Het is nog stil. Bijna roerloos strekt het meer zich voor me uit. Nog onaangetast helder. Slippers uit, short ernaast. Dan slenter ik op het koele water af, terwijl mijn blik over zijn waterspiegel glijdt. Blauwe lucht en wat wolken worden weerkaatst.
De kleine visjes die zich dicht op het strand ophouden, nog net in het water wijken iets terug naar dieper gebied. Hier en daar zie je een school boven het water uitspringen, voor de lol of op de vlucht voor een van hun grotere soortgenoten.
Een zacht windje laat de wilgen wuiven en rimpelt het water. ‘Goedemorgen’ groet ik terug. Dan stap ik het water in. Ik ben de eerste van de dag, zelfs de futen zijn er nog niet. Even alleen met mijn meer, even mag ik hem helemaal voor mezelf opeisen. Het is ons moment.
Met rustige slagen verplaats ik me door het groenblauw, nu nog koel, straks zal de zon het verder opwarmen en ontvangt het meer je in een warm bad. Ik zwem totdat ik uit het baaitje ben en geniet van het uitzicht op de isola polvese en castiglione.
Als ik me op mijn rug draai, laat ik me totaal ontspannen op de druk van het meer drijven. Ik golf, op mijn ademhaling, met hem mee en even voel ik me totaal gewichtsloos. Met gesloten ogen geniet ik van de onderwaterwereldgeluiden.
Met een diepe zucht, die ik in via het water in mijn eigen oren terug hoor, draai ik me weer om en zwem traag terug naar het strandje. Hier en daar kietelt een waterplant me langs mijn buik.
Mijn ochtend is er niet een van een sportief hoogstandje, maar zeker wel een ontspanningskunst. Ik zou het iedereen aan raden als ik niet zo egoistisch was, in de vroege morgen is het meer alleen voor mij, in de middag deel ik het wel.
Op het strand wurm ik me in mijn short en loop nog even terug. Druppels meerwater vallen terug in hun bron en omcirkelen mijn voeten. Dan rommelt mijn maag. Tijd voor espresso en een zoete koek, ik groet “Tot morgen” een zacht briesje rimpelt terug.
