feb
09
2013

#30songs dag 24: een liedje dat je op je begrafenis wil laten spelen

Ze streelt zijn gezicht. Zijn mooie bos haar. Grijze krullen. Zijn grootse angst, kaal worden, is hem gespaard gebleven. Ze glimlacht tranen in zijn zachte lokken. Herinnert.

Met veel gespetter kwam hij uit het water. Zijn shorts plakte aan zijn benen. Ze stonden een beetje rond. Stoer liep hij het strand op. Hij haalde zijn handen door zijn lange zwarte krullen. Haar vriendin giechelde, hij knipoogde. Zij gruwelde. Bah. Wat een voorstelling. De patser.

Toch bleef zijn beeld plakken. Onwillig te vertrekken. Drong zich aan haar op. De druppels uit zijn haren. De krachtige tred. Ze sprak zichzelf toe. Bah. Flutrommannetjes gedrag. Ze was 21 en geen puber meer. Haar vriendin duidelijk wel. Zij besprak al hoe ze hem vanavond bij de bar zou gaan verleiden.

Ik kijk naar haar. Zacht kust ze zijn gesloten ogen. Streelt ze zijn nog donkere wenkbrauwen. Tekent ze hun leven in de lijnen van zijn gezicht. Mijn moeder. Mijn vader. De liefde. Ik herinner.

Met veel gespetter gooide hij mij uit het water. Ik landde in het zilte nat. Verder dan ik durfde te dromen. Mijn broer zeilde achter me aan. We gierden het uit. De golven woest en hoog. Maar zijn sterke armen vlak bij. Ik vertrouwde. Mijn moeder ook. Ze stond in de branding. Nooit verder dan tot haar knieën. Handen boven haar ogen tegen het schitterende licht in het felle blauw. Ze keek naar ons. Haar clan. Haar man. Hun kinderen.

Vele jaren eerder, het jaar van die eerste zomer. Zijn keus was zij. Zij die hem negeerde. Die liever las dan dronk. Hij volhardde. Haar hart bezweek aan zijn liefde. Want zo oprecht. Ze kregen mij en mijn broer.

Ik zie hen. Zijn jongere evenbeeld, dezelfde krullen, maar haar ogen en mijn moeder. Hij slaat een arm om haar heen. Zij streelt nog één keer zijn vroeger sterke armen.

“We vergeten niet mam, weet je nog? We houden hem dicht bij ons. We herinneren.”
Hij herinnert. Hoe de sterke armen zijn zus niet konden beschermen. Niet opgewassen tegen onverwacht staal. Troost gaven ze wel. Hij vertelde hoe zijn zus kon stralen. Hoe ze samen de zee tartten. Eerst vanuit zijn armen. Later op hun boards. Samen. Elke uitdaging liet hij hen aangaan. Ook al leek het te ver. Haar kracht. Haar lach. Dat mocht hij nooit vergeten.

“Want” had zijn vader gezegd, “Het stopt niet bij het eind. Nooit. Niet in leven, niet na de dood.”

Ik zie hem, papa. Hij herrijst. Klaar in leven. Klaar voor erna. Ontstaan en blijven in hun herinnering. Ik zie hoe hij mij ziet. Hij kan nu bij mij. Onze herinnering samen. De kracht van liefde. In hun gedachten altijd gedragen.

Ik fluister. Weet dat ze horen.

“Verder dan het leven zelf, is de herinnering. Alsjeblieft herinner ons.”

Sommige liedjes spreken voor zichzelf. Ik ken dit al vanaf mijn 25ste. Het is ook al vanaf toen dat ik weet dat dit nummer bij mijn afscheid hoort. Loreena McKennitt met Dantes Prayer.

4 Comments »

RSS feed for comments on this post. TrackBack URL


Leave a Reply

© 2009 - 2010 AtEllens.nl | Powered by WordPress | Theme: Aeros 2.0 by TheBuckmaker.com