At Ellen's

“Het verre geknars van treinwielen doorbrak de stilte op het perron. Tussen twee koffers stond een jonge vrouw, ineengedoken. De kou vormde rode plekken op haar wangen. Af en toe keek ze ongeduldig om zich heen, angstig bijna. Langzaam kwam de binnenkomende trein tot stilstand, deuren gingen open en enkele haastige voeten lieten lichte afdrukken na in de dunne witte laag op de perrontegels. De vrouw tilde haar koffers op en stapte in.” (meer…)

Al een tijdje kijk ik nu bij hen naar binnen. Ik kan me niet echt herinneren hoe lang,maar lang genoeg.

Lang genoeg om te weten dat de warmte die door de ramen naar buiten lijkt te stralen ontstaat door Haar. Lang genoeg om te weten dat Zij op handen gedragen wordt door Haar zoon en dochtertje. (meer…)

Heerlijk zwoele zomerklanken overspoelen mij en laten mijn lichaam als vanzelf meebewegen. Ik laat me meevoeren naar warme avonden en op blote voeten sta ik op de nog warme terracottakleurige tegels van de dansvloer. Het licht van fakkels, kaarsjes en lampionnen flirt met de schaduwen van dansende mensen, het orkest en de zanger. (meer…)

Aan haar lippen hing ik, als ze me vertelde over het kleine meisje met de heldere blauwe ogen. Hoe ze door de tuin scharrelde en dan, bij voorbaat genietend, een worteltje uit de grond trok het afspoelde bij de kraan onder het keukenraam en met graagte het oranje lekkers opknaagde.
Het kwam uit haar eigen stukje tuin. Het stukje grond van haar dochter, mijn moeder. (meer…)

Wat was het een heerlijke dag geweest.
Warm diep en intens, samen hadden ze gelopen, gepraat, elkaars gezelschap geabsorbeerd. Ze waren samen. Meer dan ooit. (meer…)

Met zware stappen, liep Zeb terug naar het huis van Sara. Steenjes stuiterden voor hem uit en verdwenen in het hoge gras naast het pad. De steentjes lieten op hun beurt weer krekeltjes en klein fladdergoed voor hen uitdansen. Hij zag het niet. Zijn blik volgde alleen het pad tot zo’n vijf meter voor hem uit. (meer…)

“Mamma, mag ik naar Marcello?”

“Ja natuurlijk lieverd, maar blijf niet te lang want,”

“Ja ja zijn moeder kan dat nog niet aan dat wéét ik toch!” (meer…)

“Hoe gaat het me je, ik maak me zorgen, je bent anders.”

Zijn ogen namen haar bezorgd op. Al die jaren dat hij haar had gemist. Hij wist nog zo goed hoe ze er toen uit zag. Vol, mooi, sterk en haar uitstraling trok iedereen naar haar toe. Nu was het anders, ze was afgevallen, te veel. En hij zag pijn en zorg in haar ogen. Zijn maag trok samen en het was alsof er een koude hand in zijn nek lag. Was hij hier schuldig aan, of was er wat anders aan de hand. (meer…)

Renzo en Leandro buitelden over en onder elkaar door. Lachend rolden ze over het bonkige veld de heuvel af.

Hun heldere lach galmde de dalen in en namen een lange vlucht over de beek. Langzaam opgaand in de gouden natuur. Het was een luie nazomerdag en het groen had zich al terug getrokken om plaats te maken voor een gulden gloed.

Onderaan de heuvel kwamen ze langzaam stil te liggen. Hijgend en elkaar lachend aanmoedigend sprongen ze weer op. (meer…)

Fine zat in kleermakerszit op het bankje van Veronica. Op haar schoot lag een schetsblok. Met een grijs potlood zette ze strepen op het wat korrelige papier.

Af en toe keek ze opzij. Haar ogen iets toegeknepen, lipjes getuit en een klein rimpeltje tussen de beginnetjes van haar wenkbrauwen. Vervolgens boog ze zich dan weer over het vel wat steeds meer grijs kreeg.

“Zal ik wat limonade voor je pakken?”

“Nee Roni, je mag niet weggaan nu, nog even niet bewegen, ik ben bijna klaar.” (meer…)