(22 jan, 09)
Hij is boos, verdrietig, verbaasd
Hij denkt dat ik hem vergeten ben, mijn blik voor hem uit heb gericht. Hij vindt dat ik hem probeer in te halen, hij heeft zelfs het gevoel dat ik hem al een stap voor ben.
Vanmorgen wekte hij mij, onrustig, hij trok aan mij en toen ik naar buiten ging gooide hij een handvol witnatte zoenen, koud en striemend.
Winter voelt zich gekwetst, hij denkt dat ik hem niet meer nodig heb, dat de mensen hem al weer willen zien gaan. Dat ze niet op hem, maar op Lente zitten te wachten.
Hij heeft zoveel mooie berichten voor me achter gelaten. Nu stuur ik hém een boodschap, op de enige manier die ik kan:
“lieve Winter.
Je weet toch hoe ik van je kan genieten, ik dacht dat je wist dat ik jou niet zomaar weg zal duwen. Je bent er toch nog? Je hebt al zoveel gegeven tijdens je bezoek, hoe mooi heb je je zwarte spiegel over het water gevleid, Mistral waarschuwend even stil te blijven zodat iedereen zich er goed in kon terug zien.
Je witte kunst heb je laten schitteren. Daar ben ik je dankbaar voor, net als altijd! Ik zal onze ontmoeting dit keer onthouden als één met veel plezier en een gulle lach. En niet alleen ik, maar iedereen die door jou en je vorst heeft genoten!
Laat je niet wegjagen door de flirt van Lente. Ze komt pas als het tijd is, blijf nog maar even, doe waar je goed in bent. Breng de natuur tot rust, laat haar nog even slapen. Geef kou, zodat we ook Lentes warmte straks meer waarderen!
Maar vraag me niet te kiezen, ik heb jullie, Seizoenen, alle vier even lief!
Roze zoen,
Ellen.”
