Striemende regen slaat neer op mijn gezicht, maar ik zou mezelf niet zijn als ik er niet van zou genieten. Muziek danst door de oordopjes mijn oren binnen en versnelt mijn tred.
Voor me vliegen reigers, gestoord door mijn wandeling langs hun sloot, voorbij hun nesten misschien al wel gevuld met eieren. Witte vleugels slaan uit, grote silhouetten zigzaggen tegen de regen in laten zich optillen door de wind en landen uiteindelijk gracieus aan de andere kant van het water. Daar voelen ze zich weer veilig en blijven rusten. Ze hebben me een deel van het pad begeleid, nu nemen we weer afscheid.
De muziek bepaalt mijn stemming luisterde ik net nog naar Snow Patrol, opzwepend, opbeurend, komt er nu een rustig nummer voorbij. Blij dat ik slechts de regen en de reigers als getuigen heb, loopt er nu ook wat anders nat dan regenwater langs mijn neus.
Juist op dat moment, laat hij zich gelden. Met een flinke uithaal droogt hij mijn wangen, weg regen, weg zilt water.
De wind. Hij blaast me vol in het gezicht. Trekt aan mijn regenjas alsof hij wil zeggen dat die wel uit kan, alsof hij me uitlegt dat hij de lucht voor me schoonblaast. De regen laat zich door hem opjagen, verwaait en het droogt.
Ik loop met hernieuwde energie en een glimlach om de speling van de wind de dijk op. Dan trekt hij nog meer aan. Vol enthousiasme zet hij zijn waaierhanden in mijn rug, jaagt de golven met me mee, laat ze naar me wuiven in witte schuimende koppen en laat ze uiteenspatten op de basaltblokken een wave vormend, als in een stadion, ter aanmoediging. Ik heb het gevoel dat ik door de wind gedragen wordt en vind het jammer dat ik vandaag zo’n kort stukje dijk heb genomen, het gaat me nu echt voor de wind.
Aan het einde van mijn pad, voordat ik de dijk afloop, draai ik me om en leun tegen hem aan als een omhelzing voel ik hem om mee heen.
“Dank je wel Wind, waai je nog wel een stukje mee?”
En dat doet hij, in de luwte van de dijk, laat hij me zien dat hij met me mee zal gaan en blaast de wolken voor de zon weg, nu heb ik haar ook op mijn pad.
De hele route geeft hij me kleine kadootjes.
Als het weer dreigt te gaan regenen, laat hij zijn stem horen en de regen vlucht voor hem uit, blijft uit mijn buurt. Op het moment dat ik de tocht begin te voelen, laat hij de wolken weer voor de zon wegschuiven en wijzen haar stralen het laatste stuk.
Iets meer als twee uur ben ik met hem buiten geweest,we hebben genoten!
