Zeb stond in de hoogpluimige berm, het gras krulde om zijn benen. De vlinder die voor hem fladderde leek hij niet te zien. De krekel die zijn schoen gebruikt had als opstapje had hij niet opgemerkt.
De zon klom de heuvels over en richtte haar stralen op het rode vlakje op de heuvel aan de overkant. Ze tikte het aan als in een groet, net op tijd. Het vlekje verdween naar de andere kant, de schaduw kant.
Zeb staarde over de weg, het groene woest golvende landschap. Hij volgde in gedachten het rode autootje. Het vervoerde zijn twee meisjes, op weg naar Fine’s school.
Hij zag voor zich dat ze voor de school stopten. Hoe Fine uit de auto huppelde, haar moeder een kus gaf en in een blauwe wervelwind naar haar klasgenootjes rende. Samen speelden ze nog even voor de bel ging, waarna ze in het stramien van de klas moesten bewegen.
Anna ging na het afzetten van Fine door naar de drukker en zou op de terugweg hun dochtertje weer oppikken. De hele dag zou hij dus het rijk voor zichzelf hebben.
Al een tijdje ging ze naar school, maar hij voelde zich nog steeds verloren. Vier jaar lang had zijn wereld vooral om haar en Anna gedraaid. In een heerlijk kalm tempo hadden ze van elkaar kunnen genieten, leren en aan mekaar kunnen geven. Zeb had al heel wat bloedende knietjes, zere vingertjes, snotneuzen en traantjesogen verzorgd, nu mocht iemand anders dat doen. Tenminste een deel van de dag. Hij mistte haar al zodra ze de trap naar buiten afliep, haar blik vooruit, stuivend naar de auto.
Vandaag was Fine teruggevlogen, de trap op gestruikeld in haar haast nog iets te fluisteren. Lachend en met open armen had hij het dansende blond,wapperende blauw en schitterende ogen in zijn armen opgevangen. Toen had ze in zijn oor geademd , “papa, ik mis jou ook, en zal een berichtje sturen straks, dan ben je minder alleen. Ik hou van je!”
Hun gezin werd in de voorgaande jaren uitgebreid. Niet met nog een kind, maar met dierbare vrienden. Veronica en het gezin Rosso wat naast hen woonde. Ze hielpen elkaar bij de olijvenpluk. Zeker het eerste jaar hadden Zeb en Anna veel aan hen gehad. De Rosso’s hadden hen ingewijd in de geheimen van een goede oogst.
Als je een gezamelijk doel hebt, bindt dat en Zeb had een goede vriend gevonden in Sandro. Sandro werkte als redacteur voor een krant in de stad, maar nam altijd een periode vrij als de olijven uit de bomen moesten. De vrouw van Sandro, Amata was een mooie, sterke vrouw die met haar gastvrije warmte een agriturismo runde en de olijfboomgaard bestierde. Als dank voor hun hulp en extra begeleiding tijdens de allereerste pluk, had Anna prachtige foto’s genomen van het huis en het gasten verblijf en had ze de website en brochure voor hun vakantieverblijf vormgegeven. Hiervoor werkten de vrouwen nauw samen en ook tussen hen was een innige band ontstaan.
Hun twee jongens gingen naar dezelfde school als Fine. En al waren ze wat ouder, gedrietjes konden ze heerlijk ravotten. Fine temperde het woeste van Leandro en Renzo, terwijl de jongens haar leerden wat veller van zich af te bijten. Hun spelenderwijs voorbereiden op de wereld buiten hun heuvel, was mooi in balans.
Met zijn handen in zijn zakken liet hij de zon nu ook zijn gezicht aanraken. Gebruind, gewend aan haar kracht. Fijne lijntjes sierden, tekenden elke lach die hij had gelachen in zijn leven.
Met een diepe zucht draaide hij zich om, hij dacht erover om naar de buren lopen, of naar Veronica. Onrust kroop in zijn lijf. Fine’s wereld werd groter, ze stapte in een nieuwe kring van vrienden. Misschien moest hij ook weer meer mensen in zijn uitgestrekte ruimte gaan uitnodigen. De plek was ruim en open maar nu voelde het benauwend leeg.
Boven zijn hoofd vloog een kleine zwaluw, Zeb zag hem niet.
