Haar silhouet tekende zich af voor de dansende gordijnen. Ze streken langs haar zachte lijnen. Haar haren deinden mee in hun ritme.
Hij keek naar haar terwijl ze voor het raam stond en over een razende stad uitkeek. Felle, grillige flitsen lichtten als spotlights de donkere wolkenpartijen boven de stad uit, deden haar zacht glanzende huid opschijnen en haar haren vlammen. Het donderen, dreigend grommend, beloofde een hoogtepunt, de echte klappen moesten nog vallen. Maar niet meer bij hun.
Het deerde hen niet. Hun storm was uitgeraasd en in absoluut genieten en rust hadden ze elkaar verkend, bemind, geliefd. Gevochten hadden ze, met elkaar, tegen elkaar. Om vrijheid, om te mogen zijn zoals ze wilden, om mekaar, om zichzelf. Het was verwarrend geweest, maar ook verhelderend, net als het bliksemen, mooi en gevaarlijk tegelijk.
Een plotselinge klap, die vlak op een weerlicht kwam, deed haar iets opveren en ze lachte zo uitbundig om haar eigen reactie dat hij vanuit het diepste van zijn wezen, een geluksgevoel omhoog voelde borrelen, ze was de zijne, en God wist dat hij helemaal van haar was.
Hij keek rond, hun kamer, hun bed, de kaarsjes schemerden vriendelijk, het bed verfrommeld,
kledingstukken nog net op een stoel beland, anderen ernaast.
En zij.
Haar beeld voor het raam, hij dronk het zich in, wat er ook nog zou komen, dit was voor hem de bevestiging, terwijl de storm buiten raasde, brulde, zich uitstortte op alles wat buiten was. Waren zij binnen. Binnen in henzelf, in elkaar. Zo vertrouwd, zo liefdevol, zoveel ruimte voor elkaar latend maar zo dichtbij zijnd, zo vurig was hun spel nog nooit geweest en hij wist dat ze hun verschillen hadden overwonnen, dat ze bij elkaar mochten zijn, omdát ze elkaar lieten zijn.
Ze draaide zich om, een zachte glimlach op haar lippen, haren nog iets vochtig van het vuur van zoeven.
“Ik heb je graag” haar zin danste door de kamer, zachtjes uitgesproken, maar overheersend aan het geluid van de wereld.
“Hou me dan vast” antwoordde hij, “ en kom weer bij me liggen”
Geschreven voor Het Muziekverhaal
Dankjewel Jolka ,voor die ene zin, klein, maar zo veelbetekenend
Terwijl de wereld buiten een chaos is, vinden zij de rust bij elkaar. Prachtige beelden.
.. het lukt me niet om de personages als twee wildvreemden te zien..
Prachtig.