Het is weer eens zo’n dag. De zon kiert net over de horizon en begroet de ochtendrijders. In een rij sluiten ze aan. Neus aan neus, kont aan kont. Blinkerende auto’s, laten ronkend hun ongenoegen horen. We staan weer eens stil.
Koffie had ik al van huis mee, hij dampt in de houder en vult de auto met zijn opwekkende geur. Ongeduldig rammel ik op de knoppen van de cdwisselaar; animatieliedjes voor de kids? Nou nee, nu even niet. Metallica? Ik sta stil, dacht het dus niet. Tiesto? Bleeegh, waarom zit dat ding er nog in! Biagio Antonacci? Ja! Ik laat me meevoeren met zijn warme stem, waan me in Italie.
Mijn slippers heb ik inmiddels uitgetrapt, met blote voeten speel ik met het koppelingspedaal, ja hoor, weer een stukje. Voorzichtig rolt de auto verder, begroet zijn naaste collega, ‘Morguh’, ronkt hij. ‘Morguh’, bromt de ander terug.
De zon kruipt verder op en verwarmt de binnenkant van de auto. Ik zet mijn mok terug. Het wordt te warm voor een spijkerjack. Ik klik de gordel los. Ondertussen meezingend met Biagio. Onhandig stroop ik het jasje uit, waarom dat toch altijd zo lastig gaat in de auto, is mij een raadsel. Na de worstelpartij met de jas, die iets meer meenam als de bedoeling was en nadat mijn schouderbandjes weer op de juiste, nette plek zitten doe ik het raampje open. Lekker het zonnetje rechtstreeks in mijn gezicht, even sluit ik mijn ogen. Hardop meezingend nu.
Farò con te, il sesso mai provato.
De buurman-auto gromt, zijn bestuurder grijnst. Zijn oog was al op de worstelpartij gevallen. Nu ook nog zijn oor op mij zang, zijn raam is open. En hij verstaat duidelijk Italiaans, zelfs als het vals meegebleerd wordt.
Door het aantrekken van het auto-gemurmel open ik mijn ogen, kijk opzij, recht in het lachende gezicht van de buurman. Broeierige ogen, mooie mond.
Ik grijns, voel hoe mijn wangen de kleur van zijn auto krijgen, ‘alfarood’. Een ongeduldige toeter trekt onze gevangen gloeiende blik-wisseling uit elkaar. De rij rijdt, onze auto’s verwijderen zich, het moment verbroken. De hitte in de auto, nu opgevoerd door mijzelf. Het maakt me weer aan het lachen. Fileflirt, heerlijk, maar toch, wat als we nou niet verder hoefden te rijden. In mijn achteruitkijkspiegel speur ik naar de rode auto. Zijn rij is trager. Door de trillende lucht van warme motoren zie ik wel rood, maar of hij het is? Ik weet het niet.
Mijn rij versnelt, de zijne niet. Mijn koffie is op mijn buik verspreidt een vaag gevoel van teleurstelling.
“Ik moet roken”
Op het laatste moment stuur ik mijn auto de afrit naar het tankstation op, rij de baan naar het recreatie gedeelte op en zoek een rustig plekje.
Tegen de auto geleund, ogen weer gesloten in de zon, inhaleer ik en blaas gecontroleerd uit. zachtjes meehummend met Biagio, die trouw blijft zingen.
tra paura e passione, pelle su pelle
“Jij hebt een neus voor spannende teksten” klinkt het ineens zachtjes en vlak naast mijn oor. Het zendt een hete rilling langs mijn hals, schouders en ontaard in kippenvel op mijn armen. Ik open mijn ogen, ze worden gevangen door de zijne, bruin, broeierig. En zijn mond, oh God die mond, mooi, vol en zacht….
Het leed dat file heet heeft zo zijn prettige kanten