Iedereen heeft van die dingen.
Een zin, een geur, een liedje.
Ze doen je terug denken aan mooie momenten
Vandaag kwam er een voorbij, een gedichtje.
Voor mij een herinnering aan bedtijd voor mij als klein meisje.
Tot je ogen onder het donzen dekbed. Beer ook. Voetjes gelukzalig friemelend, zachte vacht langs mijn wang. Doorspoelt met een uiterst gevoel van veiligheid, warmte en het besef dat er mensen zijn die onmetelijk veel van je houden.
Reuzeke Rozeke
Zoetekoeksdozeke,
slaap als een reus,
Slaap als een roos.
Slaap als een reus van een roos
Reuzeke rozeke
Zoetekoeksdozeke
Ik doe de deur dicht van de doos
Ik slaap.
Vanavond zeg ik het versje op
Zie ik stralende oogjes net boven het dekbed.
En kan ik alleen maar hopen dat hun gevoel dezelfde herinnering nalaat.
(het gedichtje is van Paul van Ostaijen en is te vinden in de bundel ‘nagelaten gedichten’)
