Zin in strand
Waar gedachten verwaaien
Het hart zont
Waar ogen oneindig zien
En lachen komt

Daar waar je leven mag zoals jij dat kiest
Ook al hou ik je tempo lang niet bij
Daar blijven mijn deuren open
Altijd weer welkom in dit hart van mij.

‘I won’t give up’ van Jason Mraz. Wat een mooie tekst heeft dit lied. Het gaat over liefde in haar grootste vorm. Loslaten. Alleen zo hou je je liefdes bij je, door hen te laten zijn wie ze zijn, te laten doen wat ze willen of moeten. Zonder de liefde op te geven.

Ik luister het nog veel, draag het bij me. Er is op het album een accoustische versie, prachtig. Deze, gezongen bij Ellen Degeneres (what’s in a name), komt in de buurt.

Uit de zak toverde ik dat jaar datgene wat echt boven aan mijn verlanglijstje stond. Terwijl mijn broertje zich druk maakte om de Playmobil, lego of autootjes, kreeg ik vinyl.

Mooi glanzend zwart in een cirkel. De LP.

Ik moest het nog op de platenspeler van mijn ouders afspelen. Zo één met bruine doorzichtige kap erover en dikke snoeren naar twee boxen, die op strategische plaatsen in de woonkamer hingen.

Later mocht ik de draagbare platenspeler gebruiken die ooit van mijn vader geweest was. Gekocht van zijn eerste loon, volgens mij. Dat kan ik echter ook wel geromantiseerd hebben, zeker weten doe ik dat dus niet meer. Wat ik nog wel weet is dat de buitenkant bekleed was met ruwig gemeleerd witte stof, als een soort fijne jute. Het leek op een soort koffer, de deksel als box.

Toen kon ik naar muziek luisteren op mijn kamer! Eerst deze LP, later ook Madonna en AHA. Ik heb best wat LP’s verzameld, ik heb ze nog. Ergens. Op zolder. Tegenwoordig staat alles in mijn laptop en mijn smartphone.

Je eerste vinyl blijft echter bijzonder. Net als het liedje.

Je schuldig voelen. Een emotie die mij niet past. Niet dat ik nooit sorry zeg. Ik kan me oprecht verontschuldigen als ik weer eens iets doms gedaan heb, iets vergeten ben of onbedoeld iemand kwets.
Het is alleen niet dat die stommiteiten op mij leunen in schuldgevoel. Dan zou ik al met opzet moeten handelen.

Een van mijn motto’s is: Wat gij niet wil dat u geschiedt, doet dat ook een ander niet.

Ik ging dus op zoek naar een reden om me schuldig te kunnen voelen. Wat denk je? Ik vond er zowaar één! Namelijk dat ik na deze reeks van #30songs, jullie nog niet al dat moois heb kunnen laten horen van wat er in mijn muziekbieb staat. Daarom deze belofte.

Aankomend herfst doe ik het nog een keer. Een herhaling omdat elk jaargetijde zijn mood heeft, een sfeer die ongetwijfeld in mijn keuze door zal klinken.

Dan een keuze voor een liedje. Tja. Het blijft moeilijk, maar deze geef ik jullie, zo aan het einde van de winter, waar ik, zonder over de lente heen te willen kijken, al een beetje uitkijk naar de zomer.

Ik moet kunnen bewegen. Eén zijn met een instrument en dan samen dansen op onze tonen. Ik zou graag de contrabas spelen, als Dina. Mijn heldin uit de trilogie van Herbjorg Wasmo. Zij betovert. Zij speelt de bas en bespeelt haar toehoorders en allen om haar heen. Uit liefde. Uit haat.

Maar een bas zet je klem. Tussen hem en een stoel, hoe mooi ook zijn klanken.

Als ik dan een instrument zou kunnen bespelen, dat niet mijn stem is. Dan één waarin ik niet op een plek gedwongen word. Snoerloos. Licht, in al zijn betekenissen.

Geen gitaar. Te zwaar.

Geen piano. Te vast.

Geen drum. Te log.

Geen blokfluit. Te iel.

Nee, dan de viool. En dan precies zo als Lindsey Stirling het doet in Crystallize. Krachtig fragiel viool, tegen donkere drum dubstep. Zo mooi. Hierin verlies ik mij. Op haar tonen dansen mijn lijf en gedachten naar duizend andere werelden.

Luister maar, met gesloten ogen, ik hoop echt dat het jou ook draagt.

Ik sla de band van de gitaar om mijn nek. Plug in. De drummer tikt af en ik raak de snaren. Gelijk. Vol. Eén van mijn favorieten om te spelen. Gewoon, omdat je je er zo lekker in mag verliezen.

Ik laat het rollen. De band valt verder in en het feest is daar. Ik spring over het podium. Vale spijkerbroek, met scheuren op de knieën. Wijd shirt. Eén blote schouder. Haren los.‘Coupe roeg’; Rood en wild.

Ik vind jou in het publiek. Knipoog. Werp een kus in het rustige stuk. Dan weer los! Bijtend op mijn onderlip. Gefronste wenkbrauwen. Ik leef de muziek. Zweet glijdt van mijn neus op mijn lippen. Het is werken. Keihard. Maar wat is het heerlijk.
Het publiek zweept me op, ik raak het ene akkoord na het andere. Het rifje loopt ook zo lekker.

De zanger zweept het publiek nog verder op. Rug aan rug staan we, even rust. Beweeg alleen mijn schouders terwijl mijn vingers snel over de snaren glijden.

De drummer zet weer in, wij zingen nog samen. Dan mijn laatste deel. Ik ram op het gitaar. Spring mee op de drum. We werken toe naar het eind. De afsluiter is abrupt. Het publiek neemt de golf van geluid over. Het gilt als één.

Hijgend sta ik op het podium. Het publiek uitzinnig. De presentator komt het podium op. Een bokaal in zijn hand. En ik besef dat ik de eindbaas ben.

Damn! Ik ben kampioen in het spelen op een airgitar!

Heerlijk, zo heerlijk Incubus om los op te gaan, ook al hebben ze ook melodieuze ballads. Dit is gewoon lekker. Lekker vuig! Plus dat het dus uitermate lekker springt, headbangt en airgitart!

Twinkelend
Borrelend
Brullend
Schallend
Galmend
Stralend
Met tranen
Vanuit je buik
Door je hart
Uit je mond
En in je ogen
Doe het zoals je wil
Doe het vooral erg veel
‘t liefst elke dag

Licht je hart
en
LACH!

Meerdere liedjes die me laten lachen. Moeilijke keus. Lang stond Nielson op de lijst en toen besefte ik me dat het toch een ander lied moest zijn. Deze, omdat deze me na een zware dag tijdens een lange rit uit vermoeidheid trok en met repeat aan, veilig wakker én lachend naar huis bracht.
Het lied is dé lach die zich laat ontdekken, ontstaat diep binnen in en dondert uiteindelijk naar buiten, onhoudbaar. Zálig.

Met veel gespetter kwam hij uit het water. Zijn shorts plakte aan zijn benen. Ze stonden een beetje rond. Stoer liep hij het strand op. Hij haalde zijn handen door zijn lange zwarte krullen. Haar vriendin giechelde, hij knipoogde. Zij gruwelde. Bah. Wat een voorstelling. De patser.

Toch bleef zijn beeld plakken. Onwillig te vertrekken. Drong zich aan haar op. De druppels uit zijn haren. De krachtige tred. Ze sprak zichzelf toe. Bah. Flutrommannetjes gedrag. Ze was 21 en geen puber meer. Haar vriendin duidelijk wel. Zij besprak al hoe ze hem vanavond bij de bar zou gaan verleiden.

Ik kijk naar haar. Zacht kust ze zijn gesloten ogen. Streelt ze zijn nog donkere wenkbrauwen. Tekent ze hun leven in de lijnen van zijn gezicht. Mijn moeder. Mijn vader. De liefde. Ik herinner.

Met veel gespetter gooide hij mij uit het water. Ik landde in het zilte nat. Verder dan ik durfde te dromen. Mijn broer zeilde achter me aan. We gierden het uit. De golven woest en hoog. Maar zijn sterke armen vlak bij. Ik vertrouwde. Mijn moeder ook. Ze stond in de branding. Nooit verder dan tot haar knieën. Handen boven haar ogen tegen het schitterende licht in het felle blauw. Ze keek naar ons. Haar clan. Haar man. Hun kinderen.

Vele jaren eerder, het jaar van die eerste zomer. Zijn keus was zij. Zij die hem negeerde. Die liever las dan dronk. Hij volhardde. Haar hart bezweek aan zijn liefde. Want zo oprecht. Ze kregen mij en mijn broer.

Ik zie hen. Zijn jongere evenbeeld, dezelfde krullen, maar haar ogen en mijn moeder. Hij slaat een arm om haar heen. Zij streelt nog één keer zijn vroeger sterke armen.

“We vergeten niet mam, weet je nog? We houden hem dicht bij ons. We herinneren.”
Hij herinnert. Hoe de sterke armen zijn zus niet konden beschermen. Niet opgewassen tegen onverwacht staal. Troost gaven ze wel. Hij vertelde hoe zijn zus kon stralen. Hoe ze samen de zee tartten. Eerst vanuit zijn armen. Later op hun boards. Samen. Elke uitdaging liet hij hen aangaan. Ook al leek het te ver. Haar kracht. Haar lach. Dat mocht hij nooit vergeten.

“Want” had zijn vader gezegd, “Het stopt niet bij het eind. Nooit. Niet in leven, niet na de dood.”

Ik zie hem, papa. Hij herrijst. Klaar in leven. Klaar voor erna. Ontstaan en blijven in hun herinnering. Ik zie hoe hij mij ziet. Hij kan nu bij mij. Onze herinnering samen. De kracht van liefde. In hun gedachten altijd gedragen.

Ik fluister. Weet dat ze horen.

“Verder dan het leven zelf, is de herinnering. Alsjeblieft herinner ons.”

Sommige liedjes spreken voor zichzelf. Ik ken dit al vanaf mijn 25ste. Het is ook al vanaf toen dat ik weet dat dit nummer bij mijn afscheid hoort. Loreena McKennitt met Dantes Prayer.

Je kijkt naar de troep. De chaos van de dag. Het zit in jouw hoofd. Zoveel indrukken, teveel.

Het getoeter van een claxon trekt je aandacht naar buiten. Nog net kan je een zwaai geven aan je broer die je tot het laatst van de avond heeft lastig gevallen met goedbedoelde tips.

“Kom op…” Had je op een gegeven moment gemopperd, terwijl je mij lachend met een glas champagne voorbij zag schuiven. Ik knipoogde naar je. “Het is echt niet onze eerste keer hoor!” Zei je hoofdschuddend.
“Jahaaaa, daat wéét ik wel! Maar het is wel jullie eerste getróuwde keer!” Blij dat je schoonzus je verloste uit zijn knellende omhelzing. Met dikke stem lispelde hij nog “Ik ben zoooo blij voor jullie, ik hou zooooveel van jullie!”. Dronken mensen en eerlijkheid dacht je grijnzend. “Kom op”. Zei zijn vrouw nu kordaat. “Je hebt nu genoeg gedronken én gezegd. Iedereen is weg, we gaan!”

Ons huis is weer van ons.
Je zucht. Moe. Een heerlijke dag kan ook zo vermoeiend zijn. Ik weet wat je kalmeert.

Ik loop naar de dockstation en skip wat nummers.

Bij het horen van de trompetten trekken je mondhoeken op. Ontspanning. Eindelijk. Je spelt de woorden. Ik bewonder je. Een mond om te zoenen.

“Het wás een zware dag”. Zeg je nog, maar dan val je stil. Je herkent het vuur in mijn ogen. Heupwiegend loop ik in de melodie naar je toe. Ik trek een stoel met me mee. Ik kijk je aan en glimlach. Vlak voor je zet ik mijn voet op de stoel, tussen in.

De donkerpaarse stof ruist langs mijn been. Verbaast zie je dat er onder al die lagen een hoge split zit. Verscholen al die tijd maar nu, nu we onder ons zijn, geeft het zicht op mijn benen en een nachtblauwe kousenband.

Als je mijn been wil strelen, hou ik je tegen. Ik haak mijn bordeauxrode lijfje los. Eronder een bustier in hetzelfde nachtblauw.
Je blik vlamt over mijn borsten. Blijven hangen op het zilveren kettinkje dat je me ooit gaf. Een zwaluwtje in het medaillon geëtst. Ik laat het even tussen mijn vingers doorglijden. “Something old”. Fluister ik en druk een kus op je wenkbrauw.
Je ruikt zo lekker dat ik even mijn neus in je hals duw. Je geur windt me op, ik zucht. Weer voel ik je vingers. Ze haken achter de kousenband. Ik rits mijn rok los, tik je vingers weer weg en laat de rok langs mijn heupen op de grond zakken. Heerlijk ruisend zijde. Ik stap in je armen en plant een kus op je mondhoek. Kijk naar de rok en zeg, “Something new.”

Je knielt voor me en streelt nu zacht de huid rond mijn navel. Ik hap naar adem. Bijt op mijn lip. Je kust me zacht in mijn zij en laat je wijsvinger over het randje van mijn slip glijden. Je mond glijdt zachtjes over mijn huid naar mijn navel. Weer glijdt je hand naar de kousenband. Ik vang je gretige vingers en kus ze. Één voor één. Dan haal ik mijn haar los. Donkere lokken vallen over mijn schouders. Het werd bijeengehouden door twee zwaluwen met vleugels van doorzichtig dun parelmoer, samengebonden met zilverendraad. Een erfstuk van je moeder. Je zus gaf het voor vandaag aan me. “Something borrowed”. Prevel ik terwijl ik me aan de stoel vast pak, buiten adem. Je zet mijn voet weer op de stoel. Liefdevol. Je handen glijden langs mijn kuit, gaan vederlicht door de holte van mijn knie en dan glippen ze onder mijn kousenband. Dit keer laat ik je begaan.

Terwijl je de weg naar beneden met kusjes begeleid trek je het voorzichtig uit. Dan sta je op. Ik kijk naar je lippen. Verlang ernaar om ze weer te proeven. Hun vuur op mijn huid te voelen. Je geeft de kousenband aan mij en zet je voet ook op de stoel. Mijn huid tegen zijde. Je tilt je rok op. Ik lach als ik zie wat je draagt. Dezelfde kleur kousenband. Zonder het ooit besproken te hebben kozen we hetzelfde. Onze lach smelt samen, gaat op in de melodie van ons liedje.
Dan. In jouw armen, tegen jouw zachte lippen, fluister ik. “Something blue”.

Deze man luister ik echt te weinig! Als ik mijn bruiloft over zou doen, zou ik hierop de dag sluiten. Heerlijk. Zijn stem en de teksten van zijn andere nummers, geweldig. luister ook eens naar Empty, dat was hét nummer die me voor deze Ray la Montagne liet vallen (thnx Astrid voor het laten horen).

Soms heb je het nodig. Geruststelling. Iedereen heeft wel van die momenten dat je moet leunen.
Ik ook.

Soms is het dan ook nog eens zo, dat je iets eerst voor jezelf moet uitzoeken. In het reine komen met jezelf zeg maar. Ook al heb je dan de wereld vrienden die je wil helpen (al hecht ik alleen waarde aan een handje vol). Het is soms nodig om ergens alleen door te gaan.

Hoe fijn is het dan, dat je kunt leunen in muziek. Om los te laten.

Ik laat me dan graag varen op de kabbelende geruststelling in dit nummer.
Eerst de kalmte in de klank van de stem, een fijn gitaarspel om je iets op te tillen. De piano draagt je verder het lied in, terwijl het ritme je voorzichtig opbeurt.
Het lied wordt intenser en ik voel me sterker.

Het komt wel goed.

Het gaat over.

Ik geloof het.

Ik wéét het.

Het liedje hieronder is een iets andere, maar minstens zo mooie versie van ‘It will pass’ van Bertolf. Hier slechts gitaar en Bertolf. De beschrijving die ik geef is over de albumversie.