At Ellen's

“Joehoeoeoeoe! Simone! Ik ben zowaar op tijd!” Haar vrolijke groet kwam al binnen ver voordat de deur openvloog. Joris zag in gedachten hoe ze haar fiets tegen de gevel kwakte in een poging nog sneller in huis te komen.

Het hoost.

Het gestommel op de trap door het trappenhuis kondigde blote voeten aan, niet de hakken die Simone zo graag droeg. Hij keek fronsend naar de deur die zo opengezwaaid zou worden door een wervelwind, Jara.
“Ik bén er!” Dramatisch met haar armen zwaaiend en tollend op haar benen maakte ze haar entree. Terwijl ze kakelend uitriep “Wát een hondenweer” strooide ze de druppels uit haar haren over het notenhouten parket. De sandaaltjes die ze in haar hand had, belandden ergens halverwege het kleed voor de bank. (meer…)

Ik weet nog hoe het korset me bijna de adem benam, om me maar wat van die vrouwelijke vormen te geven. Lucia had gezegd dat ik niet moest zeuren, dat ik haar er later dankbaar voor zou zijn. De schilder moet wel stekeblind of stomdronken zijn geweest toen hij haar schilderde, (meer…)

(voor alle delen op een rijtje, klik bij de categorieën op ‘Storia Magica’ daar vind je ze allemaal!)

Hoor je het? Ze is er weer! Zacht suizend door de lucht komt ze je weer halen, wil je nog mee? Het is al even geleden, weet je het nog? Het verhaal van de Appelboom? Kom stap op, het is weer tijd. Reveri neemt je weer mee, kruip op haar rug en laat je vliegen, naar de tuin in het noorden, naar het huis met de klimop tegen de gevel, en de poort in de achtertuin, de doorgang naar fabelachtige vertellingen. (meer…)

“Kijk mama, het heeft gesneeuwd.”

“Nee lieverd, het zijn kleine kristallen van ijs die aan de takken kleven.”

“Maar hoe komen ze er dan?”

Ze kijkt naar de vragende blik in onmetelijk blauwe ogen een vleugje groen om de iris. Blonde haartjes pieken onder haar rode mutsje vandaan en omlijsten een zachtroze gezichtje en rode wangen van de kou. Winter heeft haar wangen al beroerd en roodgekust denkt de moeder glimlachend. (meer…)

Met opgetrokken knietjes, waar haar kin op rustte en door de zon geliefkoosde bruine armpjes om haar benen geslagen, zat Fine voor de tuindeuren naar buiten te kijken. Intens staarde ze naar de opkruipende wolken. Die met dreigend groen het heldere blauw van de lucht afdekten. Zwarte grillige randen en nachtblauw als aders door de onweerswolken. (meer…)

Met zware stappen, liep Zeb terug naar het huis van Sara. Steenjes stuiterden voor hem uit en verdwenen in het hoge gras naast het pad. De steentjes lieten op hun beurt weer krekeltjes en klein fladdergoed voor hen uitdansen. Hij zag het niet. Zijn blik volgde alleen het pad tot zo’n vijf meter voor hem uit. (meer…)

“Mamma, mag ik naar Marcello?”

“Ja natuurlijk lieverd, maar blijf niet te lang want,”

“Ja ja zijn moeder kan dat nog niet aan dat wéét ik toch!” (meer…)

“Hoe gaat het me je, ik maak me zorgen, je bent anders.”

Zijn ogen namen haar bezorgd op. Al die jaren dat hij haar had gemist. Hij wist nog zo goed hoe ze er toen uit zag. Vol, mooi, sterk en haar uitstraling trok iedereen naar haar toe. Nu was het anders, ze was afgevallen, te veel. En hij zag pijn en zorg in haar ogen. Zijn maag trok samen en het was alsof er een koude hand in zijn nek lag. Was hij hier schuldig aan, of was er wat anders aan de hand. (meer…)

Renzo en Leandro buitelden over en onder elkaar door. Lachend rolden ze over het bonkige veld de heuvel af.

Hun heldere lach galmde de dalen in en namen een lange vlucht over de beek. Langzaam opgaand in de gouden natuur. Het was een luie nazomerdag en het groen had zich al terug getrokken om plaats te maken voor een gulden gloed.

Onderaan de heuvel kwamen ze langzaam stil te liggen. Hijgend en elkaar lachend aanmoedigend sprongen ze weer op. (meer…)

Fine zat in kleermakerszit op het bankje van Veronica. Op haar schoot lag een schetsblok. Met een grijs potlood zette ze strepen op het wat korrelige papier.

Af en toe keek ze opzij. Haar ogen iets toegeknepen, lipjes getuit en een klein rimpeltje tussen de beginnetjes van haar wenkbrauwen. Vervolgens boog ze zich dan weer over het vel wat steeds meer grijs kreeg.

“Zal ik wat limonade voor je pakken?”

“Nee Roni, je mag niet weggaan nu, nog even niet bewegen, ik ben bijna klaar.” (meer…)