Totaal afgepeigerd plof ik op de bank. Douchen en griep, geen ideale combinatie, maar het fris voelen erna is het wel waard.
Dan kruipt mijn oudste erbij. ‘Doe je been eens weg, dan kan ik ook liggen’ schort hij, hij heeft een verkoudheidje.
Knus liggen we tegen elkaar aan, zijn neus duwt zacht in mijn hals, ik steel zijn warme, nog Italiebruine nekje. Heerlijk stilte. Met gesloten ogen drijf ik weg op zachte dromen, dan haalt hij me weer terug.
“ik vind je lief”
“hmmm, ik jou ook”
“weet je als ik groot ben, ben jij nog steeds mijn mama he?”
“hm hm”
“Dan ga ik met Femke trouwen en wordt zij ook mama”
“Oh jah?”
“Ja, en dan ben jij oma, van een heleboel kindjes”
“ja”
“Dan ben je al heel oud”
“hmm”
Onze gedachten spreken even in zichzelf.
En ik glimlach, mooie toekomstdromen van een zevenjarige. Een huis vol kids en een rimpelige mama-oma.
“Mama?”
“Hmm?”
“Ik wil ook nog in de achtbaan”
“Oh?”
“Die over de kop gaat, met jou.”
“Dat gaan we doen schat.”
En weer glimlach ik, dit keer om de parabel, het leven als achtbaan.
Ik ga met je mee hoor schat, ook als het over de kop gaat!
