At Ellen's

Ik weet nog hoe het korset me bijna de adem benam, om me maar wat van die vrouwelijke vormen te geven. Lucia had gezegd dat ik niet moest zeuren, dat ik haar er later dankbaar voor zou zijn. De schilder moet wel stekeblind of stomdronken zijn geweest toen hij haar schilderde, (meer…)

“Godsamme, het is alsof ik een dooie rat heb opgegeten!”
Gesproken tegen niemand in het bijzonder, komt het schor uit mijn strot. Slikkend tegen de droogte in mijn keel, rek ik me uit zover ik kan, niet gehinderd door andere ledematen dan de mijne. Vloekend probeer ik de plotselinge kramp in mijn linkerkuit op te vangen. (meer…)

Het licht leek haar enige redding.

Terwijl ze, met gebogen hoofd zigzaggend tussen de bomen door schoot, fixeerde ze haar blik op dat schitterende stipje in de verte. Haar gehoor had ze echter op dat wat er achter haar gebeurde. Het knappen van takken die niet onder haar voeten lagen, verraadde haar achtervolger. Misschien waren het er meer, ze wist het niet. Ze wist wel dat als ze stil zou gaan staan om te luisteren of ze met meer waren en waar ze zich bevonden, ze zichzelf waarschijnlijk in het nauw dreef. Nee, ze moest door gaan. (meer…)

Het terrein achter het tankstation leek verlaten. Een lichtstreep trok, over klinkers en grind, zijn oog naar de toiletruimte. Hij had een lange dag gehad, veel files, maar goed verkocht. Als vertegenwoordiger kwam hij vaker langs pompstations dan hem lief was. Hij had ervoor kunnen kiezen om door te rijden. (meer…)

Haar silhouet tekende zich af voor de dansende gordijnen. Ze streken langs haar zachte lijnen. Haar haren deinden mee in hun ritme.

Hij keek naar haar terwijl ze voor het raam stond en over een razende stad uitkeek. Felle, grillige flitsen lichtten als spotlights de donkere wolkenpartijen boven de stad uit, deden haar zacht glanzende huid opschijnen en haar haren vlammen. Het donderen, dreigend grommend, beloofde een hoogtepunt, de echte klappen moesten nog vallen. Maar niet meer bij hun. (meer…)

Venetië.
Ze zucht terwijl ze tussen de vele toeristen, die zich staan te vergapen aan de prachtige gevels, of met een kaart voor hun neus door de kleine steegjes heen wandelend, grommend, mopperend op elkaar dat ze daarnet toch echt rechts hadden moeten gaan, door laveert. Verbaasd kijkt ze naar het jonge stel dat in heftige gebaren, met fronsende wenkbrauwen, zij bijna stampvoetend, hij met rode vlekken op nog bleke wangen, ruziën over de route.
Het is warm vandaag, erg warm. De zon brandt onverbiddelijk, de schaduw vlucht zelfs, tot diep in het straatjeslabyrint van de stad. (meer…)

Ik wacht wel
Op je handen op mijn huid
Op je dwalende lippen
Op je tong tegen de mijne (meer…)

(voor alle delen op een rijtje, klik bij de categorieën op ‘Storia Magica’ daar vind je ze allemaal!)

Hoor je het? Ze is er weer! Zacht suizend door de lucht komt ze je weer halen, wil je nog mee? Het is al even geleden, weet je het nog? Het verhaal van de Appelboom? Kom stap op, het is weer tijd. Reveri neemt je weer mee, kruip op haar rug en laat je vliegen, naar de tuin in het noorden, naar het huis met de klimop tegen de gevel, en de poort in de achtertuin, de doorgang naar fabelachtige vertellingen. (meer…)

Aan haar lippen hing ik, als ze me vertelde over het kleine meisje met de heldere blauwe ogen. Hoe ze door de tuin scharrelde en dan, bij voorbaat genietend, een worteltje uit de grond trok het afspoelde bij de kraan onder het keukenraam en met graagte het oranje lekkers opknaagde.
Het kwam uit haar eigen stukje tuin. Het stukje grond van haar dochter, mijn moeder. (meer…)

Wat was het een heerlijke dag geweest.
Warm diep en intens, samen hadden ze gelopen, gepraat, elkaars gezelschap geabsorbeerd. Ze waren samen. Meer dan ooit. (meer…)