jan
24
2009

(bijna) zeven!

(17 jan, 09)

Groot, gegroeid, stralende blauwe ogen in een gezichtje die ik herken als mijn eigen. Blonde haren, lekker wild, alsof hij zo van zijn surfboard af even langs komt waaien.

Energiek, ongeduldig, wippend van het ene been op de andere. Net oud genoeg om te weten dat “vragen naar kadootjes” niet netjes is, nog te klein om dit in fysiek te verbergen.

Mijn eerste, hij wordt bijna zeven (22ste). Vandaag viert hij zijn zevende verjaardag. Zo snel gaat het, ik hoef mijn ogen maar te sluiten en ik weet nog hoe hij me aankeek, nog voordat het eigenlijk mogelijk was en ik zag hoe wijs hij al was.

Toch ging het niet helemaal zoals het hoorde, hij kwam niet tot spreken. Je zag met de leeftijd het onbegrip groeien. Je zag hoe hij ’s nacht gillend wakker werd, niet bij machte woorden te vinden die ons konden vertellen wat hij voelde, zag, meemaakte, wilde.

Een spraaktaalachterstand was de reden. Gelukkig zagen we het snel, waardoor we al gauw een juiste aanpak vonden, nachten werden rustig, gevoelens en gebeurtenissen verwoord.

Het gebrek aan taal verrijkte echter ook. Jesse is een voeler, hij leest mensen, tot voor kort kon hij dit niet verwoorden, maar kon hij wel met zijn aanwezigheid, met zijn open blik mensen troosten, laten lachen, laten genieten.

1 minuut oud en ik wist het al, wijsheid!

Jesse gaat naar speciaal onderwijs en is nog niet zolang geleden gediagnostiseerd op PDD-Nos. Not other specifyed betekenen de laatste letters. Zijn invoelingsvermogen spreekt autisme tegen, zijn drang naar structuur en zijn vlucht in fantasie bevestigt. Zijn inbeeldingsvermogen is erg sterk en hij is erg goed in het nabootsen van anderen, dieren, sprookjesfiguren als draken zijn favoriet; onverslaanbaar, gevaarlijk, ze kunnen alles.
Gevaar van een diagnose is dat je gedrag naar zijn “afwijking” gaat schuiven. Ik weet beter, wij weten beter! Jesse lijkt in veel opzichten op mij: vluchten in fantasie? Heerlijk! Dromer? Ja! Volledig opgaan in een boek of tv? Onverstoorbaar!
Zo kan ik doorgaan. De diagnose is gesteld, maar het blijft zoeken naar wel of niet kunnen, wel of niet willen. Belangrijk is zien wat hij kan en versterken wat hij minder goed kan!

Bij zijn geboorte heb ik het wel eens gezegd, hij heeft een oude ziel, ik zie dat nog steeds!

Written by in: Over alles en niks |

Reageren? »

RSS feed for comments on this post. TrackBack URL


Leave a Reply

© 2009 - 2010 AtEllens.nl | Powered by WordPress | Theme: Aeros 2.0 by TheBuckmaker.com