“Ronie?”
“Ja, liefje”
“Waarom ben je zo verdrietig?”
Veronica keek met een ruk op. Het mes, waarmee ze het vlees aan het inkerven was, bleef zweven in de ruimte. Het vlijmscherpe lemmet ving een zonnestraal en stuurde het door de keuken. Helder verlichtte de verlengde straal de marijnblauwe ogen van Fine.
“Waarom denk je dat ik verdrietig ben?”
“Dat heb je me zelf verteld”
De vrouw keek naar het ronde gezichtje van het bijna vierjarige meisje. Werd in de open oogopslag getrokken en voelde hoe Fine verder zag. Ze leek haar te lezen. Ze was alleen nog niet oud genoeg om alle woorden die ze las te begrijpen. Wat ze wel goed oppikte was het verdriet, dat de laatste jaren op elke pagina te vinden was. Een pagina voor elk etmaal. Soms stond het in hele een alinea beschreven, soms in een zin. Af en toe slechts met een enkel woord, maar het stond altijd ergens geschreven, in elke dag.
“Ik weet niet of ik je dat al kan uitleggen lieverd, je bent nog jong en sommige dingen zijn pas te begrijpen als je ouder bent”
“Heb je het dan al aan jezelf uitgelegd?”
Veronica staarde uit het raam, over de heuvels. De zon dartelde over het land, liet de groene graspluimen naar haar wuiven en graanzeeën deinden mee in licht en donkergoud. De zonnebloemen probeerden haar te volgen, draaiden mee totdat ze niet verder konden. Op het moment dat ze de wanhoop nabij waren, stond de zon even stil en kustte ze haar volgers, warmde ze en liet ze uit de ban van haar stralen schieten. Elke dag opnieuw, totdat het bruine hart, omringd door de krans van gele blaadjes, sterk genoeg zou zijn om te geven, te voeden, los te laten en weer laten groeien.
Veronica dacht aan haar eigen hart en de mensen die ze erin had gevangen, gekoesterd en ook weer vrij gelaten. Dat had ze niet altijd gewild. Dit had gevolgen die ze nu nog elke dag voelde. Het verdriet op elke pagina werd uitgelegd in het uitbreken van een van haar oude hartbewoners. Beiden hadden ze gestreden. Eerst allebei met hetzelfde doel, blijven. Uiteindelijk ging het niet meer, hij moest gaan, het kostte teveel moeite, teveel pijn. Hij had zich losgetrokken, voorspelbaar onverwachts. Nooit had een ander zijn plek in genomen. Na zijn vlucht was de deur geopend gebleven, waardoor de pijn nog steeds in en uit kon wanneer het wilde.
Fine keek naar de oude vrouw, zag het verdriet, maar begeep het nog niet. Ze wilde het zo graag begrijpen. Ze sloeg haar armpjes om Veronica’s middel en knuffelde haar in een klinkvaste omarming.
“kan ik je helpen Ronie?”
De deur kraakte.
“Dat doe je al, lieve Fine, dat doe je al”
