jan
26
2013

#30songs dag 16: een liedje waar je vroeger gek op was, maar nu haat

Nachtvlinder

Het roezemoesde wat in haar publiek, iemand riep haar naam.

Ze zuchtte.
Nog een keer dan?
Ze zag de verwachtingsvolle gezichten en grapte erover. “Het is echt lang geleden dat ik dit zong, het zou kunnen dat ik de woorden niet meer ken.” Natuurlijk kende ze de woorden wel. Elke keer als ze ergens optrad, als ze probeerde haar eigen muziek te promoten, kwam ze telkens weer op dit nummer uit. Toch was het lang geleden. Ze ging op de rand staan. Haalde één keer diep adem.

Ze sloeg haar akkoorden aan en het publiek gilde. Natuurlijk. Ze herkenden haar hit. Haar enige. Het hitje dat haar naamsbekendheid gaf, voor even wereldwijd, later in kleinere kring.

“Ookeej helpen jullie me mee?”

Met het zingen van de eerste woorden, dwaalde ze terug naar toen.

Ze loopt over de rode loper. Naast haar loopt de hoofdrolspeler. Flitsen verblinden. Zijn naam wordt geroepen, maar ook die van haar! Samen poseren ze. Hij legt een arm om haar middel en trekt haar tegen zich aan.

“Ik vind jouw song echt geweldig.” Fluistert hij tegen haar wang. Ze hapt naar adem. “En je stem! Zo sexy!” Als ze hem verrast aankijkt kust hij haar op de lippen. Lang. Lang genoeg voor mooie scherpe foto’s. “Ik zoen met Sean!” Suist het door haar hoofd. Het duizelt haar. Ze leunt een beetje tegen hem aan, bang om anders door haar knieën te zakken.

De paparazzi begint te gillen. Hun namen in één adem, in een golf van geluid. Ze verdrinkt er bijna in. Voelt zich euforisch. Al die aandacht! Vooral de zijne! Heerlijk! Traag reageert ze op wat vragen, zonder echt te weten wat ze zegt. Het zijn zijn handen die haar de rode loper afleiden het theater in. Daar is het redelijk rustig.

“Kom!” Hij trekt haar door de gangen backstage, ze moet straks nog optreden. Haar song is de titelsong van de film. Hij zal haar aankondigen.
“Schreef je het voor mij? “ fluistert hij in haar oor. Ze leunt zwaar tegen de muur. Rode blossen op haar wangen. Haar stem bibbert.
“N..nneee…” ze krijgt niet de kans om nog meer te zeggen. Hij kust haar weer. Zijn handen woelen door haar haren. “Heerlijk. Los haar. Al die opgestoken opsmuk van die actrices, dit is fijner” Zachtjes trekt hij haar hoofd achterover en kust haar in het kuiltje van haar hals. Likt zachtjes langs de lijn van haar sleutelbeen. Ze kreunt. Verdwaalt bijna onder zijn handen. Vergeet zichzelf.

“Sean! Maria! Het is tijd!”

De stagemanager verstoort hun samenzijn. Sean draait zich om, glimlacht nog een keer naar haar. “Zeg je dat je het voor mij schreef?” Overrompeld knikt ze. “We gaan zo wat drinken. Na de after party, alleen jij en ik!” Roept hij nog als hij met met de stagemanager naar het podium rent.

En ze zei het. Nog voor de film begon. Zich verheugend op hun volgende kus. Die nooit kwam. Toen de zaal van de after party leeg was, op lege glazen en morsige schalen na, stond zij alleen op de dansvloer. De barman stuurde haar weg. Ze wilden opruimen.
Ze wachtte nog een half uur in de foyer. Ze wist dat hij haar zou komen halen. Hij kwam niet. De pers wel. Massaal. Ze kopten. “Speciaal liedje voor Sean”. Zij was zo vergeten. Hij had vijf minuten extra aandacht. In haar tijd.

“Ik schreef het niet voor hem!”

Ze kijkt naar het publiek onder haar. Ze staat in de spotlights. Fel verlicht tegen een donkere avond lucht. Tien jaar verder. Precies. Na die hit werd ze vergeten. Ze probeerde het nog één keer. Ze bleek een eendagsvlieg, al noemde ze zichzelf liever een vlinder. Vergeten. Verraden. Verloren.

Ze staat op het randje van het dak van een flatgebouw, zes hoog. De sirenes overstemmen haar. Politiewagens snellen toe. Nog meer spotlights.

“Maria!” Roept het klein agentje door zijn megafoon. Ze moet er bijna om lachen. Fijn om een keer zo hoog te staan. De laatste jaren torenden de agenten meestal boven haar uit. Als ze weer dronken of onder invloed was van wat ze maar krijgen kon. Ze plukten haar van de straat, waar ze vaak languit op lag. Wezenloos. Ze lacht wat, nu is ze helder. Nuchter. Hij roept haar nog een keer.

“Maria! Kom daar af!” Wel fijn dat hij haar herkent, al zal het zijn van haar straatavonturen. Ze grimast en roept het nog een keer.

“Ik schreef het niet voor hem!”
“Wat niet!?”
“Het liedje! Míjn liedje!”

De man blijft stil. Hij weet het niet.
Ze neuriet het liedje nog een keer.
Ze laat een briefje in haar hand los, het dwarrelt naar beneden.

“Ga niet te ver.” fluistert ze tegen het witte gefladder. “Ik kom achter je aan”. Ze vliegt. Als een nachtvlinder. Haar laatste nacht in. Vol in the spotlights.

Te vaak, te veel, wat hield ik van dit nummer, maar je kan een nummer compleet kapot draaien. Deze dus ook. Van de zangeres heb ik na dit nummer niks meer gehoord. Totdat ik op zoek ging naar een filmpje om hier te posten. Het bracht inspiratie. Overigens pure fictie ik geloof namelijk niet dat Maria MCKee, zo wanhopig is. Getuige het filmpje. Ik hoor het liedje nog steeds niet graag, maar deze uitvoering, door haar oudere zelf, is dan nog het best te doen

1 reactie »

RSS feed for comments on this post. TrackBack URL


Leave a Reply

© 2009 - 2010 AtEllens.nl | Powered by WordPress | Theme: Aeros 2.0 by TheBuckmaker.com