Als goudkoperen dwarrelende sterren, vliegen de vonken mee met de wind. Het vuur legt een warme gloed over onze koude neuzen. Terwijl de vorst onze adem laat zien, is het toch een zwoele winteravond.
Achter de zachte kronkelende nevelen van onze rood flonkerende glühwein genieten we van elkaars warmte. We vrijen zonder aanraking. Blikken dan weer verstrengeld, dan los van elkaar over elkaars lichaam, ze laten zich niet belemmeren door de dikke jassen. Met open ogen ontvangen we elkaars strelingen. Zuchtend komen de wolkjes meer en meer en sneller op elkaar. Zonder woorden moedigen we elkaar aan. Blikken worden intenser, zien meer, durven meer en we voelen, zonder geraakt te worden.
Het flakkerende oranje van de vlammen, likt aan jouw lippen en verwarmt mij nog meer. En ik verlies mezelf, laat mijn hoofd achterover zakken en sluit mijn ogen, in een poging even te ontsnappen aan de hitte van jouw blikken. Om even op adem te komen.
Diep zuig ik de koele avondlucht in en dan voel ik vederlicht, vertederend zacht jouw lippen op de mijne. Als ik mijn ogen weer open kijk ik in de jouwe, zo dichtbij, zo van mij, zo jij.
We verliezen ons in de wereld die we in elkaars ogen vinden en weten, dit is ware liefde. Met zoveel kracht, zoveel overgave, zoveel vertrouwen.
Het was onze eerste kerst samen. Nu, jaren later en goede en mindere gebeurtenissen verder, glimmen onze ogen in het flakkerende kaarslicht en we ervaren nog steeds de kracht van de liefde.
(voor Het Muziekverhaal )
