Met mijn tenen wiebel ik in het zand. Ze maken kleine dalen. Ik zit met opgetrokken knieen en staar over het water. Met de golven slaat mijn hartslag.
Ik mis je
Tranen druppen over mijn knieen. Nat trekt een glanzend streepje in het stoffig mat op mijn scheenbeen, vaal van de wandeling. Mijn slippers liggen ook ergens, ik heb ze uitgeschopt en heb gehold. Ploegend door het mulle zand, hield ik pas stil op de grens van de branding.
Ik mis je zo
Likkend aan mijn tenen komen de golven. Ze strekken zich uit om me te raken, me te lokken. Zal ik meegaan? Kán ik meegaan. Kan ik me onderdompelen in het zilte water. Zal ik me mee laten voeren naar onbekende werelden? Verdwalen in verschillende stromingen. Zou de pijn wegspoelen? Zou het gebroken gevoel zinken. Zal ik weer bovenkomen?
Ik mis je zo erg
De zon laat zich zakken, nergens zo mooi als aan deze kust. Ze trekt een baan over de golven. Als een weg. Voor mij. Ik sta op en loop. Het zonnepad gloeit me warm tegemoet. Water ontvangt me, golven omarmen me. Een keer kijk ik om. De zee ruist, kijk niet terug, kijk nooit terug.
Ik mis je echt zo erg
Liefde verloor van lust, werd vermorzeld. Hij kon er niks aan doen. Hij was slechts op vakantie. De zomerjongen aan mijn kust.
Hoop verdrinkt, pijn verdwijnt.
Mis je mij?
