Met opgetrokken knietjes, waar haar kin op rustte en door de zon geliefkoosde bruine armpjes om haar benen geslagen, zat Fine voor de tuindeuren naar buiten te kijken. Intens staarde ze naar de opkruipende wolken. Die met dreigend groen het heldere blauw van de lucht afdekten. Zwarte grillige randen en nachtblauw als aders door de onweerswolken.
De eerste druppel plofte op het terras achter de deur, liet water en nazomerstof omhoogspringen. Nog een spetter en nog een. Fine’s donkerblauwe blik begon te schitteren en toen wees ze met haar vinger naar de wolken, tekende een schicht in de lucht. “Daar” fluisterde ze en op dat moment sneed een bliksemflits door de geladen lucht. Gevolgd door een donkere brommende donder.
Fine moest erom lachen. Ze genoot altijd van het onweer.
“De lucht vertelt verhalen mama en hij laat zien waar hij is”
Dat had ze ooit een keer tegen Anna gezegd. Toen ze Fine bij het raam wegtrok tijdens een hevige onweersbui.
“Je hoeft niet bang te zijn mama. Het waait vanzelf over ”
Anna was verbaasd hoe haar dochtertje de mooiste verhalen kon vertellen bij elk natuurverschijnsel. Hoe ze haar naar de kleinste dingen liet kijken alsof ze zo groot als de wereld waren. Fine wees haar soms op beelden voor een foto die ze zelf nooit gezien zou hebben. Zoals de foto met de zwaluwwolk die nu in de gang zijn beeld toonde.
Anna wilde altijd nog een mooie foto maken van een zwartgroene lucht met een bliksem die erdoor heen kliefde. Natuurlijk had ze al meerdere gemaakt, maar kon het beeld haar niet vasthouden. Het moest je treffen alsof het de bliksem zelf was die door de foto insloeg op je beeldvorming.
Regendruppels liepen over de ramen van de tuindeur. Een klassiek beeld moest het geven vanaf de buitenkant, druppels op het glas een besproet neusje erachter, naar buiten turend, verlangend naar beter weer zodat het weer naar buiten gestoken kon worden. Anna wist dat Fine het liefst de deuren open gooide om de helle schichten beter te kunnen zien, dat ze het liefst, op haar blote voetjes naar buiten zou lopen, haar korenbloemblauwe jurkje helemaal zou laten verregenen om terug te praten tegen de lucht.
Het toestel lag altijd in de buurt en Anna maakte fotos vanuit een ander perspectief, een helder silhouet tegen grauwe lucht, wazig door de druppels op de ruiten, opgelicht door het hemelvuur. Een vingertje wees, voorspelde. Anna wist dat de foto waar ze al zolang naar zocht tussen deze reeks zat, misschien zelfs wel meerdere, maar dat zou ze later bekijken. Ze bracht haar toestel naar de kast en pakte een warme zachte deken uit de dekenkist die er naast stond.
Anna nestelde zich naast Fine op het dikke karpet, en sloeg de deken om hun schouders. Ze spraken niet, dat was niet nodig, ze luisterden en keken naar het luchtverhaal.
“Weet je wat hij vertelt mama? “ fluisterde Fine zacht. “Hij vertelt dat alles goed is met papa, dat hij binnenkort thuiskomt en een vriendje meeneemt voor zwaluw. Hij komt niet alleen mama”
Anna streelde de zachte wangen van Fine, “Dat klopt lieverd, hij neemt je tante mee en haar gezin. En ook opa en oma zullen nog komen, alleen slapen zij bij Amata.”
Fine knikte. Anna vroeg zich af of ze het telefoongesprek van de avond ervoor had gevolgd, maar dat kon bijna niet, het was toen al zo laat en Fine had heerlijk geslapen toen Zeb vroeg of ze nog wakker was om haar te spreken. Als een kleine blonde engel had ze onder haar lakentje gelegen, armpjes langs haar hoofd, in morpheus armen. Nee, ze had het telefoon gesprek echt niet gehoord.
Een knetterende knal galmde door het dal langs hun huis en voor het eerst schrok Fine van de donder. Met tranen stromend over haar wangen hief ze haar gezichtje op.
“Mama, de lucht zegt dat ze niet meer beter wordt”
