At Ellen's

knetterendspetterendallekleurenzilverig
uiteenspattende sterren
hoog in de lucht
knallend, kleurend, gillend bewonderd
gelukkignieuwjaar!!!!!!

Kerstdagen.
Bijzonder, ja, voor mij nog steeds, altijd en zonder schaamte.

Kerst is speciaal voor mij. Ik geniet van de liedjes, de lichtjes, ja zelfs van de idiote drukte in de winkels. Ik kan grinniken om kinderen die hun moeder in haar verzameldrang voor eten verleiden tot dat extra lekkere koekje. Grijnzen om de voorbij stuivende mannen die het vervloeken dat ze er dit jaar weet ingetuind zijn. (meer…)

flakkerendwarmgezelliggeel
duizenden kaarzen
branden in huizen
we delen het lichtfeest
kerstmis

“Kijk mama, het heeft gesneeuwd.”

“Nee lieverd, het zijn kleine kristallen van ijs die aan de takken kleven.”

“Maar hoe komen ze er dan?”

Ze kijkt naar de vragende blik in onmetelijk blauwe ogen een vleugje groen om de iris. Blonde haartjes pieken onder haar rode mutsje vandaan en omlijsten een zachtroze gezichtje en rode wangen van de kou. Winter heeft haar wangen al beroerd en roodgekust denkt de moeder glimlachend. (meer…)

Knisperendhaardvuurgeelroodoranje
Omhelzend samenzijn
Verloren in elkaar
Lippen zoeken, handen dwalen
Lichaamsreizen.

Dit is mijn hart

verzengend, brandend.
onvoorspelbaar, flakkerend

tot jij kwam.

jij voedde mij
liet me blijven
gaf zoveel van jezelf.

Jij,
gaf me je hart
ik zal het verwarmen,
maar nimmer branden.

jij
hoort bij mij

jij
en je
houten hart

Als goudkoperen dwarrelende sterren, vliegen de vonken mee met de wind. Het vuur legt een warme gloed over onze koude neuzen. Terwijl de vorst onze adem laat zien, is het toch een zwoele winteravond.

Achter de zachte kronkelende nevelen van onze rood flonkerende glühwein genieten we van elkaars warmte. We vrijen zonder aanraking. (meer…)

Daar gaan we weer hand en hand naar een ogenschijnlijk gewone schooldag. Maar niets is minder waar. Sinterklaas komt op school vandaag! Honderduit kletsend vertelt mijn mannetje over het kadootje in de schoen, de versierde stoel in de klas, zijn muts speciaal gemaakt voor vandaag. Het laatste stukje rent hij voor me uit, om verbaasd bij de schoolpleingrens stil te houden. (meer…)

Je zit in je vaders stoel. Je knietjes opgetrokken in zijn schipperstrui, het mag, de trui is al oud, je vader gebruikt hem nog om in de tuin te werken en zit er vaak mee aan de waterkant te staren naar de dobber. Het ruikt naar hem, naar gedroogde appels en aarde en terwijl je aan de leren lappen die op de ellebogen gestikt zitten, peutert, luister je naar hun muziek. (meer…)