Gefascineerd keek ze naar zijn handen. Mooie handen, sterke vingers en kortgeknipte nagels. Verzorgd. Hoofd gebogen, krullen over wenkbrauwen, een geconcentreerde frons.
Met zorg en nauwkeurig verwijderde hij de stickers van de cd hoes. Ook zoiets, zo bijzonder nu. Een cd hoes, met daarin een heuse cd. Zij had alleen nog maar digitale bestanden. Maar hij duidelijk niet. Mooie titels, dat wel. ‘Staring at the sea’ van The Cure en ze ontwaarde ook nog een Bon Iver. De andere twee titels kon ze niet plaatsen.
Allemaal voor acht euro. Knalroze ronde stickers schreeuwden het van de nog glanzende hoezen. Ze begreep dat hij die lawaaierige stickers van zijn geluidskleinoden af wilde hebben. Ze overheersten het rustige sepia van de artwork van Staring at the sea.
Kalm en doelbewust streken zijn vingers over het kunststof, lijmresten rolden onder zijn wijsvinger van het gladde oppervlak. Weinig weerstand. Precies genoeg druk. Ze kon een kleine zucht niet onderdrukken.
Delen roze verdwenen in het prullenbakje onder het tafeltje.
De volgende hoes, die van Bon Iver, week af. Wel een sticker, maar niet op de hoes. De hoes werd beschermd door een folie. Zonder op te kijken of zich af te laten leiden ging hij verder. Zijn handen dwaalden over het hoesje. Grondig. Op zoek naar dat begin die hem zou helpen de hoes te bevrijden van zijn ongewenste omhulsel. Bijna in een streling. Hij wilde weten wat erin zat. Het openen. Zien.
Ze keek, zocht mee. Hield haar adem in toen zijn nagel zacht over de zijkant gleed in een poging de folie te doen wijken. Het ging niet. Weer gleden zijn vingers over de folie, misten geen enkel stukje.
“Ik heb langere nagels” Ze schrok van haar ademloze stem, herkende het bijna niet als haar eigen. Sterker nog. Ze herkende zichzelf niet. Zomaar. De man met de cd’s aanspreken. Mooie cd’s, mooie handen, mooie man. Ze voelde een lichte blos opkomen. Ze scheurde haar blik los van de vingers die nog steeds, teder, over de nog bedekte hoes draaiden.
En verdronk in zijn glimlach
“Ik…ik heb hem ook”
“Wat?”
“Die cd”
Weer die glimlach.
“Is t wat? Ik kon t in de winkel niet luisteren.”
Ze fronste haar wenkbrauwen
“Folie enzo.”
“Oh! Oh jah, het is mooi, wil je t horen?”
“Nu?”
“Eeeh jah…”
Zijn stapel cd’s. Haar ipod. Gedeeld geluid uit de headphones. Hun muziek.
Moooiiii…… **ogen sluit** heerlijke melancholieke muziek……
Hoe herkenbaar, dat gedoe met die stickers en folie op en om de cd-doosjes. Ik doe precies hetzelfde. Geen gekkigheid aan mijn cd’s!
Hoe herkenbaar…als oud dj en muziek liefhebber heb ik ook heel wat singles/albums van plastic en stickers ontdaan. Toen was muziek veel tastbaarder….*graaft een tijd lang in geheugen en verlangt…* …mijn handen zijn daarentegen nooit mooi geweest.
heerlijk ik zie het en voel het ook
beeldend. zie het voor me.
nice.