Al tien minuten zit ze, doodstil. Lokken blond haar vallen over haar voorhoofd, af en toe opgetild door wimpers die bewegen door een knippering van mildblauwe ogen.
Ze staart voor zich uit, lijkt in het scherm van de pc een oneindige diepte te hebben gevonden en kijkt er naar, onafgebroken.
‘ik stop ermee.’
De cursor in het schrijfveld eronder knippert, staat al een tijd op dezelfde plek.
‘San?’ springt er ineens in beeld
De ping die erbij gepaard gaat, lijkt haar te wekken.
‘Ik ben er nog’ typt ze.
‘het gaat niet meer, wij gaan niet meer, ik zal je vreselijk missen’
Haar vingers vliegen over het toetsenbord.
‘Dit kun je niet doen, niet zo, gun me nog een moment, ik wil niet dat het stopt’
Enter.
Damian is offline…
De stoel vliegt naar achter. Een graai haakt in op autosleutels. Zonder de tijd te nemen schoenen aan te trekken, rent ze door de regen naar de auto.
Dit kan hij niet maken, maandenlang heb ik gepost, maandenlang hem geprikkeld, uitgedaagd. Eindelijk over de streep getrokken, bleek hij goed. God, wat was hij goed, sterke trefzekere handen, zijn huid nog zo stevig. Ik kan niet zonder hem. Hoe heerlijk waren zijn berichtjes, zijn plagerige woorden, die stem, zo laag hees, warm, ze deden me rillen. Maanden heb ik me in hem verdiept, hij was jonger, ik gedroeg me jonger. Hij hield van trance, ik hield van trance. Hij keek mtv, ik ook. Zijn favoriete drankje, wodka redbull, smerig zoet, maar ik dronk het ook. En nu zou hij me, wil hij me. Zonder hem, niet meer zijn handen over mijn lijf? Mijn lippen over zijn lichaam? Mijn benen niet meer om hem heen, hem alles gevend, kreunend zoals hij wilde, bewegend zoals hij wilde, hij was zo goed, veel beter dan ik, hij leerde me, ik nam het op, gretig, hij is heerlijk. Dit kan niet stoppen. Ik ben alleen van hem, hij is van mij. Alles wat ik voor hem opgaf, mezelf ontzegde, hij hield van volle lippen, botox. Hij hield van een vlakke buik, sportschool. Ik hou van hem, ik ben zijn ideaalbeeld geworden! hoe kan hij niet van mij houden? Ik ben de enige, hij mag me zomaar niet, hij moet van me houden!
De ruiten van de auto bieden nog weinig zicht, haar mooie nagels kruipen in het stuur, haar fijne gezicht verwrongen, wilde blik, betraande ogen. Haar helder zicht verdreven door mistige beelden, mooie herinneringen. Zijn gezicht doemt voor haar op, hij in zijn auto, vlak voor haar.
Een klap, knarsend metaal, splinterend glas. Een lichaam vliegt door de autoruit, landt op de motorkap van de ander. Geen tijd voor een gordel, er moest een relatie gered worden.
Hij kijkt op, alles doet pijn, de gordel kneusde zijn ribben de airback loopt leeg. Toont stukje bij beetje. Daar ligt ze, zijn mooie blauwogige, blonde maar zo bezitterige ex, helemaal aangepast aan hem, klaar voor hem, maar nu? Nu is ze klaar met leven.
