feb
22
2009

Ga je mee? Fata vertelt!

Geloof jij ook nog in elfjes, feeen en kabouters? Kun jij ook nog griezelen van draken, tovenaars en heksen?
Kom mee dan, laat me je leiden naar een wereld waar je nog nooit geweest bent, waar veel meer wezens leven dan je ooit had gedacht.
Ik zal vertellen over de trol, mijn grote vriend, maar ook over figuren die je nog nooit eerder gezien hebt, of waar je niet eerder over gelezen hebt.
Je gelooft niet in sprookjes, zeg je? Ik zal je een ding verklappen, dit is mijn wereld, waar de lijn tussen werkelijkheid en fantasie troebel is, waar alles wat onmogelijk, mogelijk is en waar mogelijk, onmogelijk wordt.
Durf je het aan? Durf je de stap te nemen? Ik zal je begeleiden naar de wereld van kleine grootse dingen, mijn oord, ik deel het graag. Laat het bestaande los, denk aan alles en niets, en geniet, dat vooral!

Laat me je meenemen, door de vleugels van Reveri, haar rug is groot en is ruimte genoeg voor ons allemaal. Sterk is ze ook, ze draagt met gemak.
We gaan niet ver vandaag, beginnen voorzichtig. Later zal ik jullie vertellen over mijn vriend de trol, maar nu landen we bij een huisje in een straatje ergens in het noorden van het land, vlak bij een stromend watertje, met sluisjes en schelpenpaadjes waar zich de meest fantastische gebeurtenissen afspelen. Maar wij, wij stappen af in de ruime tuin.
Ga zitten, kijk rond, geniet van de bloemen, de vlinderstruiken naast het huis, rol het grasveld op, het huis iets boven ons, loop door de poort van de klimop.

Dan loop je nog een deel van de tuin in. Je komt bij de oude appelboom, waar ik ooit in een poging behulpzaam te zijn, samen met mijn liefste vriendinnetje de appels plukte, maar iets te vroeg. Waar ik met hetzelfde vriendinnetje in de bosrand een uitham brandnetelvrij maakte om er een rustplek te creeeren om er heimelijk te kunnen dagdromen en weg te glippen in de appelboom. Luister, hier begint het verhaal van de appelboom.

Al jaren staat hij daar, zo lang dat hij het zichzelf niet eens kan herinneren, alle seizoenen ontvangt hij met gespreidde takken, elk seizoen is voor hem belangrijk. Om te bloeien, te voeden en mooie vruchten te geven.
Maar dat is niet zijn enige nut. Hij geeft schaduw, beschutting en is een absoluut plezier om naar te kijken.
En ook dat is dan nog niet alles. De appelboom is het huis van Roes. Roes, is zijn roodharige, ietwat wilde bewoonster. Gelukkig is er ook nog Jelbe, haar blonde vriendin, die regelmatig op bezoek komt vanaf de druivenrank in de kas bij de buurman. Zij zorgt ervoor dat Roes niet in al te gekke gebeurtenissen komt.

Wat doet Roes daar? Ze geniet van Appelboom, ze houdt van hem en zorgt ervoor dat zijn appels de mooiste, roodste en grootste zijn van de buurt. In haar groene, fladderende mantel roetsjt ze over de takken. Ze wijst de wormen en ruspen de minder goede appels aan, zodat ze niet de mooie appels verslinden. Ze laat de vogels de vroeggevallen appels zien en als ze dan nog tijd over heeft, poetst ze met een speciale lap het rood van de appels extra op, zodat ze glimmen en extra opvlammen in het warme oranje van de afgaande zon en zo heldere warm fonkelende punten vormen. Op die manier kunnen de dieren en wezens die willen schuilen voor de nacht, Appelboom makkelijk vinden.
In de herfst, na de pluk, verzamelt ze zaden van de gevallen appels, die niet gevonden zijn en zorgt dat ze meevliegen met de vogels.
“Deze boom zorgt voor voldoende nazaten!” juicht ze dan en de vogels fladderen dan plotseling op, geschrokken van haar vreugdebrul, want brullen kan ze.

Zo heb ik haar dan ook leren kennen, de dag dat ik de appels te vroeg plukte, kwam ze bij me, in tranen, maar daar vertel ik de volgende keer over.

Eerst stappen we weer op de rug van Reveri, lekker zacht is ze hè? Ja hier kun je heerlijk mijmeren en dutten, Reveri weet altijd waar we naar toe moeten, en nu is dat naar Terug. Geniet nog even van de wolken die zich verzameld hebben voor de nachtblauwe lucht, speur nog maar even naar die enkele ster die je komt begroeten. Wij zijn weer onderweg naar Terug, een volgende keer neem ik je weer mee.

Liefs Fata.

Het volgende deel vind je hier: deel 2

Reageren? »

RSS feed for comments on this post. TrackBack URL


Leave a Reply

© 2009 - 2010 AtEllens.nl | Powered by WordPress | Theme: Aeros 2.0 by TheBuckmaker.com