At Ellen's

(luister en lees)

Vlokken dwarrelden en het vroor nog zeker een graad of acht. Eigenlijk was het geen weer om buiten te zijn, maar in de nacht was het eerste wit gevallen en de straten waren al verstopt. De wind had zich deze nacht stil gehouden waardoor de sneeuw hoog op de takken lag.

Buiten lokte. (meer…)

Gefascineerd keek ze naar zijn handen. Mooie handen, sterke vingers en kortgeknipte nagels. Verzorgd. Hoofd gebogen, krullen over wenkbrauwen, een geconcentreerde frons.

Met zorg en nauwkeurig verwijderde hij de stickers van de cd hoes. Ook zoiets, zo bijzonder nu. Een cd hoes, met daarin een heuse cd. Zij had alleen nog maar digitale bestanden. Maar hij duidelijk niet.  Mooie titels, dat wel. (meer…)

Ik wil terug naar toen.

Naar hoe je me vasthield, hoe ik me de enige voelde. Verloren en gered in jouw armen. De wereld buitengesloten. Alleen wij twee. Samengevloeid in liefde, absolute eenwording. Wij twee.

Ik wil zo graag terug naar toen. (meer…)

“Joehoeoeoeoe! Simone! Ik ben zowaar op tijd!” Haar vrolijke groet kwam al binnen ver voordat de deur openvloog. Joris zag in gedachten hoe ze haar fiets tegen de gevel kwakte in een poging nog sneller in huis te komen.

Het hoost.

Het gestommel op de trap door het trappenhuis kondigde blote voeten aan, niet de hakken die Simone zo graag droeg. Hij keek fronsend naar de deur die zo opengezwaaid zou worden door een wervelwind, Jara.
“Ik bén er!” Dramatisch met haar armen zwaaiend en tollend op haar benen maakte ze haar entree. Terwijl ze kakelend uitriep “Wát een hondenweer” strooide ze de druppels uit haar haren over het notenhouten parket. De sandaaltjes die ze in haar hand had, belandden ergens halverwege het kleed voor de bank. (meer…)

Het nu al hoge gras streelt haar enkels en kriebelt langs haar kuiten. Het is een heerlijke, bijna zomerdag, een voorproefje van wat nog komen zal. De gele bloemenvelden die fel afsteken tegen de pasgeboren blauwe lucht, verklappen echter de lente.

Ze kijkt naar haar lief, aan de waterkant zit hij, zijn gezicht ontspannen zijn ogen strak gericht op de waterspiegel die waterschrijvers draagt en het leven eronder deels prijsgeeft. Het is hun vaste plek, ze hebben elkaar daar al eeuwen geleden getroffen en telkens vinden ze elkaar weer in andere nieuwe levens. (meer…)

Haar keel is rauw, slechts een iel, schor geluid kan ze nog produceren. Haar hoofd bonkt en haar eerst nog prachtige, krullende haar hangt slapjes en verregend om haar bleke gezicht. Een donkere waas onder haar ogen en uitgelopen mascara tekent verlopen en verloren druppels over haar wangen.

“Het is over en uit, afgelopen, ik kán niet meer!” (meer…)

Ze ging

Ze danste

Ze lachte

Ze sjanste

Ze brak

Ze heelde (meer…)

Verwonderlijk
Hoe het ontbreken
De kracht is
Bijzonder
Dat zonder te zijn
Het zo aanwezig is

Het dwarrelde op haar neer. De woorden werden geschreeuwd. De paniek. De drukte. Maar zij ervoer stilte. Pure stilte en het besef. (meer…)

Op het strand
Lachend rennen
Struikelen in het zand
Samen vallen en daar blijven
Kussend, strelend, beminnend
De eeuwigheid aanraken
In liefkozend maanlicht
Tot de zon uit de zee opkomt
En zij liefde belicht

Hij heeft het weer. Ik huiver bij het horen van de klanken die zijn gemoedstoestand verraden. Met een diepe zucht probeer ik me weer te concentreren op de termen die ik morgen toch echt zou moeten kunnen dromen. Het tentamen is over minder dan 24 uur en hangt als het donkere zwaard van Damocles boven mijn hoofd. Ik beheers de stof nog niet voldoende en ik ben bang dat als de herrie van hem zo door gaat, het ook nooit wat gaat worden. (meer…)