At Ellen's

En heel even was ze daar.

Sluimerend teder verhuld door nevels die haar toestaan om heel even haar licht te tonen. In samenspel met haar versluiering, ontstaat een mystiek glanzende schittering. Net genoeg om het grote gemis te minderen, (meer…)

Rennend in de regen
Elkaar ontwijkend,
Maar niet uit het oog verliezend.

Druppels strelen hun gezichten, als ze lachend elkaar najagen.
Geen last van kou, verwarmd door elkaar,
vangen ze elkaar eindelijk, doorweekt.

Voorzichtige vingers volgen de kleine beekjes regenwater
Glijden over zijn neus, zacht over haar lippen
Haren krullend nat, plakken om haar wangen
Stralende ogen verdrinkend in de zijne
Ze kust een druppel weg van zijn kin
Hij drinkt van haar lippen

Dansen in de regen
Op het ritme van gevormde kringen in de plassen
Eenheid in duizenden vallende spetters

Kerstdagen.
Bijzonder, ja, voor mij nog steeds, altijd en zonder schaamte.

Kerst is speciaal voor mij. Ik geniet van de liedjes, de lichtjes, ja zelfs van de idiote drukte in de winkels. Ik kan grinniken om kinderen die hun moeder in haar verzameldrang voor eten verleiden tot dat extra lekkere koekje. Grijnzen om de voorbij stuivende mannen die het vervloeken dat ze er dit jaar weet ingetuind zijn. (meer…)

“Kijk mama, het heeft gesneeuwd.”

“Nee lieverd, het zijn kleine kristallen van ijs die aan de takken kleven.”

“Maar hoe komen ze er dan?”

Ze kijkt naar de vragende blik in onmetelijk blauwe ogen een vleugje groen om de iris. Blonde haartjes pieken onder haar rode mutsje vandaan en omlijsten een zachtroze gezichtje en rode wangen van de kou. Winter heeft haar wangen al beroerd en roodgekust denkt de moeder glimlachend. (meer…)

Als goudkoperen dwarrelende sterren, vliegen de vonken mee met de wind. Het vuur legt een warme gloed over onze koude neuzen. Terwijl de vorst onze adem laat zien, is het toch een zwoele winteravond.

Achter de zachte kronkelende nevelen van onze rood flonkerende glühwein genieten we van elkaars warmte. We vrijen zonder aanraking. (meer…)

Hoor je het?

Hoor je hoe het ruist in het groenhoge gras? Hoe het tikt op de tegels van de straat? Hoe het zachtjes spetterplonst in de regenplassen? Hoe het stilletjes sijpelt langs bladeren en bloemen? (meer…)

Striemende regen slaat neer op mijn gezicht, maar ik zou mezelf niet zijn als ik er niet van zou genieten. Muziek danst door de oordopjes mijn oren binnen en versnelt mijn tred.

Voor me vliegen reigers, gestoord door mijn wandeling langs hun sloot, voorbij hun nesten misschien al wel gevuld met eieren. Witte vleugels slaan uit, grote silhouetten zigzaggen tegen de regen in laten zich optillen door de wind en landen uiteindelijk gracieus aan de andere kant van het water. Daar voelen ze zich weer veilig en blijven rusten. Ze hebben me een deel van het pad begeleid, nu nemen we weer afscheid. (meer…)

Lente is er bijna

Vochtige aarde waarin de bollen ontkiemen worden liefdevol gelokt door haar warme adem.
Kale taken voeden het jonge groen in hun kern, aangespoord door haar uitdagende streling, kleuren bossen voorzichtig groen. (meer…)

Met haar armen gespreid draait ze, maakt ze een wervelende wind, verspreidt zo haar heerlijke geur in een altijd terugkerende dans.
Op een afstandje ziet ze hoe haar friszoet geurende aankondiging zich voorzichtig verbreidt en ontvangen wordt. (meer…)

En daar is ze

Haar lange slanke vingers glijden over mijn gezicht en langs mijn hals
Verwarmen me van top tot teen, laten me gloeien tot diep van binnen.

Ik zucht, hef mijn gezicht op naar haar en laat me strelen. (meer…)