At Ellen's

Verwonderlijk
Hoe het ontbreken
De kracht is
Bijzonder
Dat zonder te zijn
Het zo aanwezig is

Het dwarrelde op haar neer. De woorden werden geschreeuwd. De paniek. De drukte. Maar zij ervoer stilte. Pure stilte en het besef.

“Mama! Mama kijk eens, daar is grote glijbaan!”
Lachend loopt ze achter haar springende bijna kleuter aan. De zon gloeit over de huizen, de nauwe steeg in en werpt een smal scherp pad over de stoep. Het lijkt hem te volgen en de weg te wijzen. Hij danst voor haar uit. Wijzend naar het stuk groen wat opdoemt. De stadsspeeltuin.
“Wachten hoor Bas! We gaan samen oversteken!”
“Jahaaaa!”
Het einde van de steeg nadert en de speeltuin laat zich meer en meer zien en horen. Heldere stemmen en gelach klinkt. Ze hoort de waterpomp piepen en het water eruit kletteren. Voorbijgaande auto’s onderbreken razend de speelklanken. Bas, ver voor haar uit, staat te springen op de stoep. Zijn kleine postuur nu in de schaduw van het laatste huis van de straat. Zijn slippertjes klepperen. Ze lacht. Wat is het toch een heerlijke zomerwoensdagmiddag. Haar tas, zwaar van alle picknickspullen, hangt aan haar schouder. Een handdoek mee om te drogen, al zal de zon haar wel voor zijn vandaag.
De bomen op de speelplaats lokken met hun lommerrijke plekjes.
“Kom nou! Maaaahhaaaam!! Waarom loop je niet sneller! Kijk Aya is er ook!”
Ze hoort de stralende lach van Bas zijn liefste vriendinnetje.
“Kijk links, kijk rechts, kijk nog een keer” zingt hij terwijl hij zwaait naar de bos donkere krullen aan de overkant, Aya staat op de schommel, lekker hoog.

Ze kijkt links en rechts en nog een keer
“Toe maar Bas, je kan.”
Bas steekt over
Dan de flits
Auto
Veel te snel
Ze springt vooruit
Bas in haar armen
Haar lichaam tussen hem en metaal.

Bas huilt. Ze hoort het niet. Stilte dwarrelt over haar neer. En het besef. Stilte zou van haar zijn.