(20 jan, 09)
7.00
De eerste ontwaakgeluiden dringen zonder echte tegenstand door tot tentdoek en trommelvlies. Italiaanse musjes doen macho en laten hun ochtendliedjes schallen, de buurman schraapt zijn keel en probeert zich op het krakende tweepersoonsluchtbed om te draaien zonder de luchtgolven te veroorzaken die zijn vrouw zullen wekken. De kinderen van de andere buren zijn al wakker en maken op gedempte toon hun eerste ruzie van de dag, zo te horen over de ds lite.
Voor velen zijn deze typische ochtendgeluiden van een camping een punt van irritatie. Wat zij op een camping doen is mij een raadsel.
Ik kan ervan genieten, met of zonder ‘inheemseborrelkater’. Ik vind het in ieder geval vele malen prettiger wakker worden als de wekker die piept en kraakt totdat je er een dreun op geeft, altijd hetzelfde, nooit wat anders.
Het geluid van de buurkinderen is onvoorspelbaar: Dan lachend, dan gezellig fluisterend en tafeldekkend voor de nog slapende ouders.
Maar het de fijnste wekklanken zijn toch echt die van de vogels. “ciao bella” tjilpend hippen ze van tak naar tak, hier en daar slippen ze zelfs over het tentdoek. Liefelijk terugtjilpend fladderen de meisjesmusjes, met borst vooruit, verleidelijk rond. Ja, zelfs de Italiaanse mussen vertstaan de kunst van de flirt!
7.10
Na deze heerlijke wekker en het elke ochtend weer terug kerende gerommel met de rits van de slaapcabine, stap ik in de voortent.
Heerlijk uitrekkend, gapend, ochtendloom. Een blik in de spiegel haalt me echter uit mijn lome ochtendstemming. Werk aan mijn winkel!
Haren staan woest. Eerlijk, lekker wild is mooi, maar in de morgen heeft mijn haar de neiging om precies dat te doen wat in principe niet kan met lang haar: rechtop staan. En extra pech, de inheemse borrel was te lekker de avond ervoor. Op dit ochendtijdstip is echter het watertanden ondanks dat ik het erg lekker vind, practisch onmogelijk.
7.15
Mijn blaas meldt zich. “ja, goedemorgen, ik ben vol en ik wil leeg, nu!” Niet fijn! Even wachten meneer blaas, ik zie er niet uit! Je denkt toch niet dat ik me zo tussen de andere ontwaakten begeef? No way!
Gauw borstel ik tanden en haren, zachtjes, nog in boxer en hemdje, glip ik naar het kraantje achter onze tent om met heerlijk koel italiaans water mijn gezicht beter te wekken, hup, toe nou, ontkreuk! Waarom duurt dat nou zo lang?
Ondertussen dreint mijn blaas ongenadig door, “ De spanning, pijnlijk!”
7.20
Achterbuurvrouw komt ook aansluipen , ik zie dat ze haar haren nog niet geborsteld heeft, Ha! 1-0!
Buurvrouw ziet en weet het ook. “Moogge” wordt er gegromt “Goedemorgen” jubel ik. Ik denk dat het inheemse borreltje bij buuf iets dieper zit.
7.21
Om haar rust en opknapmoment te respecteren trek ik me gauw terug in de tent. Ik gooi een strandjurkje over, schiet in bijpassende slippertjes en gris mijn toilettas van de campingkast.
7.25
Dan durf ik me te tonen in het toiletgebouw. Om me heen kijkend zie ik dat ik op 70 % van de dames deze ochtend de slag heb gewonnen, jammer dat die andere 30% al ontkreukt zijn, waarschijnlijk zijn ze jonger, dan gaat het sneller.
7. 27
De ochtendstrijd van campingdames. Het is al in volle gang.
Eigenlijk hoeven ze niet meer met toilettas naar het gebouwtje, al voordat ze het pad daar naar toe kozen hadden ze de dingen gedaan die ik reeds beschreef. Ik ben een gemiddeld geval daarin. Je hebt ook dames die al mascara en lipgloss dargen voordat ze überhaupt hun hemelbed uitkomen.
En je hebt ook dames die er echt maling aan hebben, nog in hun slaapoutfit lopen met haren ongekamd. Maar een battle is het ’s morgens: Wie heeft de nog minst opgezwollen ogen, wie heeft het gladste huidje, wie glanst al het frist, welke coupe zit het best.
7.30
De winares van deze ochtend groet vrolijk en loopt het energiekst de camping weer op, de verliezer murmelt en sloft stoffig richting haar caravan.
Tevreden loop ik tussen hen in:
“buon giorno mede campinggasten, vandaag wordt weer een prachtige dag!”
