apr
13
2013
0

Strandzin

Zin in strand
Waar t hoofd leegt
De lippen zilt
Waar wangen sproeten
En haren wild.

Zin in strand
Waar gedachten verwaaien
Het hart zont
Waar ogen oneindig zien
En lachen komt

jan
20
2013
2

#30songs dag 10: een liedje waar je van in slaap valt

Lachend dans ik voor je uit. Je rent achter me aan, langs de mensen in het park. Ze genieten van die eerste zonnestralen. We waren niet de enige met het idee te gaan picknicken. Iedereen koestert toch die eerste voorjaarswarmte. (more…)

jan
16
2013
4

#30songs dag 6 een liedje dat je aan een plek doet denken

Het Hogeland

Elke dag trapte ik me een ongeluk. Altijd tegen de wind in. Of ik nou heen of terug ging. De wind draaide namelijk altijd. ‘s Morgen aanlandig, ‘s middags aflandig. Behalve als het echt hard waaide. Dan hadden we het geluk dat de wind ons op onze fietsen voor zich aanjoeg.
Soms zo hard dat we niet eens hoefden te trappen. Een herfststorm. Uitgelaten en slingerend zoefden we dan over de secundaire weg. De benen gespreid om natte voeten te voorkomen, want die plassen, die nam je mee, of je nou brugpieper of vierde-jaars was, dat maakte geen bal uit. Door plassen fietsen bleef leuk. (more…)

jan
13
2013
5

#30songs 3e dag: een liedje waar je blij van wordt

Kampvurig

Het hout in het vuur knapt door de hitte van de vlammen. Flessen rosé staan in een groepje bij elkaar. Weerkaatsen de gloed van het kampvuur.

Eerder die dag hadden we het hout al bij elkaar geraapt. In de duinen bouwden we een grote brandstapel. De pop die mijn broer gevonden had kreeg een ereplek.

Boven op de houstapel is ze verdoemd als een plastic Jeanne d’arc. Ze smelt in het vuur.
Wel een beetje luguber. Ik giechel griezelend en heel even flitst er een beeld van Chuckie door mijn hoofd, maar heel even maar. Want ik zoek. Hem. (more…)

jan
11
2013
7

#30songs 1e dag: Je favoriete liedje

Nooit te voren

In gedachten verzonken zat ze daar. Staarde ze over het bevroren water voor zich.

Het ijs op de vijver toonde zich zwart in geveegde paden. Spiegelde hen die zich op zijn gladde oppervlak durfden te wagen. Het dunne laagje sneeuw wat rond de paden lag, glinsterde in goud.

Het bankje stond in de laatste zonnestralen. Ondanks dat het vroor warmden ze toch, nog net. Wolken dreigden. Het was watten-wit. Er zou weer sneeuw gaan vallen. Straks. (more…)

okt
10
2012
4

De grote ronde

Ik ken ze nog. De oude beelden. Ik herinner me ze zo sterk, dat ik geuren en geluiden zo kan oproepen.

De dagen dat de ijsbaan in Baflo open was. Gronings mooiste! (more…)

feb
04
2012
6

Alleen in wit

(luister en lees)

Vlokken dwarrelden en het vroor nog zeker een graad of acht. Eigenlijk was het geen weer om buiten te zijn, maar in de nacht was het eerste wit gevallen en de straten waren al verstopt. De wind had zich deze nacht stil gehouden waardoor de sneeuw hoog op de takken lag.

Buiten lokte. (more…)

jan
26
2012
1

zoenenregen

Zwierig zwaaien

Nat verwaaien

In fijne nevelregen

 

Glanzende wangen

Blikken gevangen

Komen lippen elkaar tegen

 

Vergeten de kou

Want ik schuil in jou

En onze zoenenregen

 

 

 

 

 

 

 

okt
07
2011
4

Ontwaken

Zie hoe de nu nog versluierde belofte
van een late zomerdag
verrijst boven ontluikende herfst.

Vaal door het kleven van neveldruppels aan de,
Straks schitterend in diepe tinten paars
Dan bloeit het in de gouden gloed van laatste zomerzon

Vandaag belooft ze warmte
Zal ze je ontvangen in een liefdevolle omarming
Om je licht mee te geven naar kortere dagen.

Foto gemaakt door Rudi Huisman Photography

jul
30
2011
3

Van de regen…

“Joehoeoeoeoe! Simone! Ik ben zowaar op tijd!” Haar vrolijke groet kwam al binnen ver voordat de deur openvloog. Joris zag in gedachten hoe ze haar fiets tegen de gevel kwakte in een poging nog sneller in huis te komen.

Het hoost.

Het gestommel op de trap door het trappenhuis kondigde blote voeten aan, niet de hakken die Simone zo graag droeg. Hij keek fronsend naar de deur die zo opengezwaaid zou worden door een wervelwind, Jara.
“Ik bén er!” Dramatisch met haar armen zwaaiend en tollend op haar benen maakte ze haar entree. Terwijl ze kakelend uitriep “Wát een hondenweer” strooide ze de druppels uit haar haren over het notenhouten parket. De sandaaltjes die ze in haar hand had, belandden ergens halverwege het kleed voor de bank. (more…)

© 2009 - 2010 AtEllens.nl | Powered by WordPress | Theme: Aeros 2.0 by TheBuckmaker.com