At Ellen's

Ze streelt zijn gezicht. Zijn mooie bos haar. Grijze krullen. Zijn grootse angst, kaal worden, is hem gespaard gebleven. Ze glimlacht tranen in zijn zachte lokken. Herinnert.

Met veel gespetter kwam hij uit het water. Zijn shorts plakte aan zijn benen. Ze stonden een beetje rond. Stoer liep hij het strand op. Hij haalde zijn handen door zijn lange zwarte krullen. Haar vriendin giechelde, hij knipoogde. Zij gruwelde. Bah. Wat een voorstelling. De patser. (meer…)

‘Ik zie haar nog gaan. Lachend springt ze op de dansvloer de dj draait haar favoriet. Met een vinger in de lucht om bepaalde woorden kracht bij te zetten gaat ze moeiteloos mee met de tekst en danst ze over de hele vloer.

Ze kon geweldig dansen, mijn Marit. Elke zaterdagavond ging ze naar de disco, zo heette dat toen, ja, heus, de disco. Er was dan een dj die plaatjes draaide, je kon je lievelingsplaatje dan bij hem aanvragen. Zij hield van alle muziek. Doet ze nog trouwens. Ze is dol op muziek. Ze heeft alleen niet zoveel tijd meer om te dansen. Wel jammer eigenlijk. Het gaf haar lichtjes in de ogen. (meer…)

Ik ken ze nog. De oude beelden. Ik herinner me ze zo sterk, dat ik geuren en geluiden zo kan oproepen.

De dagen dat de ijsbaan in Baflo open was. Gronings mooiste! (meer…)

“Het verre geknars van treinwielen doorbrak de stilte op het perron. Tussen twee koffers stond een jonge vrouw, ineengedoken. De kou vormde rode plekken op haar wangen. Af en toe keek ze ongeduldig om zich heen, angstig bijna. Langzaam kwam de binnenkomende trein tot stilstand, deuren gingen open en enkele haastige voeten lieten lichte afdrukken na in de dunne witte laag op de perrontegels. De vrouw tilde haar koffers op en stapte in.” (meer…)

Al een tijdje kijk ik nu bij hen naar binnen. Ik kan me niet echt herinneren hoe lang,maar lang genoeg.

Lang genoeg om te weten dat de warmte die door de ramen naar buiten lijkt te stralen ontstaat door Haar. Lang genoeg om te weten dat Zij op handen gedragen wordt door Haar zoon en dochtertje. (meer…)

Heerlijk zwoele zomerklanken overspoelen mij en laten mijn lichaam als vanzelf meebewegen. Ik laat me meevoeren naar warme avonden en op blote voeten sta ik op de nog warme terracottakleurige tegels van de dansvloer. Het licht van fakkels, kaarsjes en lampionnen flirt met de schaduwen van dansende mensen, het orkest en de zanger. (meer…)

Aan haar lippen hing ik, als ze me vertelde over het kleine meisje met de heldere blauwe ogen. Hoe ze door de tuin scharrelde en dan, bij voorbaat genietend, een worteltje uit de grond trok het afspoelde bij de kraan onder het keukenraam en met graagte het oranje lekkers opknaagde.
Het kwam uit haar eigen stukje tuin. Het stukje grond van haar dochter, mijn moeder. (meer…)

Wat was het een heerlijke dag geweest.
Warm diep en intens, samen hadden ze gelopen, gepraat, elkaars gezelschap geabsorbeerd. Ze waren samen. Meer dan ooit. (meer…)

Met zware stappen, liep Zeb terug naar het huis van Sara. Steenjes stuiterden voor hem uit en verdwenen in het hoge gras naast het pad. De steentjes lieten op hun beurt weer krekeltjes en klein fladdergoed voor hen uitdansen. Hij zag het niet. Zijn blik volgde alleen het pad tot zo’n vijf meter voor hem uit. (meer…)

“Mamma, mag ik naar Marcello?”

“Ja natuurlijk lieverd, maar blijf niet te lang want,”

“Ja ja zijn moeder kan dat nog niet aan dat wéét ik toch!” (meer…)