ik kijk in zijn ogen, hij staart terug, maar zijn blik is kil, nietszeggend. Waarom stopt het nou zo? Het begon zo heerlijk. (meer…)

Al tien minuten zit ze, doodstil. Lokken blond haar vallen over haar voorhoofd, af en toe opgetild door wimpers die bewegen door een knippering van mildblauwe ogen.

Ze staart voor zich uit, lijkt in het scherm van de pc een oneindige diepte te hebben gevonden en kijkt er naar, onafgebroken.

‘ik stop ermee.’ (meer…)

Totaal afgepeigerd plof ik op de bank. Douchen en griep, geen ideale combinatie, maar het fris voelen erna is het wel waard.

Dan kruipt mijn oudste erbij. ‘Doe je been eens weg, dan kan ik ook liggen’ schort hij, hij heeft een verkoudheidje.
Knus liggen we tegen elkaar aan, zijn neus duwt zacht in mijn hals, ik steel zijn warme, nog Italiebruine nekje. Heerlijk stilte. Met gesloten ogen drijf ik weg op zachte dromen, dan haalt hij me weer terug. (meer…)

Bij het verlaten van mijn Umbrië zwieren de zwaluwtjes achter me aan en golft het meer me na. Weer blijft een deel van mij hier. In het meer, tussen de olijfbomen, in de straatjes van de stadjes, op grillige toppen, in de gouden zonnestralen van de dag en haar koperen streling van de avond. Zwevend op de geuren van de bloemen, verloren in onmetelijke mooie vergezichten. (meer…)