En heel even was ze daar.
Sluimerend teder verhuld door nevels die haar toestaan om heel even haar licht te tonen. In samenspel met haar versluiering, ontstaat een mystiek glanzende schittering. Net genoeg om het grote gemis te minderen, het gewekte verlangen te sussen. Net te weinig om haar weldaad te ervaren en me daarin loom te wentelen. In plaats daarvan weet ze me te prikkelen, uit te dagen. En ik voel een verwachtingsvolle tinteling over mijn huid glijden, vooral daar waar zij me raakt.
“Kom, kom maar naar buiten”, fluistert ze. “Heel even zal ik je koesteren in mijn stralen, je op nemen in mijn prille warmte, je beloven dat het bijna zover is”.
En ik laat me lokken, graag zelfs. Haar streling van warmte glijdt zacht over mijn gezicht, ik sluit mijn ogen en ervaar dat het waar is, dat ze er bijna weer is. De vogels kondigen het ook aan, de voorzichtige knoppen aan de Magnolia ook. Bijna! De lente is bijna hier! De zon als haar voorbode, de fluwelen knoppen als zachte hint, de vogels als troubadours die net voor haar uitreizen.
Luister! Voel! En zie! De Lente komt!
