Ze was de mooiste vrouw die ooit voor me had gestaan. En ze zou vaker komen, dat was me al snel duidelijk. Natuurlijk kon ze me niet weerstaan, ik was de beste. Ik verstond mijn vak beter dan alle anderen en het bewijs was nu geleverd. Het mooiste model ooit, had mij uitgekozen.
Ze was lastig, dat wel, maar de lange ranke benen, haar heerlijke slanke middel makkelijk te omvatten met twee handen, de stevige ronde boezem en die eindeloos blauwe ogen maakten veel goed. Ik smolt bijna toen ze met vuurrood gestifte lippen een lange zoen op me drukte, een rood brandmerk bij me achterlatend, alsof ze zo aan de rest van de modellen wilde laten zien dat ik van haar was.
Ik glom van trots en blikte naar mijn collega’s, dat hun vrouwen toch echt wel minder mooi waren dan de mijne. En dat zij nog nooit zo’n heerlijke zoen hadden mogen ontvangen als ik net gekregen had. Ze hadden gezwegen, verloren hun glans waarmee ze anders zo konden opscheppen.
Show na show kwam ze weer bij me, in de mooiste outfits van onze geliefde ontwerper. Zij was zijn muze, ik de hare. Ze toonde ze zich aan mij en ik kon alleen maar goedkeurend staren, ze was echt prachtig.
Temperamentvol was ze ook, ze gooide regelmatig een mascara naar me, striemen van lipstick waren me niet vreemd en regelmatig stond ze stampvoetend voor mij, net zolang gillend en dreinend, van hysterisch naar pruilend, totdat ze haar zin kreeg. De enkele vriendin die ze nog wel eens meenam verdween ook uit beeld en mijn collega’s spraken na verloop van tijd niet meer tegen me. Maar het deerde ons niet. Samen waren we gelukkiger dan ooit, verloren we ons in elkaars beeld, verdronk ik keer op keer in haar ogen.
Vandaag was ze wel erg opgewonden, ze had net een fotoshoot gehad en daar waren heel wat foto’s afgekeurd, haar huid straalde niet voldoende vond de fotograaf, en rond haar ogen moest flink gecorrigeerd worden met photoshop. Huilend en tierend stond ze voor me en toen keek ze me aan met een blik die ik eerder had gezien. Nog niet bij haar, maar wel bij vorige modellen waarvoor ik gewerkt had. Ik wist dat het tijd werd om afscheid te nemen, ze werd te oud, rimpeltjes werden te opzichtig om nog als charmante kraaienpootjes benoemd te worden. Ze duwde haar neus bijna tegen me aan en staarde turend in mijn reflectie.
De schok op haar gezicht bij dat besef, was het laatste wat ik zou zien, wat ik in een keer kon weergeven.
Met een kreet van afschuw gooide ze een pot crème. De impact van het nog volle aardewerken ding was te veel voor me, maakte een eind aan mijn trotse spiegeling. Ik brak in duizenden stukken, ik veranderde in verbrijzeld glas, splinters vlogen alle kanten op, kletterden oorverdovend voor haar voeten. Onmiddellijk nam ik wraak voor haar vernielzucht met al mijn versplinterde stukken weerkaatste ik en zij zag zich nog vaker gereflecteerd.
In meerdere beelden zag ik mijn collega-spiegels, ongeschonden, glanzend. Ik had het kunnen weten. Hoogmoed komt altijd voor de val.
