Op het randje stond ze. Haar kleren netjes gevouwen op een platte rots achter haar. Ze had er eerst een tijd gezeten, nadenken, twijfelen, was dit echt oké. Ze was al naar de rand gelopen. Duizelingwekkende diepte had gelokt, haar ingefluisterd dat het bevrijdend zou zijn. Uiteindelijk geloofde ze in de lokroep.
Balancerend op haar tenen vlak voor de rand keek ze de diepte in. Dieper dan dit zou ze nooit gaan.
Ze sloot haar ogen en spreidde haar armen, de wind in haar gezicht nam de geuren mee die haar zo dierbaar waren, zilte zee, wilde bloemen. Geluiden opgeslagen in haar geheugen, voor eeuwig geassocieerd met dit moment.
De wind blies tranen in haar ogen, het was goed. Haar gezicht hief ze op naar de hemel en in de wolken las ze een laatste boodschap, ga maar, vlieg, voel je gewichtsloos, voel je zoals ons.
Wiebelend op haar tenen spelend met de aantrekkingskracht van de diepte, duizelingen in haar hoofd. En dan heel traag wankelt ze over de rand. Om van deze bijna stilstand in een enorme versnelling te vallen. Armen gespreid, als een vlucht
Geen paniek, eerder berusting in deze sprong. Nee, zelfs extatisch. Het intens ervaren van de wind, haar zo dierbaar. De tranen in haar ogen verwaaien.
De landing duwt haar diep onder. Kou omspoelt haar. Geluid van kolkend water diep in haar oren, in haar. De bellen lucht uit haar longen wijzen de weg na een korte desoriëntatie.
Proestend en lachend komt ze boven, naar de rand van de klif turend ziet ze haar vrienden joelend en klappend op de rand, de wind brengt hun gejuich bij haar.
“Je bent gek! Totaal maf! Een wereldsprong! Dat was minstens 15 meter!!”
Adrenaline suist door haar lijf. De volgende klif, besluit ze op dat moment, de volgende klif wordt toch nog hoger.
(ook voor Het muziekverhaal )
Geen haar op mijn hoofd dat ik dat ga doen. Ik heb al moeite met de lage duikplank. Heerlijk verhaal, want nu mocht ik wel even mee springen.