Je zit in je vaders stoel. Je knietjes opgetrokken in zijn schipperstrui, het mag, de trui is al oud, je vader gebruikt hem nog om in de tuin te werken en zit er vaak mee aan de waterkant te staren naar de dobber. Het ruikt naar hem, naar gedroogde appels en aarde en terwijl je aan de leren lappen die op de ellebogen gestikt zitten, peutert, luister je naar hun muziek.
Middenin de kamer speelt je broertje, met zijn spoor. Tjoeke-tjoekend laat hij de trein ronddenderen over bruggen langs onmetelijk diepe kloven. Zo brengen ze samen de goederen en de passagiers van begin naar het begin. Je hebt hem net nog geholpen het spoor loopt rond, dus een eind heeft het eigenlijk niet. Of je zo ook mee komt spelen vraagt hij je. Je knikt, straks, maar eerst naar het liedje luisteren en kijken naar je vader en moeder.
Zij luisteren heel graag naar deze muziek. Dus jij ook, het hoort een beetje bij jouw gevoel van thuiskomen, van warmte, van geborgenheid. Je geniet van het gevoel van warmte. Zo heerlijk als de trui om je heenvalt, maar ook van de liefde waarin je je omringt mag voelen.
Met je ogen gesloten, je kin rustend op je knietjes, de zwart rode kriebeltrui ertussen fantaseer je. Over hoe de maan zo graag wil omarmen, over hoe de nacht en de dag zo aan elkaar verbonden zijn, niet zonder elkaar kunnen maar nooit samen zijn. Misschien betekent het wel anders, maar in jouw beleving is het zo. Zo groot ben je nog niet, maar je snapt wel dat het om liefde gaat. Je ziet het samen dansen van je vader en moeder, de lachjes, de aanrakingen en je weet dat het om liefde gaat.
De warmte van de zon straalt in jouw, in hun.
1 december 2009.
Het liedje speelt en ik treur niet om het gemis van een geweldig liedjesbelever. Ik geniet juist van zijn liedjes die hij nog steeds laat zwerven en ik luister naar de Pastorale. Ik begrijp het nu beter, al is het niet de tekst die er toe doet, maar het gevoel wat in de muziek vloeit. Ik koester nog steeds de warmte van de zon.
Dankjewel Ramses, voor het geven van en herinneren aan herinneringen.
