Gezellig. Hand in hand lopen we. En omdat het herfstachtig koud is stoppen we onze handen in elkaars mouw.
“Lekker mam, je hand is warm!”
“Ja schat, die van jou ook en daarom is de mijne weer warm.”
Het naar-school-loopje is heerlijk en ik neem er de tijd voor. Zelfs als het regent. Want dan krijg ik zijn paraplu, een groene, met uitstekende kikkerogen en een bungelende rode tong. Ja, ik weet het, ongelooflijk charmant, gelukkig staat groen me goed, dus die kikker kan ik hebben. Mijn ventje rent dan meestal voor me uit, in de hoop dat ik net niet op tijd “Nee, niet in die plas springen” gil, zodat hij op het woord “springen” net zo’n beetje landt, een mini-tsunami in de goot veroorzaakend en met drijfnatte schoenen verder sopt.
Maar goed, vandaag is het alleen guur, dus geniet ik van het handje dat zich in mijn mouw wurmt en prop ik mijn vingers in de zijne. Het geeft een mooi effect, twee mouwen tegen elkaar. Ogenschijnlijk zonder handen, komen we dan als een ongelijke Siamese tweeling het schoolplein oplopen. Bevreemde blikken oproepend van de vaders en moeders waarvan hun kinderen al braaf in de klas zitten.
Omdat we de tijd nemen, komen we altijd in de bel binnenvallen. Ja, je zou ook eerder weg kunnen gaan, inderdaad, dat zou kunnen, maar ook dan komen we in het geluid van de bel binnen. Het is onze specialiteit, niet er net voor, of er net na, nee echt in de bel.
Ik denk dat onze naar-school-loopjes gewoon te gezellig zijn. En ik vermoed dat ik onbewust de duur van deze loopjes zo lang mogelijk uitrek.
Want hij is anders als de lieve schattige kindertjes die hun papa’s en mama’s nog helemaal plat knuffelen, armpjes om nekken slaan en smoezelen “ik ga je missen.” Hij verschilt nogal van die snoezige kleuters die krokodillentranen plengen, in de hoop dat de door knuffels verweekte ouder dan nog wat langer blijft of, ze misschien zelfs mee naar huis neemt, of nog beter een kadootje gaat kopen, omdat ze zo dapper op hun stoeltje bleven zitten, terwijl de geëmotioneerde ouder met een brok in de keel zich al wuivend terugtrekt.
Nee, zo is hij niet.
Mijn kind, mijn jongen, mijn lieve, daarnet nog gezellig over mieren keuvelende zoon, verandert in een klein monster zodra hij school binnenloopt.
Het schijnt te horen bij die leeftijd, maar ik dacht die van mij dat nooit zou doen. Misschien mijn straf voor het niet optrekken met de moeders die net naast de schooldeuren nog staan te kletsen over die leuke tekening van dochterlief. Of over het vriendenboekje dat ergens ligt, maar waar? Misschien moet ik me wat meer aantrekken van het sociale-schoolpleinbeleid. Wellicht kunnen de hangdames me dan uitleggen waarom hun kind nog wel zo knuffelt, maar die van mij niet meer.
Want dat is sinds kort de nieuwe tendens. Mijn jongen, die altijd de klas nog even uit kwam rennen om een knuffel te stelen. Schattig “Ciao bella” tegen een stralende, trotse mams zeggend. Rent nu zonder omkijken de klas in, stoeit met zijn vriendje B, knipoogt naar vriendinnetje A. En laat mij moederziel alleen achter in een leegstromende centrale hal.
Het is een feit, de eerste tekenen van het losweken is begonnen. En wat doe ik?
Ik negeer de beppers en wurm me door hun opstopping bij de uitgang. Het plenst inmiddels en daar had de anders zo voorbereidde schoolpleinmaffia zich niet op voorbereid. Hun bovenmaatse regenschermen, waar je zo gezellig met zijn viertjes makkelijk onder past, staan dus nog in de paraplubak. Ik ga rechtstreeks naar huis, dwars door de bui. Op naar een bakkie troost.
Morgen vertrekken we vijf minuten eerder en nemen we een omweg.
