At Ellen's

Venetië.
Ze zucht terwijl ze tussen de vele toeristen, die zich staan te vergapen aan de prachtige gevels, of met een kaart voor hun neus door de kleine steegjes heen wandelend, grommend, mopperend op elkaar dat ze daarnet toch echt rechts hadden moeten gaan, door laveert. Verbaasd kijkt ze naar het jonge stel dat in heftige gebaren, met fronsende wenkbrauwen, zij bijna stampvoetend, hij met rode vlekken op nog bleke wangen, ruziën over de route.
Het is warm vandaag, erg warm. De zon brandt onverbiddelijk, de schaduw vlucht zelfs, tot diep in het straatjeslabyrint van de stad.

Ze was jaren geleden weggetrokken, ongeveer een maand na zijn vertrek. Met zijn tas om zijn schouder vol met spullen en zijn muziekboeken, had hij de deur achter zich dichtgetrokken. Haar hart had zich, met het besef dat hij niet meer terug zou keren, voor hem gesloten. Zijn roem had de glans van hun liefde overschaduwd. Ondanks dat het sterk genoeg was tijdens moeilijke tijden, waarin ze nauwelijks konden eten en maar amper het schamele dak boven hun hoofd konden betalen, hadden ze dat samen overleefd. Zijn nieuwe mogelijkheid om door te breken, leek hun redding, zou hun liefde nog sterker moeten maken. Die kans kwam net op tijd, want zij had het bijna opgegeven. Door zijn zinderende enthousiasme en de belofte op een beter leven was hun vuur weer op gaan laaien. Zij genoot van de eerste successen die hij behaalde, ze genoten samen. En toch was het blijkbaar niet genoeg, niet genoeg voor hem dit keer.

Ze ademt de warme lucht in en glimlacht om de geur. Venetië kan soms, zelfs als een schitterende parel omringt door glanzend groenblauw beschenen door de hete zon, niet verbloemen dat ‘La Serenissima’ ook maar een moeras is. De mooie lagune en het ogenschijnlijke warrige grachtenstelsel laten dan een geur na, die de mensen eraan herinnert dat onder het flonkerende oppervlak een stinkende bodem ligt.

Hoe mooi leek het toen hij in een overvolle zaal een lied aan haar opdroeg, hoe ontnuchterend was het toen bleek dat hij het niet alleen voor haar zong.

Vanavond wil ze hem nog een keer zien, hem echt loslaten en zich dan richten op wat werkelijk van haar is. Dat hij in Venetië optreed, op een uitverkocht piazzo was mooi, symbolisch. Het was ook daar waar ze elkaar voor het eerst zagen tijdens een ander concert en zij, gesterkt door de sfeer en de drank, hem zonder pardon voor zich opeiste. De drukte van vanavond was perfect, hij zou haar dit keer niet zien.

Langzaam stroomt de stad leeg, de meeste toeristen vertrekken weer in de bootjes, de treinen. De zon zakt, een schitterend schouwspel, al doet het haar niks. De stad is nog steeds dezelfde, zij is veranderd, het kan haar niet meer raken. Het is niet meer haar thuis, haar thuis is daar waar nu haar hart is.
Omringt door de loggia’s en met het zicht op het schitterende Basilica di San Marco ziet ze het plein verder volstromen. Ze laat zich wat afzakken, de schermen zullen haar het beeld bieden wat ze nodig denkt te hebben. Toch voelt ze zich trots, ze beseft dat ze aan het begin heeft gestaan en heeft er vrede mee dat ze niet het einde hoeft te dragen. Roem kan zo vluchtig zijn.
Opgaand in de mensenmassa waarvan nu hij de oorzaak is ziet ze hem het podium op komen, de eerste klanken van zijn laatste hit worden met luid gejuich ontvangen. Ze sluit haar ogen, de tekst raakt, híj raakt. Ze luistert nog altijd graag naar zijn stem en weet hoe zorgvuldig hij zijn teksten schrijft, tenminste, dat wist ze. Ze merkt dat ze met meer afstand kan luisteren, zelfs nu ze zo dichtbij hem is. Ze opent haar ogen en dan raken hun blikken.
Wat zij voor onmogelijk had gehouden gebeurt. Verrast ziet ze de herkenning in zijn blik, ze knikt licht, ter begroeting. Ter afscheid.

Dan draait ze zich om, en loopt weg. Het plein af. De straatjes in, die stiller zijn dan eerst. Nog een verdwaalde toerist, maar die is duidelijk bewust de weg kwijt geraakt deze keer. De gondels doen hun romantische avondronde. Ze ziet ze niet. Ze slaat, ondanks de nog te lopen afstand, de waterbus van ACTV over en loopt verder naar het station. Ze voelt hem met elke stap uit haar wegebben. Vlakbij Venezia Santa Lucia ontvangt ze een sms:

“Hoi mama! Oma heeft sietroenijs gemaakt en dat kan ze veel lekkerder als jou!”

“Dan jij” corrigeert ze fluisterend het smsje van haar zoontje en ze stuurt terug: “Mama is onderweg naar huis, bewaar maar wat voor me!” en glimlacht, ze gaat naar haar hart terug.