Ik mocht weer. Weer een onderzoek, waarbij ik met de billen bloot moest. Maar is het nog de moeite waard om over te schrijven? Ik heb immers alle jargon omtrent dit soort blotebillenonderzoeken al gehad. Alle grappen zijn al geschreven. Door mezelf in de eerste plaats,door jullie in de tweede plaats. De vraag was voor mij, moet ik hier nu nog een keer over schrijven?
Ja, dat denk ik wel, al weet ik niet zo goed meer hoe. Maar voor degene die al mijn tripjes naar de kamertjes in de krochten van het ziekenhuis, al dan niet verlicht, al dan niet met chemische toedieningen meegelezen en meebeleefd hebben, wil ik jullie toch op de hoogte houden.
Nou, zonder in details te treden over het onderzoek van gistermiddag,
(Bij kennismaken trouwens al een leuke binnenkomer. Blijkbaar bezit ik een stevige handdruk, mijn toekomstige plaaggeest ging bijna op haar knieen. Nou ja, dan was ze ook maar gewaarschuwd. Ik beschik namelijk ook over een stevige rechtse. De stoel was groen dit keer en zonder van die nare ‘spreidjebenen beugels’. Maar wél een ‘pas-op-je-glijdt-er-met-je-billen-vanaf’ verhoginkje.
Daarna staren naar een zwart-wit scherm, mij nog bekend van de zwangerschappen, maar toen met beelden varierend van tuinboontje (8 wk) tot zwaaiend handje (20 wk) overigens elk hun eigen blogje waard. Wie weet, word ik de zoveelste die schrijft over het blijde zwangeren.
Met klasieke tonen op de achtergrond hoor ik haar allerlei dingen opnoemen, maten nemen enzovoort, maar vooral hoor ik “pico” ik zie er dus, zelfs van binnen, pico uit, dank voor deze mentale oppepper.
Helaas wordt dat vermorseld als ik in de spiegel kijk, wit, wal, piekig haar. Toch pijn gehad, El? Ja toch wel)
er is niks afwijkends gevonden, ik ben intern normaal (daar kún je over twisten). Maar dat die pijn ergens vandaan komt, dat is ook duidelijk. Ik mag weer aan de pillen, hormonale dit keer, de pil dus.
Ik ben benieuwd, ik ben het zat, ik wil gewoon mijn dingen weer kunnen doen! Gelukkig heb ik door al dat thuiszit en verplicht stilzit gedoe wel iets heel kostbaars gekregen! Een hoop blogs, eigen en van anderen. Teruggevonden fantasie en jullie én al jullie lieve, maffe, grappige, zorgzame reacties! Het heeft me echt wel geholpen.
Daarom dit blog, niet omdat ik het zelf zo graag wilde schrijven, ik heb het allemaal al eens geschreven, maar als bedankje voor de steun op welke manier dan ook! (nee, ik doe niet sentimeel, dat doe ik nooit..hooguit een keer hysterisch, zweverig, maf, vreemd, koppig, eigenwijs, maar NOOIT sentimeel )
Dikke kus!
