At Ellen's

buiten naar binnen
21 nov, 00:23
Het is zo stil, zo rustig, zo kalm.
Maar binnen waait een halve storm

Het is helder en licht, wijds zicht
Maar binnen hangen de nevels

Levendig op de wind dansen de bladeren
Binnen valt het dood, verloren onder de grote hoop.

Bedolven onder vallend blad
Gesmoord, verstikt

Hoe haal ik buiten weer binnen.

Door eruit te stappen.
Door tegen de wind op te lopen.
Laat maar waaien!

Dag binnen! Ik ben buiten!
En misschien,
Heel misschien,
Neem ik die duik,

En kom ik in de bladerhoop,
weer boven.

Anders dan de verwachting was hij.
Ik heb hem er liever om.

Anders dan de dromen en wensen was hij
Het maakt hem zoveel meer van mij. (meer…)

Gezellig. Hand in hand lopen we. En omdat het herfstachtig koud is stoppen we onze handen in elkaars mouw.

“Lekker mam, je hand is warm!”

“Ja schat, die van jou ook en daarom is de mijne weer warm.” (meer…)

Ik staar naar mijn bleke weerschijn, de fletsstaande ogen. De grijs gebutste lijst weerspiegelt mijn gevoel. Een diepe zucht brengt helaas niet de verlichting die ik zo graag wil. Geeft niet de ruimte in lijf en hoofd. Lost niks op, verdrijft niet.

Ik sluit mijn ogen en doe een laatse poging me daar te wanen, waar met elke ademhaling licht en ruimte ontstaat, waar elke ademteug de warmte brengt en me het geluksgevoel geeft.

Als ik daar ben, neem ik gulzig de geuren en milde lucht in me op. (meer…)