“Mamma, mag ik naar Marcello?”
“Ja natuurlijk lieverd, maar blijf niet te lang want,”
“Ja ja zijn moeder kan dat nog niet aan dat wéét ik toch!”
Als een kleine blond met groene wervelwind, draait Fine zich op haar hakken om in het pad. Stof opwaaiend spurt ze naar de schuur om haar fiest te halen. Hoodschuddend kijkt Anna haar dochter na. Het meisje schiet als een rode flits, wapperende haren en haar shirtje als vlag achter haar aan, over het pad. Wat moet het heerlijk zijn om zoveel energie te hebben denkt ze.
Ze mist Zeb. Fine had gisteravond haar hand gepakt en tegen Anna gezegd dat hij bijna klaar was en dat hij binnenkort terug zou komen. Anna verwonderde zich altijd over het lijntje die Fine met haar vader scheen te hebben, want niet lang daarna was haar telefoon overgegaan.
Anna ging op het bankje voor haar huis zitten. Ze bewonderde de zonnestralen. De stralen lichtten de paar wolken die er waren, mooi uit en tekende ze donker en dreigend af tegen het heldere kalmerende blauw van de lucht.
Haar gedachten keerden weer terug naar het telefoon gesprek.
Zeb had verteld over zijn zus en dat ze zo ziek was. Dat ze zo blij was geweest om hem te zien en dat hij een neefje had die net zo blond was als hij. En het ventje net als Fine een zwaluwtje had als vriendje.
“Het is zo bijzonder om te zien hoe dat mannetje door de tuin rent, met dat vogeltje wat boven hem zwiert! En weet je wie naast hen woont? “
Met stijgende verbazing had Anna begrepen dat de oude Fine, bij wie ze om raad had gevraagd vlak voordat ze Zeb leerde kennen, naast haar schoonzus woonde.
Even zweefden haar gedachten verder naar de tijd voor Zeb. Hoe alleen ze was geweest, denkend dat ze dat wilde. Haar hart kromp ineen bij de gedachte aan die eenzame vrouw die ze geweest was, maar het groeide net zo snel weer bij de gedachte aan wat ze nu had. Zeb en Fine, het gezin Rosso en Veronica. Toen schoot als een zweepslag het besef door, Zeb had zijn famillie terug gevonden, zou zij daar bij mogen horen? Zouden ze haar zien zoals Zeb dat deed, zoals haar vrienden dat deden? Zelf was ze enig kind en door het vroegtijdig overlijden van haar beide ouders, was ze het familliegevoel een beetje kwijtgeraakt. Het was met Zeb dat ze weer een kerstboom optuigde. Met Amata dat ze een picknick klaarmaakte voor Pasen. Met Veronica dat ze vlees braadde voor een etentje bij Anna thuis, ter ere van haar verjaardag. Ze had een nieuwe famillie gevonden. Nu hoopte ze toch zo dat ze ook in de famillie van Zeb paste. Angst overviel haar, de donkere wolken in de lucht kregen de overhand op haar gedachten. Ze zag de schoonheid ervan niet meer, alleen de dreiging die ervan uit ging. Wat als ze haar niet aardig vonden, wat als ze haar niet de kans gaven te laten zien hoe ze was, wie ze was.
Een zwaluw zweefde hoog in de lucht. Een zwarte tekening tegen het blauwgrijs van de wolken. Het kwetterde hoog en scheerde naar beneden richting een rode flits.
Fine kwam teruggestoven, haar ogen schitterden, haar haren wild verwaaid door het harde fietsen. Hier en daar een klein plukje blond, wat vochtig vastgeplakt aan haar gezichtje.
“Fine! Jij zou toch naar Marcello?”
“Ja, dat wilde ik ook, maar zwaluw zei dat jij me meer nodig had”
Fine gaf haar een knuffel en Anna voelde de twijfel weggejaagd worden door de inmense liefde die ze voor elkaar voelden. Anna’s hart groeide en opende zich. Ze wist op dat moment dat als zij de familie van Zeb zou toestaan om in haar hart te kijken, zij ook in die van hen uitgenodigd zou worden.
“Mama zullen we vandaag pizza maken?”
Blauwe ogen keken kalm naar Anna op, een handje in die van haar.
“Weet je wat Fine? Dan vragen we of Roni en de Rosso’s ook komen eten! Ga maar vast naar ze toe, dan begin ik met het deeg”
Fine stoof weer weg, juichend. Het vogeltje volgde haar,
Anna glimlachte, haar familie zou worden uitgebreid en het was goed.
