jul
02
2009

Il Lago

Hij lonkt.
Glimmend, verkoeling belovend ligt hij in de zon. Probeert hij de kleur van de lucht in zijn golven te vangen en het meer diepgang te geven.
Parelmoerblauw glanzend, traag golvend als kwikzilver nodigt hij de mensen uit. Belooft hij kalmerende verfrissing.

Mijn tenen verstoren zijn rust, maar het mag, hij neemt ze volledig op en krult kabbelend om mijn benen. Weerstaan is nu onmogelijk en met een joel ren ik verder op hem in en laat ik me door hem omvatten. In een omhelzing zonder weerstand, drijf ik op zijn flexibele draagkracht. Geluiden verdwijnen onder het oppervlak, ik hoor nu alleen nog het ritmisch ruisen van mijn hart, en vertrouw op de stuwkracht van het water, die me plagend net wel, niet niet boven houdt.

Het meer. Hoe heerlijk is het hier. We trotseren hete ritten, verstikkende files, gewoon om ons onder te kunnen dompelen in zijn blauwe kalmte.
We bieden kilometers zwarte rechtlijnigheid het hoofd. We beklimmen zigzaggend de grijze kronkelpaden over de bergen, om zijn verlokkende glans te bewonderen en te ervaren.

Als ik weer uit het water kom, likt hij nog een laatste keer aan mijn tenen en vloeien zijn parels naar hem terug. De druppels die op mijn huid blijven liggen neem ik mee.
De hitte heb ik in het meer achtergelaten.
Eenmaal uitgestrekt op mijn handdoek voel ik hoe de zon haar stralen over het nat laat glijden en het de lucht in lokt. Later zal het weer vallen, nu mag het mee in een luchtreis, wie weet waar het teruggevonden wordt.

Mijn huid tintelt onder de kracht van de zon. Afgekoeld door het natte welkom van het meer, kan ik me aan de warmte overgeven. Ik voel hoe mijn gedachten samenvloeien, ik hoor de strandgeluiden steeds verder wegtrekken, uiteindelijk versmeltend in een symphonie over zomer, reizen en plezier.

Als ik door het gekwetter van spelende kinderen word gewekt, voel ik hoe de zon mijn huid heeft gekleurd. Nieuwe druppeltjes liggen op mijn huid, nu zilt. Nog een maal stap ik in het meer en ons spel herhaalt zich: duwen en trekken, tegen drijven en zinken.

Een dagelijks terugkerend ritueel, voor een paar weken.

Over een paar weken.
il lago ligt hier<

Reageren? »

RSS feed for comments on this post. TrackBack URL


Leave a Reply

© 2009 - 2010 AtEllens.nl | Powered by WordPress | Theme: Aeros 2.0 by TheBuckmaker.com