At Ellen's

Vreemde emotie

Je schuldig voelen. Een emotie die mij niet past. Niet dat ik nooit sorry zeg. Ik kan me oprecht verontschuldigen als ik weer eens iets doms gedaan heb, iets vergeten ben of onbedoeld iemand kwets.
Het is alleen niet dat die stommiteiten op mij leunen in schuldgevoel. Dan zou ik al met opzet moeten handelen. (meer…)

Vlinderende viool

Ik moet kunnen bewegen. Eén zijn met een instrument en dan samen dansen op onze tonen. Ik zou graag de contrabas spelen, als Dina. Mijn heldin uit de trilogie van Herbjorg Wasmo. Zij betovert. Zij speelt de bas en bespeelt haar toehoorders en allen om haar heen. Uit liefde. Uit haat. (meer…)

Het komt wel goed

Soms heb je het nodig. Geruststelling. Iedereen heeft wel van die momenten dat je moet leunen.
Ik ook.

Soms is het dan ook nog eens zo, dat je iets eerst voor jezelf moet uitzoeken. In het reine komen met jezelf zeg maar. Ook al heb je dan de wereld vrienden die je wil helpen (al hecht ik alleen waarde aan een handje vol). Het is soms nodig om ergens alleen door te gaan. (meer…)

Dat jongentje met rode haren en flaporen. We waren 10 en ik vond hem geweldig! Guitige kop. Sproeten. Ik vond het geweldig hoe hij zijn neus kon rimpelen onder die sproeten.
Mijn eigen Freggel.

En ik maar stiekem verliefd op hem zijn en hem nooit om verkering durven vragen. (meer…)

Hij sloeg de eerste akkoorden aan op zijn gitaar en ik had kippenvel.

We zongen samen. Even voelde ik me alleen op de wereld. Bijzonder.
Koud en warm tegelijk. De tekst zo dichtbij mij. Ik kende het uit het hart. Nóg. (meer…)

“Wáár gaan we naartoe!?”

Verschrikt kijk ik naar mijn broertje.Hij probeert nog enigszins beleefd te glimlachen. De verbijstering schemert echter door de glimlach heen.
Mijn moeder kijkt me vermanend aan. “Je gedráágt je” flikkeren haar ogen.

Trots vertelt onze gastvrouw net dat ze kaartjes heeft weten te bemachtigen voor Nabuko van Verdi. Opera! Allemachtig als ik toch ergens een hekel aan heb is het dat kattengejank van die hoge trillende stemmen van sopranen. Ik doe ze wel eens na, lig dan vervolgens compleet in een deuk.

“Wát moeten we aan?!” (meer…)

‘Ik zie haar nog gaan. Lachend springt ze op de dansvloer de dj draait haar favoriet. Met een vinger in de lucht om bepaalde woorden kracht bij te zetten gaat ze moeiteloos mee met de tekst en danst ze over de hele vloer.

Ze kon geweldig dansen, mijn Marit. Elke zaterdagavond ging ze naar de disco, zo heette dat toen, ja, heus, de disco. Er was dan een dj die plaatjes draaide, je kon je lievelingsplaatje dan bij hem aanvragen. Zij hield van alle muziek. Doet ze nog trouwens. Ze is dol op muziek. Ze heeft alleen niet zoveel tijd meer om te dansen. Wel jammer eigenlijk. Het gaf haar lichtjes in de ogen. (meer…)

Het duurde even, maar het is me dan toch gelukt. Een band vinden die ik haat. Al vind ik haten eigenlijk een te krachtige term.
Deze band is wel waarom ik de radio uit zet. Het vervelende is echter dat zodra je de eerste tonen hoort van een van hun liedjes, welke dan ook, je vast zit aan aan een halve dag het wijsje neuriën.
Volgens velen is het juist hun kracht. Simpele liedjes die makkelijk beklijven, nou, voor mij hoef het niet zo. (meer…)

Voor jou

Zingen naar de sterren
Omdat ik weet,
Dat waar jij ook bent
Je dezelfde sterren ziet.
Niet tegelijk, maar wel ooit

Kijk naar de sterren
Omdat ik weet
Dat je bij het tekenen van de sterrebeelden
Ons gezamelijke verhaal kent en jij je door mij geliefd voelt
Niet ooit, maar wel altijd (meer…)

“Ooowwkeeeejj!! Zijn we er allemaal klaar voor!?? We gaan zo weer springen!!”

Als een volleerd aerobics lerares zweep ik de groep voor me nog één keer op en samen springen we. We stampen de kou uit onze lijven en de lol er weer in. Lachend, zwaaiend en gillend komt de groep in beweging. Een camera zwenkt over hun hoofden en iedereen hoopt thuis een glimp van zichzelf te kunnen laten zien. (meer…)