Ze was koud geworden.

Niet van de sneeuw die om haar heen dwarrelde, of de vorst die zorgde dat het wit bleef, maar doordat het missen weer realiteit werd. Ze volgde haar eigen spoor terug.
Wat was het toch heerlijk om bij het vallen van de eerste sneeuw even haar dochter weer bij zich te hebben. Maar uiteindelijk moest ze haar weer laten gaan. En zoals elk jaar was na hun sneeuwspel het missen van Angelynn extra sterk.
Anke voelde de blikken wel. De moeders die hun spel hadden verstoord keken haar na. Hun medelijden brandde in haar rug. Ze benaderden haar altijd met voorzichtigheid. Met het respect dat moeders hebben voor haar die ooit één van hen was, de moeder van het vrolijke kind. Nu de moeder van het overleden kind.

Iedereen in het kleine dorp had meegeleefd.

Angelynn was een kleine hartendief. Speels, dartel, fladderig. Het leek een geboren zomerkind. Maar ze hield het meest van de winter.
Haar lievelingsverhalen waren die van haar moeder. Anke vertelde ze aan haar tijdens de wandelingen naar school, naar de winkel, of gewoon naar buiten. Ze vertelde over wat ze zagen. De bijen. De eerste voorjaarsbloemen. Angelynn luisterde graag en vroeg er vaak over, maar de wintervertellingen dronk ze.
Thuis stapte Anke de restwarmte in van de allesbrander. Het gloeide nog op het hout van de avond ervoor. Ze gooide er wat blokken bij en zette de kleppen wat verder open. Het gedroogde hout brandde al snel en de warmte kroop als snel door de kamer.
Met een kop hete chocolademelk en een boek, plofte ze op de bank, maar lezen lukte niet. Haar gedachten zwierven steeds weer terug naar haar meisje. Hoe ze samen met Derrik haar had zien verzwakken. Hoe ze niet meer kon fladderen.
Derrik en zij waren een jaar na Angelynns overlijden uit elkaar gegaan. Hun manieren van verwerken waren zo verschillend dat ze niet meer samen konden dragen. Vrienden bleven ze. Zoiets samen meemaken bindt, ook al wil je loslaten omdat je elkaar tegenzit in het proces van verwerking.

De warmte en het zacht snorrende geluid van de allesbrander maakte haar rozig. Ze keek naar Bram, de kater die nu ongeveer een jaar gelden was komen aanlopen. Het was net of hij met zijn snuit in slagroom was gevallen. Mager en hongerig was hij ook.
Niemand in het dorp had het beest met de zwarte vacht en witte neus herkend. Hij kwam op een moment dat Anke zich erg alleen voelde, dus had ze zich graag over hem ontfermd.
Kaarsrecht zat hij, zijn staart om zich heen gekruld, de voorpoten strak naast elkaar. Net een standbeeld. Zijn zwarte vacht gloeide in het oranje schijnsel van de kachel. Hij kneep zijn ogen dicht in de warmte en wiebelde een beetje. Anke lachte. Waardoor hij, licht verstoort, naar haar opkeek.

“Ga slapen maffe kat! En weet je wat? Ik doe met je mee, de dag is nog lang genoeg.”

Haar dromen leidden haar weer naar de dijk waar ze de kinderen uit de buurt zag spelen en ze de felgroene muts van haar dochter zag. Anke rende naar haar toe en haar probeerde vast te houden, maar Angelynn leek ongrijpbaar en glipte telkens uit haar omhelzing weg.
Huilend werd ze wakker. De kou kroop door haar lijf. Bram zat voor haar neus likte de zoute tranen van haar wangen. Gaf kopjes. Anke liet zich overspoelen door verdriet. Het moest toch. Ze had geleerd dat tegenhouden geen zin had en het eigenlijk erger maakte. Vasthouden aan verdriet was niet goed. Net zoals ze in haar droom Angelynn niet had kunnen vasthouden.

Een sneeuwengel moet vliegen.

De koude in haar trok zich uiteindelijk terug en nestelde zich in haar hart. Anke sloot het niet op, zoals Derrik had gedaan. Opsluiten zou ook afsluiten van die plek betekenen en zo zou Angelynn niet meer de vrije doorgang hebben, hoe pijnlijk de herinneringen ook waren, ze waren te dierbaard om ze tegen te houden.

Voorzichtig zette ze Bram van haar schoot. Hij dribbelde even op stijve poten voor haar, krulde zich nog even tussen haar benen door en ging vervolgens weer op zijn favoriete plekje zitten, voor de brandende kachel.

Koffie, dat had ze nodig nu. Op het moment dat ze opstond, ging de voordeurbel. Ze fronste haar wenkbrauwen, ze verwachtte niemand. Al zou het Derrik kunnen zijn, ze zochten elkaar wel vaker op bij speciale dagen, de eerste sneeuwdag was dat.

Maar het was Derrik niet. Voor de deur stond een jongetje. Een rode muts diep over zijn blauwe ogen getrokken met even rode wangen eronder. Het skipak dat hij aanhad deed denken aan het michelinpoppetje. Koud kon hij het niet hebben. Hij stond van zijn ene op zijn andere voet te wiebelen gestoken in blauwe snowboots. Hij dook met zijn hoofd een beetje tussen zijn schouders, zij neus diep in de blauwe sjaal, toen ze de deur opendeed. Met een glimlachje keek hij naar haar op.

“Eeeh hoi, eeeh…mag, mag Angelynn met me buiten?”

Haar maag draaide, en voelde de net herwonnen warmte uit haar lijf trekken.

“We, we, we gaan niet alleen hoor! Pappa gaat mee!”

Ze leunde zwaar tegen haar deurpost, de woorden trokken als stroop op naar haar hersens. Tranen. ‘Papa gaat mee’ zong het laatste zinnetje. Toen pas zag ze dat het ventje niet alleen was. Aan het begin van haar tuinpad stond een man met een slee. Ze keek hem aan. Teveel.

In twee tellen was hij bij haar.

“Gaat het? Voelt u zich niet goed?”

Het jongetje stond met open mond en twee grote ogen naar zijn vader en de vreemd witte mevrouw te kijken. Hij gluurde de hal in. En zag Angelynn lachend bij de kamer deur staan. Hij snapte niks van de mama van Angelynn, ze had gezegd dat ze een lieve moeder had. Maar Thom vond haar vooral raar.

Twee handen ondersteunden Anke. Ze schudde met haar hoofd om de zoem weg te krijgen. Ze probeerde haar woorden terug te vinden.

“Uw zoontje…”

“Thom.”

“Thom kan niet met Angelynn spelen”

“Och, wat jammer is ze ziek?”

Verbijstert keek ze naar de man op. Duizelig van emotie. Hij hield haar nog steeds vast. Toen herkende ze hem pas. “Sjalen en mutsen zouden verboden moeten worden”, dacht ze nog vaag.
Het was de man die onlangs in het huis twee straten verderop was komen wonen. Ze had de vrouwen in de winkel er giechelend over horen smoezen. Hij was alleen. Blijkbaar toch niet helemaal. Ze keek naar Thom die grijnzend naar binnen stond te kijken, hij knipoogde.

“Ja was. Angelynn is vier jaar geleden overleden.”

Vlokken dwarrelden en het vroor nog zeker een graad of acht. Eigenlijk was het geen weer om buiten te zijn, maar in de nacht was het eerste wit gevallen en de straten waren al verstopt. De wind had zich deze nacht stil gehouden waardoor de sneeuw hoog op de takken lag.

Buiten lokte.

En nu kleefden de vlokken aan de donkere lokken die onder haar muts uitstaken en smolten ze zacht over haar gezicht. Trokken ze koude spoortjes over haar rode wangen.

Snel liep Anke de wijk uit, fijn om aan een rand te wonen zodat de paden je gauw in onbewoond lieten wanen.

Terwijl de slee leeg achter haar over de verse sneeuw gleed, keek ze naar het huppelende meisje voor zich. Wat hield Angelynn toch van de winter. Ze leefde er helemaal van op. Al sinds haar voetjes haar konden dragen en zij zich bewust werd dat er een ‘buiten’ was hield ze het meest van de winter, de dansende vlokken het magische ijs.
Haar lach gleed over de sneeuwvelden en werd gedempt door wit.

De slee, die ze bij zich had kon haar even niet bekoren. Zelf lopen. Door de sneeuw stampen. Ballen maken en gooien, zonder enig richtingsgevoel. Af en toe schampte ze haar, maar een voltreffer gooide ze niet. Wilde ze misschien ook niet.

Ankes dikke handschoenen hielden de kou niet tegen. Maar haar dochters lach verwarmde haar door en door. Luidruchtig haalde zij haar neus op. Anke fronste quasi-streng haar wenkbrauwen en Angelynn giechelde, ze wist best dat het niet zo netjes was.
Maar er was niemand anders die het kon horen. Het was nog vroeg. De mensen moesten nog ontwaken.
Heerlijk zo. Alleen in wit.
Anke genoot van de capriolen van haar bijna kleuter af. De flappen van haar felgroene muts, die haar oortjes moesten beschermen tegen de kou, flapperden rond haar rode wangen. Haar blonde krullen te wild om een rustplaats te worden voor de nog vallende vlokken.
Anke genoot van haar dochter, maar ook van het wit op de zwarte takken, schril contrast in grillige vormen. Een merel zat met zwarte opgezette veren zo ver mogelijk in een struik. De roodoranje snavel vlamde bijna.
Ze zou straks wat extra vetbollen ophangen en een nieuw brood op de voederplank leggen, de vogels zouden het de aankomende tijd hard nodig hebben. En het was altijd gezellig, de dartele koolmeesjes die aan de bollen bungelden en de merels die over het gras hipten op zoek naar gevallen restjes.

Uiteindelijk kwam Angelynn naast haar lopen, schoof haar handje in haar moeders hand.

“Wil je niet op de slee?”
Ze schudde haar hoofd.
“Stlaks missien”
Ze glimlachte, die ‘r’ bleef moeilijk voor haar.
“Als we bij het dijkje zijn?”
“Jeaaah! Gaan we daana toe mam?”
Anke lachte toen Angelynn haar, door haar vreugdesprong, uit balans trok en ze, glippend in de sneeuw, nog net kon blijven staan.
“Ja, natuurlijk!”
“Ja? Gaan we echt?”
“Jahaa we gaan echt!”

De lach kwam uit Ankes hart, heerlijk om zo puur te kunnen genieten.

Bij het dijkje, waar het later op de dag gevuld zou zijn met kinderen met sleetjes was het nu nog rustig.
Met kriebels in haar buik en dichtgeknepen ogen, begeleid met en een hoge gil van Angelynn, gleden ze op de slee samen van het hoogste gedeelte af. Schaterlachend eindigden ze een stuk verder dan gedacht op het besneeuwde grasland erachter. De droge sneeuw, want het vroor nog flink, stoof als poeder om hen heen. Liet een glinsterende witte laag achter op hun haren en mutsen.

“Wauw! Die ging hard he! Kom! Gaan we nog een keer!”
Lachend rolden ze van de slee af en klopten de sneeuw van zich af.

Zigzaggend liep Anke met de slee het dijkje weer op terwijl haar dochter steil omhoog klauterde, af en toe gleed ze uit op de gladde ondergrond. Viel zelfs een keer en gleed, door haar gladde skipak, nog een stukje door naar beneden, maar het deerde niet. Het pak was warm en dik. Kou werd niet gevoeld.

“Kijk, daar heb je Anke.”
Twee vrouwen liepen gearmd richting de dijk. Vrolijke mutsen, neuzen diep in de sjaals gestoken. Eén had een rugzak mee met warme chocolademelk voor de kinderen. En, ook al was het nog wat vroeg, hete glühwein voor henzelf. Want, vond de rugzakdraagster, het was onzin om kou te lijden en glühwein hield je nou eenmaal warm.
Hun kinderen stoven joelend om hen heen. Felgekleurde ronde sleetjes in hun handen. Ideaal om de dijk mee af te glijden.
“Ja, ik kan me nog als de dag van gister herinneren dat ze hier bij de eerste sneeuwvlok samen met Angelynn te vinden was, wat was die kleine meid dol op de winter”.
Ze keken naar hun eigen kinderen, die volledig opgingen in een sneeuwballen gevecht.
Eén van de dames huiverde, maar niet van de kou.
“Het zal je maar gebeuren, ze zou nu 10 zijn geweest he?”
“Ja, stel je voor. Godvergeten rotziekte!”
Ze haakten nog eens steviger bij elkaar in.

Ze zag het groepje aan komen lopen. Hoorde de vrolijke lach van de kinderen, het neerploffen van de gegooide sneeuwballen. Tijd om te gaan. De kou won. Trok plots door haar dikke jas. Ze dook diep weg in haar sjaal en hield haar blik op de gladde weg.
Ze mistte hoe de kinderen even bij een boom stil stonden die ineens zijn takken schudde en hen bedolf onder extra dikke vlokken, de kinderen gierden van het lachen.

De slee leeg achter zich aan trok diepe sporen in een zachte laag wit.

Twee strepen en één paar voetstappen.

Alleen in wit.

Met zorg en nauwkeurig verwijderde hij de stickers van de cd hoes. Ook zoiets, zo bijzonder nu. Een cd hoes, met daarin een heuse cd. Zij had alleen nog maar digitale bestanden. Maar hij duidelijk niet.  Mooie titels, dat wel. ‘Staring at the sea’ van The Cure en ze ontwaarde ook nog een Bon Iver. De andere twee titels kon ze niet plaatsen.

Allemaal voor acht euro. Knalroze ronde stickers schreeuwden het van de nog glanzende hoezen. Ze begreep dat hij die lawaaierige stickers van zijn geluidskleinoden af wilde hebben. Ze overheersten het rustige sepia van de artwork van Staring at the sea.

Kalm en doelbewust streken zijn vingers over het kunststof, lijmresten rolden onder zijn wijsvinger van het gladde oppervlak. Weinig weerstand. Precies genoeg druk. Ze kon een kleine zucht niet onderdrukken.

Delen roze verdwenen in het prullenbakje onder het tafeltje.

De volgende hoes, die van Bon Iver, week af. Wel een sticker, maar niet op de hoes. De hoes werd beschermd door een folie.  Zonder op te kijken of zich af te laten leiden ging hij verder.  Zijn handen dwaalden over het hoesje. Grondig.  Op zoek naar dat begin die hem zou helpen de hoes te bevrijden van zijn ongewenste omhulsel. Bijna in een streling. Hij wilde weten wat erin zat. Het openen. Zien.

Ze keek, zocht mee. Hield haar adem in toen zijn nagel zacht over de zijkant gleed in een poging de folie te doen wijken. Het ging niet. Weer gleden zijn vingers over de folie, misten geen enkel stukje.

“Ik heb langere nagels” Ze schrok van haar ademloze stem, herkende het bijna niet als haar eigen. Sterker nog. Ze herkende zichzelf niet. Zomaar. De man met de cd’s aanspreken. Mooie cd’s, mooie handen, mooie man. Ze voelde een lichte blos opkomen.  Ze scheurde haar blik los van de vingers die nog steeds, teder, over de nog bedekte hoes draaiden.

En verdronk in zijn glimlach

“Ik…ik heb hem ook”

“Wat?”

“Die cd”

Weer die glimlach.

“Is t wat? Ik kon t in de winkel niet luisteren.”

Ze fronste haar wenkbrauwen

“Folie enzo.”

“Oh! Oh jah, het is mooi, wil je t horen?”

“Nu?”

“Eeeh jah…”

Zijn stapel cd’s. Haar ipod. Gedeeld geluid uit de headphones. Hun muziek.

Nat verwaaien

In fijne nevelregen

Glanzende wangen

Blikken gevangen

Komen lippen elkaar tegen

Vergeten de kou

Want ik schuil in jou

En onze zoenenregen

Vaal door het kleven van neveldruppels aan de,
Straks schitterend in diepe tinten paars
Dan bloeit het in de gouden gloed van laatste zomerzon

Vandaag belooft ze warmte
Zal ze je ontvangen in een liefdevolle omarming
Om je licht mee te geven naar kortere dagen.

Foto gemaakt door Rudi Huisman Photography

Naar hoe je me vasthield, hoe ik me de enige voelde. Verloren en gered in jouw armen. De wereld buitengesloten. Alleen wij twee. Samengevloeid in liefde, absolute eenwording. Wij twee.

Ik wil zo graag terug naar toen.

Naar hoe je me deed trillen onder je handen. Naar hoe jij proefde op mijn lippen. Naar de uren van passie, in bed, in de woonkamer, op kantoor waar ik je lunch bracht.

Ik mis het, mis ons, wij, alleen wij.

Maar de wereld kwam weer. Drong zich aan ons op, dreef ons uit elkaar, het enige wat ik wil is terug. Naar hoe het was, zou het nog kunnen, zou het lukken?

Ik heb je beslopen, heb je gevolgd, de telefoontjes, wist je het niet? Ik was het, ik fluisterde, maar je zei geen woord terug, wilde je het niet weten? Je liet me niet meer dichtbij.

Maar nu wel. De sleutel lag er nog, wist je ook niet meer dat die daar voor mij lag? Het lag daar zodat ik mezelf binnen kon laten als je nog niet terug was van je werk. Maar je bent nu wel thuis, ben je de sleutel vergeten? Of heb je het bewust voor mij achtergelaten, op het vertrouwde plekje, boven in de sleuf van het oude kozijn. Hoopte je dat ik het zou gebruiken? Hoopte je dat ik je op zou wachten als je van een zware werkdag thuis kwam, een gedekte tafel, kaarslicht en mij als dessert? Weet je nog dat we het hoofdgerecht oversloegen en we alleen de wijn dronken. We hoefden geen eten, we konden leven van elkaar. Ook al is het donker in huis, ik weet alles nog te vinden. Je hebt echt nog niks veranderd sinds toen. Zachtjes loop ik door de kamer, vind zelfs de kaarsen nog op dezelfde plek. De kaarsen gaan in de grote kandelaar die we vaak alleen aanhadden, meer licht hadden we niet nodig. We wisten elkaar altijd te vinden, op reuk, tast en smaak. Weet je nog toen de pakjes onder de boom lagen, we hadden alleen kaarsen en de lichtjes in de boom aan. Is het al weer een jaar geleden? Je gaf mij een kristallen karaf met bij passende glazen. Zo mooi hoe de rode wijn erin fonkelde. Ik heb het meegenomen, je wilde het niet hebben toen je me wegstuurde. Maar het hoort hier, net als ik, ik hoor hier, bij jou.

Zelfs het keukenmes dat ik je gaf, prachtig glanzend roestvrij staal, ligt nog op dezelfde plek als toen. Zie je wel, alles is nog zoals het was. Zie je wel, je wil het gewoon weer zoals toen.

In bed lig je, ons bed, onze wereld, mijn wereld, mijn wereld ben jij! Alleen jij kan mij laten ondergaan en weer laten herrijzen. Net als ik jou kan laten sterven en opnieuw het leven kan geven.
Van ons samen vloeit ons bloed, als ik over je heen val, het mes drijft diep in jou, in mij, zo scherp dat de pijn wegblijft, we vloeien samen.
Samen gaan we terug naar toen.

(eerder gepubliceerd onder een alter op hyves, Tekstheks)

Na wat zoeken door Pescia, geholpen door een behulpzame bewoner die in de smalle straatjes de weg voor ons uitrijdt, vinden we Il Casale, het huisje waar we de aankomende week mogen verblijven. De glimlach is nu al niet meer van mijn gezicht te krijgen. Wat een heerlijke tuin. De boomgaard ervoor is geweldig, je weet je gewoon midden in Italië.

Het ontvangst van de eigenaresse is prettig. Mijn Italiaans is wat roestig, zeg maar gerust ondermaats voor deze rap sprekende dame, maar de door haar al van verre geroepen “Bonna Serra” is voor iedereen duidelijk en uiteindelijk begrijp ik dat we alvast het pad omhoog kunnen rijden en dat zij haar zoon zal laten komen voor de nodige vertaling in het engels. Mijn Italiaans is, zoals Patrizia het zegt ‘povere’ en er zijn wat dingen die goed uitgelegd moeten worden.

Als de deuren van het boerderijtje zich uiteindelijk openen, lopen mijn mannetjes al door de tuin, vinden ze bloemen en speuren ze naar hagedissen.

In huis vang ik dezelfde geur als die ik rook onderweg. Verse bloemen zijn de oorzaak, ze staan pronkend wit op de keukentafel en ik kan eigenlijk alleen nog maar stamelen “bellisimo, sei belissime”

We wonen op de eerste verdieping, het hart van het huis is de trap opgang die zich opsplitst in keuken, eetkamer, woonkamer, douche en daarachter de slaapkamers. Het huis is ruim, compleet in zijn inrichting en heeft ook nog een bijkeuken, met mooie grote koelkast en diepvries, waar deze week voornamelijk de limoncello, gekocht in het winkeltje dat op loopafstand is, in zou liggen.

Mijn lief en haar zoon lopen naar beneden, in de schuur waar ze na de olijfpluk hun olie zullen persen vinden we de teller voor de elektriciteit. De standen worden genoteerd en de sleutels overhandigd.

In de tuin spreken we nog even. Ik begrijp uit hun gesprek onderling dat de haag gesnoeid is vanwege het uitzicht op het lager gelegen Pescia en de omringende heuvels en onbewust knik ik instemmend als Patrizia tegen haar zoon zegt dat het uitzicht zo mooi is. Gedrieën lachen we, mijn’povere’ Italiaans ontwaakt vrij vlot nu ik weer terug ben.

Als ze, zwaaiend van de afrit, rijden loop ik weer naar binnen. Boven hang ik over de brede vensters van de keuken, ik zie mijn jongens scharrelen door de tuin, in hun hand het eerste bosje veldbloemen, ik zou er nog vele ontvangen die week. Mijn man geniet van het uitzicht en ik kijk, ruik, hoor en voel me weer thuis in mijn hartland. Ik weet dat we een week gaan genieten.

Bij vertrek, vraagt de eigenaresse hoe het was. Ik denk terug aan de afgelopen dagen.
We hebben genoeg gezien. Het strand van Viareggio is mooi, wit en breed, de zee met haar golven een uitdaging voor de kinderen. De steden Pisa en Lucca dichtbij en als je zou willen is Firenze ook erg makkelijk te bezoeken. De bergen van de Apennijnen hadden in deze periode nog sneeuw op hun toppen en de weggetjes die zich er omheen kronkelden gaven geweldige vergezichten over het hier nog wat ruigere Toscaanse landschap en de kleine stadjes die op ogenschijnlijke onmogelijk plekken op de rotsbodem opgebouwd zijn. Maar weg hoefde niet, thuis blijven, want zo voelde het, was ook fijn. De ruimte en vrijheid die je er hebt, de hagedissen, de zwaluwen, de boomgaard en de zon laten je ook genieten. We zijn hier nog niet klaar, nog lang niet, misschien wel nooit.

“Te kort.” Zeg ik uit de grond van mijn hart.

“Ritornare!” Roept Patrizia en ik kan alleen maar ‘Si’ zeggen!

Het huisje van Patrizia kan je vinden op deze website www.meravilla.nl, zoek op Pescia en daar staat het tussen. Kijk dan ook gelijk eens naar andere huisjes. Italie is prachtig en de eigenares, Julie-Ann, van Meravilla kent het hart ervan, laat je vangen en verrassen!

Het hoost.

Het gestommel op de trap door het trappenhuis kondigde blote voeten aan, niet de hakken die Simone zo graag droeg. Hij keek fronsend naar de deur die zo opengezwaaid zou worden door een wervelwind, Jara.
“Ik bén er!” Dramatisch met haar armen zwaaiend en tollend op haar benen maakte ze haar entree. Terwijl ze kakelend uitriep “Wát een hondenweer” strooide ze de druppels uit haar haren over het notenhouten parket. De sandaaltjes die ze in haar hand had, belandden ergens halverwege het kleed voor de bank.

Het stormt.

Omdat hij wist dat Simone door het lint zou gaan als ze de druppels op haar pas geoliede vloer zou zien, vloog hij naar de keuken om een doekje te halen. Terug uit de keuken zag hij hoe Jara met haar handen door haar haren woelde, de plek voor de spiegel glinsterde door de plaatselijke bui die uit haar lange donkere krullen viel.
Weer lachte ze: Het is de perfécte dag om een ‘badhairday’ te hebben, we kunnen gewoon de regen en de wind de schuld geven!”
Toen zag ze de rimpel boven de neus van Joris. “Hé, kom op Joris! Niet zo somber, het is heerlijk buiten! De wind waait alle muizenissen uit je hoofd en de regen verfrist álles! Heb je al geroken hoe heerlijk groen alles weer is?

“Je kan een kleur niet ruiken en ik maak me geen zorgen om het weer buiten, maar meer om de puinhoop binnen” Zei Joris om haar woordenstroom en enthousiasme te temperen.

Onvoorstelbaar hoe Simone en Jara verschilden. Hij wist zeker dat Simone in dit weer op het station een taxi zou aanhouden om maar droog thuis te komen. Het zou ondenkbaar zijn dat zij de krullen in haar stijle haren liet regenen. Nog minder voorstelbaar was dat die twee zo gek op elkaar waren. Beste vriendinnen, al hun hele leven.

“Ach joh, Simone is er toch niet, trouwens, ze is te laat! Ik ben gewoon eens op tijd, maar zij is te laat! Hahaha! De regen en de wind zijn in mijn voordeel vandaag! Ze zal wel weer op een droog moment staan te wachten. Wat denk je, mag ik gaan zitten of ben ik nog te nat?”

Die vraag trok zijn blik naar een plukje nat haar die langs haar neus op haar lip rustte en een glanzende druppel op haar onderlip legde. Zonder nadenken likte ze het weg. Haar hals glansde nat. Nog een druppel volgde. Waar net buiten nog een stroompje zou moeten zijn geweest, nam het nu een eenzame weg haar shirt in.

Het is benauwd.

Hij legde een hand op haar natte schouder om te voorkomen dat ze zich op de bank zou laten ploffen. Kringen in de donkere stof zou Simone een hartstilstand bezorgen.

“Nee! Niet gaan zitten!! Wacht ik pak een handdoek voor je. Jezus je hebt je echt kletsnat laten regenen, je bent echt gek hè?” Hij probeerde afkeurend te kijken, al voelde hij dat zijn mondhoeken hun eigen weg naar boven kozen. De vrolijke twinkeling in haar ogen werkte aanstekelijk.

“Pas op dat je niet glimlacht hoor, anders zou ik kunnen denken dat je het stiekem zelf ook wilde doen.” Antwoordde ze terwijl ze een vinger met een lichtgroen gelakte nagel ophief en met een quasistreng gezicht voor zijn neus heen een weer schudde. Hij negeerde de vinger en hield zijn ogen strak op haar neus gericht. Ongevaarlijk, bomvol sproeten en waar nog een laatste druppel overheen trilde. Hij rukte zijn blik van haar los.

“Wat, ik? Ik in de regen buiten? Voor de lol?” Hoofdschuddend en lachend liep hij de kamer uit op zoek naar de grootste handdoek die hij had, alles om niet meer te hoeven zien hoe haar natte bloemenjurkje plakte en het bloemendessin doorzichtig op haar lichte huid legde.

Het heldere tl-licht van de kleine badkamer kalmeerde hem. De regen roffelde nog harder op het glas van het dakraam. Dwars door het geluid hoorde hij de harde klap, onweer. Het werd al aangekondigd in ver weg gerommel, maar nu was het dan ineens luid aanwezig. Hij liep door naar de slaapkamer en wilde het raam, wat daar nog op een kier stond, sluiten. Toen de deur achter hem door een tochtvlaag met een dreun dicht knalde, wist hij dat Jara op t dakterras stond.

“Ze is gek! Het onweert! Dat is levensgevaarlijk,” siste hij. Hij rende door het halletje terug de woonkamer in. De witte gordijnen wapperden om de kozijnen en de tuindeuren naar het ruime balkon stonden inderdaad wagenwijd open.
Hij rende het terras op.

“Ben je niet goed bij je….” De regen die koud en vol op hem neerkletterde ontnam hem de adem, maar niet het zicht op haar. In de lucht speelde een lichtshow af, die door haar werd toegejuicht alsof het vuurwerk was.

Ze hing gevaarlijk ver over de balustrade. Haar jurkje was nu zo nat dat de druppels aan de zoom hingen en gaf prijs wat hij eigenlijk niet wilde zien. Of toch wel? Haar lingerie was dus net als haar nagels pastelgroen, het kanten boxertje spande zichtbaar om haar billen.
De regen trok in stroompjes zijn haar in zijn ogen. Leuk, die wat langere lengte maar nu niet. Hij schudde zijn hoofd om de lokken kwijt te zijn.

Het is zwoel.

Ze draaide zich om. “Ben je daar eindelijk! Zie je wel dat ik je naar buiten krijg!” Haar lach kletterde tussen de donderslagen en regendruppels door. Haar haren om haar gezicht geplakt. Haar natte huid schitterend in het licht van de ontladingen in de lucht. “Niets mooier dan een zomerse regen en onweersbui! Kijk! Zie je hoe Thor zich uitslooft?” Ze danste op het ritme van de regen.

Wel, er is wél wat mooiers.

Hij liep op haar af, hoorde alleen nog het ruisen van de regen op de vlonders van hun terras. Hij plukte Jara uit haar regendans en kuste haar. Net als toen. In de regen. En net als toen. Nog steeds zo warm.

Stiekem, want haar ouders mogen het niet weten staan ze op hun vaste rookplaats, onder de oude eik. Het bladerdak boven hen ruist van de zacht neervallende regen, zo nu en dan weet een druppel aan het groen te ontsnappen en ploft onder de nu nog droge bosgrond, of op hen. De laatste viel precies op haar wenkbrauw. Lachend veegt ze het weg.
“Waar hadden we het ook al weer over?” Ze giechelt nog wat.
“Over jouw eerste zoen en dat je die niet durft te geven.” Hij kijkt naar haar zachte lippen.
“Ik durf het wel hoor.”
“Nietus!”
“Wellus!” Ze moet lachen. Bloost.
“Doe dan!” Uitdagend kijkt hij haar aan, bereid haar de eerste zoen van haar leven te geven, gewoon, om het haar te leren, verder niks toch, hij heeft al een vriendin en zij wil een vriendje, maar dan moet ze het wel leren toch, toch?
“Maar je zegt niks tegen Simone!”
“Tss, nee natuurlijk niet, ze zou me afmaken!”
“Nou oké dan, daar kom ik.” Ze botste met haar neus tegen de zijne. “Eeeh sorry, hoe doe ik dit?”
“Gewoon met je lippen tegen de mijne en dan je mond open, de rest gaat vanzelf.” Hij pakt haar blozende gezicht voorzichtig tussen zijn handen en raakt haar lippen, en zij opent de hare.

Haar eerste kus is voor hem en alles om hem heen wordt zacht en zoet, zoals zij, zoals ze ruikt, smaakt. Hij hoort het onweer niet meer en hij is reddeloos verloren in haar wervelwind.

Net als nu.

Haar zucht moedigde hem aan en hij liet zijn handen over haar natte gladde huid glijden, de doorweekte stof van het jurkje vormde geen enkele belemmering. Hij streelde haar heupen, gleed over haar ribben, liet zijn duimen over de zijkant van haar borsten glijden en sloeg zijn armen om haar heen. Haar handen gleden met de druppels door zijn haren, langs zijn nek over zijn schouder. Haar groene nagels diep in zijn rug.

Ze ervoeren elkaar, verloren elkaar in elkaar. De koelte van de regen deerde hen niet, maakte het alleen maar intenser.

Net als toen.

Met maar één groot verschil. Simone.

Verbijsterd stond ze in de woonkamer. De taxichauffeur was zo lief geweest haar met een paraplu tot aan de voordeur te begeleiden, ze zag er nog onberispelijk uit. Maar het spiegelbeeld interesseerde haar niet. De druppels op de vloer er voor ook niet.
Wapperend wit gaf haar af en toe het vrije zicht op de twee mensen die haar het meest dierbaar waren. De twee die ze het beste kende en het meest liefhad. En nu leken ze de wereld om hen heen vergeten te zijn.
In de stromende regen gleden hun handen over elkaars lijven, geen plekje sloegen ze over. Haar hoofd in haar nek terwijl hij haar hals opeiste.

De gil, Simones gil, haalde ze uit hun cirkel van genot. Ze besprong hen, en daardoor tuimelden ze bijna om. Joris wist hen gedrieën nog net staande te houden. De balustrade, waar ze tegen aan wankelden, boog door onder hun gewicht en snelheid.

“Jezus Joris! Ik wist dat je een oogje op haar had, maar dat het zo erg was!? Hoe lang speelt dit al? Nou? Wilden jullie dit voor me stilhouden ofzo?”

De regen ruïneerde haar kapsel, maar ze leek het zich niet aan te trekken. Met haar handen in haar zij keek ze van de een naar de ander.

“Nou? Hoe lang speelt dit al?!” riep ze met haar wenkbrauwen in een hoge boog, en een rode kleur op haar wangen.

Stamelend begon Joris “Ja, eeuh, niet zo lang, nog maar net eigenlijk, maar ook al een keer veel vroeger, maar ik dacht, wij dachten dat je, nou ja eeeh….” Hulpeloos keek hij naar Jara. Ze nam het van hem over. “Het is net echt vandaag voor het eerst, of nou ja tweedest eigenlijk.” Ze ratelde door. “Is dat een eigenlijk een Nederlands woord? Nou ja en anders is het er nu één… dus, enzo…” Ze frunnikte aan het overhemd van Joris die bijna helemaal los was. “Ben,ben, ben je boos?”

“Wat denk jezelf!” Gilde Simone. “Natuurlijk niet!”

Simones gezicht begon te stralen en het leek het of haar heldere lach de regen liet stoppen. “En dan nog iets lieve vriendin en grote broer-lief, wanneer wordt ik tante?”

De zon schijnt. Weer.

Dit blog is eerder in twee delen geplaatst als gastblog op Handikri(bbels)