Daar gaan we weer hand en hand naar een ogenschijnlijk gewone schooldag. Maar niets is minder waar. Sinterklaas komt op school vandaag! Honderduit kletsend vertelt mijn mannetje over het kadootje in de schoen, de versierde stoel in de klas, zijn muts speciaal gemaakt voor vandaag. Het laatste stukje rent hij voor me uit, om verbaasd bij de schoolpleingrens stil te houden.
Het is erg druk op het schoolplein, opgewonden gekakel van zowel kinderen als ouders en ja, zelfs de directeur klatert hem tegemoet.
“Ooh ja” mompelt hij over de ons allen bekende houten gymbanken heenstappend “Dat is natuurlijk ook voor Sinterklaas”
In de school mag hij zijn jas aanhouden, “ Want we gaan straks met zijn allen Sinterklaas op het schoolplein ontvangen” zegt de juf. “Mama, blijf je wachten?” “Ja natuurlijk schat! Mama staat gewoon buiten!” Juichend rent hij naar zijn stoel, hij heeft geluk vandaag, hij mag naast zijn beste vriendje. Elkaar stompend en naar elkaar grijnzend laat ik ze achter om het beste plekje op het plein te bevechten.
“Blijf jij ook?” vraag een van de moeders haar handen diep in haar zakken, het is koud, neuzen beginnen al te lopen en de rode wangen worden roder. “Ja natuurlijk” zeg ik cool. “ Oh, gezellig” zegt ze, “Het is voor het eerst dat ik het zie” Ik grijns en een flashback naar vorig jaar (klik), vertaal ik even door naar haar. “Dat was voor mij vorig jaar, toen kon ik de tranen niet tegenhouden” zeg ik zonder schaamte, “Dus kom maar hier, ik vang je wel op” Ik geef haar een zelfverzekerde knipoog, vastbesloten het droog te houden dit jaar. Ik ben immers een moeder met ervaring.
Als de school weer leegstroomt met stoeltjes dragende kleuters, zie ik mijn ventje stoer stampend met zijn vriendje een plekje zoeken tussen zijn klasgenootjes. Witte bekkies, schitterende oogjes, stilletjes voor zich uit starende kinderen. Maar hij en zijn makker niet! Nee, zijn hebben immers ook al ervaring, zij waren hier vorig jaar ook. Malle gezichten trekkend, zingen ze om het hardst mee met de muziek die draait. ‘Wij zijn cool’ is hun uitstraling.
Moeders verdringen elkaar voor een foto of een blik op hun kind, ik ook natuurlijk, al zoek ik wel de rustigste plekken, lang leve het inzoomen. Af en toe blik ik naar de beginnende moeder ze weert zich kranig en maakt zelfs foto’s van de dochter van haar vriendin.
En dan begint de directeur opgewonden te ratelen, Het is ook zijn eerste keer, althans voor deze school. “Daar komt Sinterklaas!” roept hij, springend en hippend. Even krijg ik een Willy Wonka beeld voor me, al is het pak van de directeur een van het direkteuren-donkergrijs, terwijl Meneer Wonka aardig kleurrijk was. En inderdaad, daar komt Sinterklaas, redelijk spectaculair, op een boot, op een aanhangwagen het schoolplein op. Kinderen juichen en zingen om het hardst. Ouders lachen en klikken het spreekwoordelijke rolletje vol.
Na de toespraak, geven de pieten gretig pepernoten uit. En ik zie hoe mijn kereltje, hij met ervaring, die daarnet nog zo über cool was, met zijn handjes in zijn schoot, op zijn onderlipje bijtend, stilletjes voor zich uitstaart, zijn vriendje incluis. Zij, twee de clowns van de klas vallen stil. Als ik zijn blik vang, kan er net een glimlachje bij hem vanaf. En als vervolgens de ’begin moeder’ zegt “Ik voel mijn hart”, verdwijnt ook mijn ‘ik hou het wel droog dit jaar’ houding. Damn weer verloren, een bonzend hart en prikkende ogen, al red ik het nog net het vocht daar te laten waar het hoort, ín mijn ogen! Maar als ik dan besef dat moeder en kind eigenlijk erg veel op elkaar lijken, is het over en uit en ik grijns een traan weg.
Volgend jaar weer, drie maal is scheepsrecht!
