feb
08
2013

#30songs dag 23: een liedje dat je op je bruiloft wil laten spelen

Not just something…

Je kijkt naar de troep. De chaos van de dag. Het zit in jouw hoofd. Zoveel indrukken, teveel.

Het getoeter van een claxon trekt je aandacht naar buiten. Nog net kan je een zwaai geven aan je broer die je tot het laatst van de avond heeft lastig gevallen met goedbedoelde tips.

“Kom op…” Had je op een gegeven moment gemopperd, terwijl je mij lachend met een glas champagne voorbij zag schuiven. Ik knipoogde naar je. “Het is echt niet onze eerste keer hoor!” Zei je hoofdschuddend.
“Jahaaaa, daat wéét ik wel! Maar het is wel jullie eerste getróuwde keer!” Blij dat je schoonzus je verloste uit zijn knellende omhelzing. Met dikke stem lispelde hij nog “Ik ben zoooo blij voor jullie, ik hou zooooveel van jullie!”. Dronken mensen en eerlijkheid dacht je grijnzend. “Kom op”. Zei zijn vrouw nu kordaat. “Je hebt nu genoeg gedronken én gezegd. Iedereen is weg, we gaan!”

Ons huis is weer van ons.
Je zucht. Moe. Een heerlijke dag kan ook zo vermoeiend zijn. Ik weet wat je kalmeert.

Ik loop naar de dockstation en skip wat nummers.

Bij het horen van de trompetten trekken je mondhoeken op. Ontspanning. Eindelijk. Je spelt de woorden. Ik bewonder je. Een mond om te zoenen.

“Het wás een zware dag”. Zeg je nog, maar dan val je stil. Je herkent het vuur in mijn ogen. Heupwiegend loop ik in de melodie naar je toe. Ik trek een stoel met me mee. Ik kijk je aan en glimlach. Vlak voor je zet ik mijn voet op de stoel, tussen in.

De donkerpaarse stof ruist langs mijn been. Verbaast zie je dat er onder al die lagen een hoge split zit. Verscholen al die tijd maar nu, nu we onder ons zijn, geeft het zicht op mijn benen en een nachtblauwe kousenband.

Als je mijn been wil strelen, hou ik je tegen. Ik haak mijn bordeauxrode lijfje los. Eronder een bustier in hetzelfde nachtblauw.
Je blik vlamt over mijn borsten. Blijven hangen op het zilveren kettinkje dat je me ooit gaf. Een zwaluwtje in het medaillon geëtst. Ik laat het even tussen mijn vingers doorglijden. “Something old”. Fluister ik en druk een kus op je wenkbrauw.
Je ruikt zo lekker dat ik even mijn neus in je hals duw. Je geur windt me op, ik zucht. Weer voel ik je vingers. Ze haken achter de kousenband. Ik rits mijn rok los, tik je vingers weer weg en laat de rok langs mijn heupen op de grond zakken. Heerlijk ruisend zijde. Ik stap in je armen en plant een kus op je mondhoek. Kijk naar de rok en zeg, “Something new.”

Je knielt voor me en streelt nu zacht de huid rond mijn navel. Ik hap naar adem. Bijt op mijn lip. Je kust me zacht in mijn zij en laat je wijsvinger over het randje van mijn slip glijden. Je mond glijdt zachtjes over mijn huid naar mijn navel. Weer glijdt je hand naar de kousenband. Ik vang je gretige vingers en kus ze. Één voor één. Dan haal ik mijn haar los. Donkere lokken vallen over mijn schouders. Het werd bijeengehouden door twee zwaluwen met vleugels van doorzichtig dun parelmoer, samengebonden met zilverendraad. Een erfstuk van je moeder. Je zus gaf het voor vandaag aan me. “Something borrowed”. Prevel ik terwijl ik me aan de stoel vast pak, buiten adem. Je zet mijn voet weer op de stoel. Liefdevol. Je handen glijden langs mijn kuit, gaan vederlicht door de holte van mijn knie en dan glippen ze onder mijn kousenband. Dit keer laat ik je begaan.

Terwijl je de weg naar beneden met kusjes begeleid trek je het voorzichtig uit. Dan sta je op. Ik kijk naar je lippen. Verlang ernaar om ze weer te proeven. Hun vuur op mijn huid te voelen. Je geeft de kousenband aan mij en zet je voet ook op de stoel. Mijn huid tegen zijde. Je tilt je rok op. Ik lach als ik zie wat je draagt. Dezelfde kleur kousenband. Zonder het ooit besproken te hebben kozen we hetzelfde. Onze lach smelt samen, gaat op in de melodie van ons liedje.
Dan. In jouw armen, tegen jouw zachte lippen, fluister ik. “Something blue”.


Deze man luister ik echt te weinig! Als ik mijn bruiloft over zou doen, zou ik hierop de dag sluiten. Heerlijk. Zijn stem en de teksten van zijn andere nummers, geweldig. luister ook eens naar Empty, dat was hét nummer die me voor deze Ray la Montagne liet vallen (thnx Astrid voor het laten horen).

2 Comments »

RSS feed for comments on this post. TrackBack URL


Leave a Reply

© 2009 - 2010 AtEllens.nl | Powered by WordPress | Theme: Aeros 2.0 by TheBuckmaker.com