At Ellen's

(luister en lees)

Vlokken dwarrelden en het vroor nog zeker een graad of acht. Eigenlijk was het geen weer om buiten te zijn, maar in de nacht was het eerste wit gevallen en de straten waren al verstopt. De wind had zich deze nacht stil gehouden waardoor de sneeuw hoog op de takken lag.

Buiten lokte. (meer…)

“Joehoeoeoeoe! Simone! Ik ben zowaar op tijd!” Haar vrolijke groet kwam al binnen ver voordat de deur openvloog. Joris zag in gedachten hoe ze haar fiets tegen de gevel kwakte in een poging nog sneller in huis te komen.

Het hoost.

Het gestommel op de trap door het trappenhuis kondigde blote voeten aan, niet de hakken die Simone zo graag droeg. Hij keek fronsend naar de deur die zo opengezwaaid zou worden door een wervelwind, Jara.
“Ik bén er!” Dramatisch met haar armen zwaaiend en tollend op haar benen maakte ze haar entree. Terwijl ze kakelend uitriep “Wát een hondenweer” strooide ze de druppels uit haar haren over het notenhouten parket. De sandaaltjes die ze in haar hand had, belandden ergens halverwege het kleed voor de bank. (meer…)

Het nu al hoge gras streelt haar enkels en kriebelt langs haar kuiten. Het is een heerlijke, bijna zomerdag, een voorproefje van wat nog komen zal. De gele bloemenvelden die fel afsteken tegen de pasgeboren blauwe lucht, verklappen echter de lente.

Ze kijkt naar haar lief, aan de waterkant zit hij, zijn gezicht ontspannen zijn ogen strak gericht op de waterspiegel die waterschrijvers draagt en het leven eronder deels prijsgeeft. Het is hun vaste plek, ze hebben elkaar daar al eeuwen geleden getroffen en telkens vinden ze elkaar weer in andere nieuwe levens. (meer…)

Haar keel is rauw, slechts een iel, schor geluid kan ze nog produceren. Haar hoofd bonkt en haar eerst nog prachtige, krullende haar hangt slapjes en verregend om haar bleke gezicht. Een donkere waas onder haar ogen en uitgelopen mascara tekent verlopen en verloren druppels over haar wangen.

“Het is over en uit, afgelopen, ik kán niet meer!” (meer…)

Verwonderlijk
Hoe het ontbreken
De kracht is
Bijzonder
Dat zonder te zijn
Het zo aanwezig is

Het dwarrelde op haar neer. De woorden werden geschreeuwd. De paniek. De drukte. Maar zij ervoer stilte. Pure stilte en het besef. (meer…)

Hij heeft het weer. Ik huiver bij het horen van de klanken die zijn gemoedstoestand verraden. Met een diepe zucht probeer ik me weer te concentreren op de termen die ik morgen toch echt zou moeten kunnen dromen. Het tentamen is over minder dan 24 uur en hangt als het donkere zwaard van Damocles boven mijn hoofd. Ik beheers de stof nog niet voldoende en ik ben bang dat als de herrie van hem zo door gaat, het ook nooit wat gaat worden. (meer…)

Met gesloten ogen verkent hij haar, laat hij zijn handen zacht over haar rug glijden, strelen zijn vingers van haar nek naar het zachte plekje vlak boven haar billen. Zijn neus aait zacht langs de schelp van haar oor, door naar het plekje waar haar nek eindigt, net in haar vochtige haar. Ze ruikt zo heerlijk. Zachtjes glipt zijn tong over haar sleutelbeen. Hij proeft haar, bedwelmend. (meer…)

“Het verre geknars van treinwielen doorbrak de stilte op het perron. Tussen twee koffers stond een jonge vrouw, ineengedoken. De kou vormde rode plekken op haar wangen. Af en toe keek ze ongeduldig om zich heen, angstig bijna. Langzaam kwam de binnenkomende trein tot stilstand, deuren gingen open en enkele haastige voeten lieten lichte afdrukken na in de dunne witte laag op de perrontegels. De vrouw tilde haar koffers op en stapte in.” (meer…)

Al een tijdje kijk ik nu bij hen naar binnen. Ik kan me niet echt herinneren hoe lang,maar lang genoeg.

Lang genoeg om te weten dat de warmte die door de ramen naar buiten lijkt te stralen ontstaat door Haar. Lang genoeg om te weten dat Zij op handen gedragen wordt door Haar zoon en dochtertje. (meer…)

Oh mijn god, ik wil het. Ik wil het zo graag dat het zeer doet. Verlangen brandt. Mijn maag draait. Mijn vingertoppen tintelen. Mijn handen glijden over het zachte dekentje, het kleine warme lijfje eronder. Zachte donshaartjes op het hoofdje. (meer…)