At Ellen's

“Hebben!” Onbedwingbaar verlangen om te verzamelen beheerst me.

“Voor mij!” Het glanzen, de vorm. Ik graai waar ik kan en neem zoveel ik kan dragen.

“Ik wil nog meer!” Ik moet opschieten straks zijn er anderen voor me. En ik kan niet zonder! Ik moet er wel aan toegeven, ik zou het besterven als ik minder had. (meer…)

In de pan dansen vierkante aardappels als bleke kubusjes op de bellen van het kokend water. Schillen was al nooit zijn sterkste kant. Ze weet dat hij het zout is vergeten. Snel en vaardig laat ze via haar hand een snufje in de pan vallen. Zonder dat hij iets merkt van haar bemoeienis. (meer…)

“Sex? Nou graag, maar niet op maandag!”

Verbaasd keek hij naar de prachtige blonde rondborstige vrouw. Vervolgens op zijn horloge, het was half twaalf, over dertig minuten werd het dinsdag, zou ze dan?

“Eeh, hoe lang blijf je nog” haspelde hij. (meer…)

“Als je me zoekt, ik ben het meisje met het wilde haar”

De schermverlichting dooft en maakt haar boodschap onleesbaar, maar de woorden blijven dansen voor zijn ogen.

Zijn trein nadert het perron, hij slikt. Hoe had hij ooit kunnen denken dat hij dit durfde. Zij wel, zover was duidelijk, ze stond immers al op het perron te wachten. Hij roept haar beeld op, slechts op foto’s gebaseerd. Blauwe ogen, lang rood haar, een zachte open blik. Uit haar geschreven woorden meent hij te weten hoe ze is. Maar wist hij het goed? (meer…)

“Oh god, ik ben te laat!” Versuft spring ik op. Lichtelijk duizelig van het plotseling omhoog komen, iets duffig van de pijnstillers die ik dankzij mijn geinfecteerde kaakgewricht mag slikken.

Ik had om half acht, deze avond, een afspraak. Het is nu twintig voor.

“Waarom hebben ze nog niet gebeld? Nee, natuurlijk bellen ze niet, ik kom wel vaker wat later” (meer…)